Breaking All Illusions

Sakis Fragos

August 6th, 2011

When I was notified that I would be doing a backstage interview with John Petrucci, before Dream Theater’s concert in our country, I was sure of one thing. That I should avoid focusing the interview around Portnoy’s departure, because being brotherly friends, it would avoid extreme name-calling and become a watered-down topic. Speaking of anything to do with Dream Theater music though, in a sideways way, you can see for yourself how much things have changed and you can hear it on “A Dramatic Turn Of Events”.

In my opinion, your new album, is the “Scenes From A Memory” of the 00’s for Dream Theater, not so much because the two albums are musically similar, but because it gives me the same air of freshness.

Yeah, a lot of people have told me that. Don’t forget that when Jordan Rudess joined the band, on “Scenes...”, there were also a lot of positive vibes, and when there’s such a big change and you’re going through a big challenge, you subconsciously always go into a process like that.

Of course, this time you didn’t change the keyboardist who played on one studio album, but your leader and founding member... Didn’t this whole thing put a lot of pressure on you to write an album that was so good that this change didn’t show?

I’m sure Jordan will tell you the same thing! When we write music – myself and the other guys in the band – we feel very, very confident. Of course there’s pressure every time we write an album, but this time, from the beginning, we were totally confident about the direction of the album, the sound. Everything was clear and we all had the same goal. With that unity we had, we gained even more confidence in ourselves and we knew exactly what we wanted to do.

So going into the studio, what was your goal for “A Dramatic Turn Of Events”?

With all the discussions we had before we went into the studio, our goal was to write the best album we could from a songwriting standpoint, to be balanced, melodic and have all the elements that make us special and unique as a band. We didn’t want to go more in one direction more than another, and we were very clear about the direction. What was most important to us was that our songs, our compositions, were the best possible.

Do you agree that this album calls to mind the Dream Theater of the 90’s more than the Dream Theater of the 00’s?

I would say it’s a combination of the two eras. In the 90’s our sound was different, whereas in the next decade it certainly became more modern. However, I agree that the song structure is reminiscent of the way we worked on “Images And Words”, but I think our sound is different, the production is better, etc.

To tell you the truth, the first time I listened to the album from the beginning to the end, it gave me the impression of relief, that you were freed from some shackles or barriers that existed in the group during recent years...

Right, right!!!!

To be more specific, you have a lot of spots that you and Jordan solos together, something you’ve been doing less and less of in recent years. You’re missing the extreme vocals, which sometimes were OK, but most of the time, they didn’t make sense and ended up being just shouts. I really appreciate that they are not on this disc...

Of course, you’re right.

To continue, you avoided the patented practice of starting and ending the album with one huge lengthy track, as you’ve done in recent years. The second song on the album being completely commercial...

You’re right... It seemed like we were following a formula, didn’t it?

Exactly. Do you think Mike Portnoy’s absence enabled you to do things you probably wanted to do but somehow couldn’t?

(without having time to finish my sentence, once again) Sure! But I think that would inevitably happen. Since the “Scenes...” period, Mike and I did the production, and once you work with a person, you make compromises. Everyone has their own opinion, Mike has his own, very strong opinion and he knows what he wants to do very well. This time, the second person wasn’t there and I could for example close the album with a ballad. Nobody objected, everybody was cool with that idea. I think there’s definitely a lot more freedom when you work on your own. It comes out completely naturally.

So, do you admit that there was some kind of formula especially in the tracklisting of your previous albums?

Hmmm... Look... Uh... Of course we didn’t think that way when we were writing the albums, we just did what we did. Now that you mention it, you’re not too far off the mark, but that’s how we did it, it came naturally to us. But I understand why you say that, because it seems like something that was organized beforehand...

What I didn’t miss at all from “A Dramatic...” is a song that reminds me of another band...

Of course, a lot of people have told me that...

You know, those who tried to copy Dream Theater failed miserably, why would you try to deliberately copy other groups for four consecutive albums? [at this point, Petrucci is starting to die laughing – ed.] “Never Enough” is an amazing song for example and I really dig it live too, but it’s 100% Muse... On the other hand, I was sick of hearing songs about Portnoy’s alcoholism, culminating in the potpourri of “The Shattered Fortress”. If you have a problem with alcohol, sorry, it doesn’t have to take four albums to get you through...

[lots of laughing] I think you don’t have to anymore!!!

Maybe you do need to write something about smoking, because while you have a strict non-smoking policy, I see Mike Mangini next to us smoking a cigar. You need to watch out for him because he plays the drums too!!!

Oh, you think? Hahahaha!

But let’s get to more serious matters. You have a huge change in the band line-up with the departure of Portnoy. After his departure, there was a long period of not hearing anything about his replacement from the Dream Theater camp, until you made the checkmate move and released this documentary of the auditions for your new drummer onto the internet. I think it was an amazing strategic move and people weren’t concerned with Portnoy, but with his potential replacement. How did you come up with that idea?

Basically, when we started auditioning for our new drummer, we knew that we didn’t want to just come out and say, “The new drummer for Dream Theater is...” but to find a unique way. So we thought we’d make a documentary and let people discover our new member. But the thing is that to produce this documentary, it took a lot of time, because it was a really complicated process and we wanted it to come out as good as possible. But that angered some of our fans who were impatient and said, “Why don’t you come out and tell us who it is so we can move on?” But it couldn’t be done like that and we didn’t want it to be like that. Plus the whole process with all the rumours going around about potential drummers was convenient for us, to tell you the truth, because it was part of the game! It was very hard to keep it a secret, but we knew that people would like the final result, which they did.

I can confirm that. There was a great panic among your fans. I was looking at the first video, where James was shown saying at one point that “this is the drummer we’re looking for”, to see if he was wearing the same T-shirt in the other auditions to come to the conclusion earlier that your chosen one was Mangini. Of course assuming he changed his clothes regularly and followed the rules of hygiene and didn’t wear the same T-shirt all the time!!!

Hahaha! You are absolutely right. I’ve been told by many of our fans that they were looking forward to the videos of the drummer’s announcement and were looking for every little detail that would lead them to a safe conclusion.

So let’s go to the Mike Mangini chapter. We saw him in Greece with Steve Vai about ten years ago and he drove us crazy with his skills. However, he has no experience of recording with bands, as he was almost always a session artist. On the other hand, he is called upon to replace not just a good drummer, but a leader. So how did you end up with Mangini?

Mike Portnoy may have had a very dynamic presence, but we’re always talking about a band. So therefore, the leader thing you mention didn’t matter to us at all. We wanted a drummer. Mike Mangini has played with Extreme, Annihilator, Steve Vai, so we knew he had the experience to cope with what we were asking him to do.

Did it make any difference to you, even psychologically, that with Mangini in the band, when you go back to see the drummer, you’d call out “Mike” and your drummer would answer you again? [laughs] It would have been clearly different if you would have called Aquiles... [talking about Angra’s Priester who was also tested – ed.]

Hahaha! Okay, it’s a big coincidence, but now that you say it, it may had its importance on a more subconscious level.

In September you are touring America with Trivium. How did you choose this band to open your shows?

When their name came up on the table, we immediately agreed that they were the chosen ones. They are a young band, technically skilled, with great albums and are modern. Sure, they don’t play the same kind of music as us, but on the other hand, that fact makes them special for people to see. They also have a new album out in a few days. The guys in Trivium are great and good players, so I’m looking forward to touring with them.

I understand that you have been plagued with questions about Mike Portnoy’s departure from Dream Theater, but I can’t help but ask you about something that has been in the press for so many months. You’ve given a lot of interviews and a lot of answers on this subject, culminating in an interview with James LaBrie where he stated that “the band sounds a lot more balanced now,” a response that didn’t go down too well with your fans. There were people who said that the one person who could kick [James] out of the band was gone, and now that Mike is gone he was going out and burying [Mike] and stuff like that. How do you react to this barrage of questions about Mike given that he remains a very good friend of yours?

Look, Saki, the answer is simple. If you want to know the reasons why Mike left Dream Theater, all you have to do is ask him. From there, you understand that I’ve known Mike almost all my life and there’s no way I can say anything bad about him. He made a decision, which he felt was the right one at the time, we’re moving on and we’re very happy with the current situation. That’s life. People make changes, adapt to different circumstances and I hope everyone is happy with their choices. But you know me and I think you understand that in no way could I say anything bad, controversial or melodramatic about Mike. It’s not in my nature. And I’m sure James didn’t mean it in a way that would offend Mike either. Unfortunately it happens all too regularly that phrases are taken out of context and impressions are created out of nowhere. And now with the incredible speed that the internet offers, you can’t react. James, in his defense, said he’s happy with the situation now, with the new drummer, the new album and that things seem more balanced. Nothing more, nothing less.

I would say I agree with him. It seems to me that there are less “I”’s in Dream Theater now and that there is only one leader...

You know, I have to tell you that I don’t like it to be said about the group now or in the past that someone has the role of leader. It’s not my band or Mike’s band. It’s nobody’s, we’re Dream Theater.

I’m sorry, but I’m going to disagree with you, because I don’t want to play with words. Since you are responsible for the decisions the band makes on the most important issues, you automatically become the leader...

Yes, we all participate in the decisions we make in the band. Okay, I’m the producer and I make a lot of decisions about that, so I can say “yes” to what you said. But there is a balance in the decisions. Of course there are some decisions that somebody has to take the initiative and you can’t ask everybody’s opinion, because otherwise it would take us two years just to mix the album!!! [laughs]

Mike Mangini came in and just played on the album. Do you plan to use some of his ideas in the future?

So far our relationship is very good. I know he has ideas all the time. Even today at soundcheck, he was trying some of them out with Jordan. He’s a very creative person and it will be great to work with him on a different level next time.

If you compare the two Mikes, how would you describe them as drummers and band members?

They are two completely different people. Mike Mangini is totally into the art of drumming, practicing, trying new things and getting better at drumming. Mike Portnoy is an amazing drummer, but he’s not so much into those things as he is into other, peripheral things, like movies, directing, fans and so many other things.

Obviously to show the world the quality of your new drummer, you added a drum solo to your setlist after many years and this was even met with very positive feedback.

That’s exactly why. We have so much material that we have a hard time fitting our songs well into our setlist and in the last few years we have skipped it to play one more song. But now, we felt that the drum solo would fit perfectly and kind of officially introduce Mike Mangini to the fans.

But for the first time in TOO many years in your career, you’re playing the same setlist every night on this summer tour...

With slight differences, but yes.

Yes. One night you play an encore of “Learning To Live” and the next night you play “Metropolis”. So basically the same setlist.

Mike could have learned all the songs and rehearsed a forty of them for us to tour, but we didn’t want to burden him with too many responsibilities on his first tour with us. So we decided he should learn a perfect 14 songs, which in Dream Theater language, however, is TOO much music. So we didn’t want to take too many risks. We were primarily interested in bonding as much as possible as a band with our new member and being more consistent to the world. I hope people appreciate that.

Are you aware that there is a group called Circus Maximus and on the cover of their 2005 album “The First Chapter”, they had the exact same unicycle clown that you – or rather Hugh Syme – used on “A Dramatic Turn Of Events”?

Yes, I’ve seen it. Hugh Syme is amazing and I love what he’s done. If you see the work he’s done on the artwork of the whole CD, I’m sure you’ll be blown away. We can’t do anything right now. These things happen and obviously both artists used the same database that they draw ideas from. Probably some CD with stock images or something.

What I’m saying is that I wish Circus Maximus could put out an album like any of Dream Theater’s, so that any cover comparison would make sense...

Hahahaha!

Why did you name the album “A Dramatic Turn Of Events”? Is it something to do with Mike’s departure?

No. It seems to have something to do with that, but it has to do with the lyrics of the album. Everyone seems to think that and they’re not wrong, as at first glance it seems pretty obvious. The lyrics of the songs have to do with major events in the world and in history that have caused catastrophes or huge changes in a dramatic way; for example “Outcry” has to do with the recent events in Egypt that changed the lives and fate of millions of people. All the stories, “tie in” perfectly with the title, which as soon as I thought of it, I loved it, but on the other hand I was also absolutely sure that people would think it would be about Mike’s departure!

So I’ll let you get some rest and a bite to eat before you go on stage...

Thanks so much for all the support and I hope our Greek fans like the album!

Sakis Fragos

P.S.: Once again, the gang [band? crew?] members proved that they don’t care if there is someone else waiting to be interviewed or if the member they are talking to needs to eat something or rest and they are only interested in doing their own “job” according to “Olympiacos and Egaleo should win and the others should go fuck themselves”. I wonder how much longer you’ll keep doing it... The time is near... Hahahaha!!!!

P.S.2: It’s really awesome, after 15 years of doing interviews with members of Dream Theater (I estimate that I must have done more than 25 interviews in total with members who play or have played in Dream Theater) and after 13 concerts that I have seen from the band, to feel the same feeling as the first time I saw them in my life... Some diseases, they are truly incurable...

Breaking All Illusions

Σάκης Φράγκος

6 Αυγούστου, 2011

Όταν με ειδοποίησαν ότι θα έκανα συνέντευξη backstage με τον John Petrucci, πριν τη συναυλία των Dream Theater στη χώρα μας, ένα πράγμα είχα σίγουρο. Ότι θα έπρεπε να αποφύγω να εστιάσω τη συνέντευξη γύρω από τη φυγή του Portnoy, γιατί όντας αδερφικοί φίλοι, θα απέφευγε τους ακραίους χαρακτηρισμούς και θα γινόταν ένα νερόβραστο θέμα. Μιλώντας για οτιδήποτε έχει να κάνει με τη μουσική των Dream Theater όμως, με έναν πλάγιο τρόπο, μπορείτε να διαπιστώσετε και μόνοι σας, πόσα πράγματα άλλαξαν και μπορείτε να τα ακούσετε και στο “A Dramatic Turn Of Events”.

Κατά τη γνώμη μου, το νέο σας άλμπουμ, είναι το “Scenes From A Memory” των 00’s για τους Dream Theater, όχι τόσο επειδή μοιάζουν μουσικά οι δύο δίσκοι, αλλά επειδή μου μεταδίδει έναν αέρα φρεσκάδας.

Ναι, πολλοί άνθρωποι μου το έχουν πει αυτό. Μην ξεχνάς ότι όταν ήρθε ο Jordan Rudess στη μπάντα, στο “Scenes...”, πάλι υπήρχαν πολλά θετικά vibes και πάντα, όταν υπάρχει μία τόσο μεγάλη αλλαγή και περνάς μία μεγάλη πρόκληση, υποσυνείδητα μπαίνεις σε μία τέτοια διαδικασία.

Βέβαια, αυτή τη φορά δεν αλλάξατε τον πληκτρά που έπαιξε σε ένα στούντιο δίσκο, αλλά τον ηγέτη σας και ιδρυτικό σας μέλος... Όλο αυτό το πράγμα, δεν σας δημιούργησε μεγάλη πίεση για να γράψετε ένα δίσκο που να είναι τόσο καλός που να μη φαίνεται αυτή η αλλαγή;

Είμαι βέβαιος ότι και ο Jordan θα σου πει το ίδιο! Όταν γράφουμε μουσική, κι εγώ και τα υπόλοιπα παιδιά στη μπάντα, νιώθουμε πάρα πολύ μεγάλη αυτοπεποίθηση. Φυσικά και υπάρχει πίεση κάθε φορά που γράφουμε ένα δίσκο, αλλά αυτή τη φορά, από την αρχή, ήμασταν απόλυτα σίγουροι για την κατεύθυνση του δίσκου, τον ήχο. Όλα ήταν ξεκάθαρα και όλοι είχαμε τον ίδιο σκοπό. Με αυτή την ενότητα που είχαμε, αποκτήσαμε ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους εαυτούς μας και ξέραμε ακριβώς τι θέλαμε να κάνουμε.

Μπαίνοντας λοιπόν στο στούντιο, ποιος ήταν ο σκοπός σας για το “A Dramatic Turn Of Events”;

Με όλες τις συζητήσεις που κάναμε πριν μπούμε στο στούντιο, σκοπός μας ήταν να γράψουμε τον καλύτερο δίσκο που μπορούμε από συνθετικής άποψης, να είναι ισορροπημένος, μελωδικός και να έχει όλα τα στοιχεία που μας κάνουν ξεχωριστούς και μοναδικούς σαν συγκρότημα. Δεν θέλαμε να πάμε πιο πολύ στη μία ή την άλλη κατεύθυνση και είχαμε πολύ ξεκάθαρη θέση σχετικά με την κατεύθυνση. Αυτό που ήταν το πιο σημαντικό για εμάς, ήταν τα τραγούδια μας, οι συνθέσεις μας, να ήταν οι καλύτερες δυνατές.

Συμφωνείς ότι το άλμπουμ αυτό θυμίζει περισσότερο Dream Theater των 90’s απ’ ότι Dream Theater των 00’s;

Θα έλεγα ότι είναι ένας συνδυασμός των δύο εποχών. Στα 90’s ο ήχος μας ήταν διαφορετικός, ενώ την επόμενη δεκαετία είναι βέβαιο ότι έγινε πιο σύγχρονος. Πάντως συμφωνώ ότι η δομή των τραγουδιών θυμίζει τον τρόπο που δουλέψαμε στο “Images And Words”, αλλά νομίζω ότι ο ήχος μας είναι διαφορετικός, η παραγωγή καλύτερη κτλ.

Να σου πω την αλήθεια, την πρώτη φορά που άκουσα το δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος, μου έδωσε την εντύπωση της ανακούφισης, ότι απελευθερωθήκατε από κάποια δεσμά ή στεγανά που υπήρχαν τα τελευταία χρόνια στο γκρουπ...

Σωστά, σωστά!!!

Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, έχετε πολλά σημεία που σολάρετε μαζί με τον Jordan, κάτι που κάνατε ολοένα και λιγότερο τα τελευταία χρόνια. Λείπουν τα ακραία φωνητικά, που κάποιες φορές ήταν ΟΚ, αλλά τις περισσότερες, δεν είχαν νόημα και κατέληγαν να είναι απλά αγριοφωνάρες. Εκτιμώ πολύ το ότι δεν υπάρχουν σ’ αυτό το δίσκο...

Βέβαια, έχεις δίκιο.

Για να συνεχίσω, αποφύγατε την πατέντα να ξεκινήσετε και να τελειώσετε το δίσκο με ένα τεράστιο σε διάρκεια κομμάτι, όπως κάνετε τα τελευταία χρόνια. Το δεύτερο τραγούδι του δίσκου να είναι εντελώς εμπορικό...

Έχεις δίκιο... Φαινόταν σαν να ακολουθούσαμε μία φόρμουλα, ε;

Ακριβώς. Πιστεύεις ότι η απουσία του Mike Portnoy σας έδωσε τη δυνατότητα να κάνετε πράγματα που πιθανώς να θέλατε να κάνετε, αλλά για κάποιον τρόπο δεν μπορούσατε;

(χωρίς να προλάβω να τελειώσω τη φράση μου, για μία ακόμη φορά) Βέβαια! Νομίζω όμως ότι αυτό θα συνέβαινε αναπόφευκτα. Από την περίοδο του “Scenes...”, εγώ με τον Mike κάναμε την παραγωγή και από τη στιγμή που συνεργάζεσαι με κάποιο άτομο, κάνεις συμβιβασμούς. Ο καθένας έχει την άποψή του, ο Mike έχει τη δική του, πολύ ισχυρή άποψη και ξέρει τι θέλει να κάνει πάρα πολύ καλά. Αυτή τη φορά, ο δεύτερος άνθρωπος δεν υπήρχε και μπορούσα για παράδειγμα να κλείσω το άλμπουμ με μία μπαλάντα. Κανείς δεν έφερε αντίρρηση, όλοι ήταν cool με αυτή την ιδέα. Νομίζω ότι σίγουρα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία όταν δουλεύεις μόνος σου. Βγαίνει εντελώς φυσιολογικά.

Δηλαδή, παραδέχεσαι ότι υπήρχε κάποιου είδους φόρμουλα ιδιαίτερα στο tracklisting των προηγούμενων δίσκων σας;

Χμμμ... Κοίτα... Εεεεε... Φυσικά δεν σκεφτόμασταν μ’ αυτόν τον τρόπο όταν γράφαμε τους δίσκους, απλά κάναμε ότι κάναμε. Τώρα που το αναφέρεις δεν έχεις και πολύ άδικο, αλλά έτσι το κάναμε, μας έβγαινε φυσιολογικά. Καταλαβαίνω όμως πώς το λες, γιατί φαίνεται κάτι που είχε οργανωθεί από πριν...

Αυτό που δεν μου έλειψε καθόλου από το “A Dramatic...”, είναι ένα τραγούδι που να θυμίζει άλλη μπάντα...

Βέβαια, πολλοί άνθρωποι μου το έχουν πει αυτό...

Ξέρεις, όσοι προσπάθησαν να αντιγράψουν τους Dream Theater απέτυχαν παταγωδώς, γιατί εσείς να προσπαθείτε να αντιγράψετε εσκεμμένα άλλα γκρουπ για τέσσερις συνεχόμενους δίσκους; (σ.σ. κάπου εδώ, ο Petrucci έχει αρχίσει να πεθαίνει στα γέλια) Το “Never Enough” είναι εκπληκτικό τραγούδι για παράδειγμα και το γουστάρω πάρα πολύ και live, αλλά είναι 100% Muse... Από την άλλη, είχα βαρεθεί να ακούω τραγούδια για τον αλκοολισμό του Portnoy, με αποκορύφωμα το ποτ πουρί του “The Shattered Fortress”. Αν έχεις πρόβλημα με το αλκοόλ, λύστο, δεν είναι ανάγκη να σου πάρει τέσσερις δίσκους...

(σ.σ. έχοντας λιώσει από τα γέλια) Νομίζω ότι δεν χρειάζεται πλέον!!!

Ίσως χρειάζεται να γράψετε κάτι για το κάπνισμα, γιατί ενώ έχετε strict non smoking policy, βλέπω δίπλα μας τον Mike Mangini να καπνίζει πούρο. Πρέπει να τον προσέχετε γιατί και αυτός παίζει ντραμς!!!

Ωχ, λες; Χαχαχαχαχα!

Να πάμε σε πιο σοβαρά θέματα όμως. Έχετε μία τεράστια αλλαγή στη σύνθεση του συγκροτήματος με την αποχώρηση του Portnoy. Μετά από τη φυγή του, ακολούθησε μία μακρά περίοδος που δεν ακούγαμε τίποτα για τον αντικαταστάτη του από το στρατόπεδο των Dream Theater, μέχρι που κάνατε την κίνηση ματ και διοχετεύσατε στο internet αυτό το documentary με τις auditions για τον καινούργιο σας ντράμερ. Νομίζω ότι ήταν μία εκπληκτική κίνηση τακτικής και ο κόσμος δεν ασχολούνταν με τον Portnoy, αλλά με τον πιθανό αντικαταστάτη του. Πως σας ήρθε αυτή η ιδέα;

Βασικά, όταν ξεκινήσαμε τις auditions για τον νέο μας ντράμερ, ξέραμε ότι δεν θέλαμε απλά να βγούμε και να πούμε, «ο καινούργιος ντράμερ των Dream Theater είναι ο...», αλλά να βρούμε έναν ξεχωριστό τρόπο. Σκεφτήκαμε λοιπόν, να κάνουμε ένα ντοκιμαντέρ και να αφήναμε τον κόσμο να ανακαλύψει το νέο μας μέλος. Το θέμα όμως είναι ότι για να γίνει η παραγωγή αυτού του ντοκιμαντέρ, πήρε πολύ χρόνο, γιατί ήταν μία πραγματικά περίπλοκη διαδικασία και θέλαμε να βγει όσο καλύτερη γινόταν. Αυτό όμως εξόργισε κάποιους οπαδούς μας που ήταν ανυπόμονοι κι έλεγαν «γιατί δεν βγαίνετε να μας πείτε ποιος είναι να τελειώνουμε»; Δεν μπορούσε όμως να γίνει έτσι και δεν θέλαμε να γίνει έτσι. Επιπλέον όλη η διαδικασία με τις φήμες που έβγαιναν για τους πιθανούς ντράμερ, μας βόλευε να σου πω την αλήθεια, γιατί αποτελούσε μέρος του παιχνιδιού! Ήταν πολύ δύσκολο να το κρατήσουμε μυστικό, αλλά γνωρίζαμε ότι ο κόσμος θα γούσταρε το τελικό αποτέλεσμα, όπως κι έγινε.

Το επιβεβαιώνω. Έγινε πολύ μεγάλος πανικός ανάμεσα στους οπαδούς σας. Εγώ έψαχνα στο πρώτο video, όπου εμφανιζόταν ο James να λέει σε ένα σημείο ότι «αυτός είναι ο ντράμερ που ψάχνουμε», να δω αν φοράει το ίδιο T-shirt και στις άλλες audition για να καταλήξω νωρίτερα στο συμπέρασμα ότι ο εκλεκτός σας ήταν ο Mangini. Βέβαια, με την προϋπόθεση ότι άλλαζε τακτικά ρούχα και τηρούσε τους κανόνες υγιεινής και δεν φορούσε συνέχεια το ίδιο μπλουζάκι!!!

Χαχαχαχα! Έχεις απόλυτο δίκιο. Μου έχουν πει πολλοί οπαδοί μας ότι περίμεναν πως και πως τα video για την ανακοίνωση του ντράμερ κι έψαχναν και την παραμικρή λεπτομέρεια που θα τους οδηγούσε σε ασφαλές συμπέρασμα.

Πάμε λοιπόν στο κεφάλαιο Mike Mangini. Τον έχουμε δει στην Ελλάδα με τον Steve Vai πριν περίπου δέκα χρόνια και μας είχε τρελάνει με τις ικανότητές του. Παρόλα αυτά, δεν έχει πείρα από ηχογραφήσεις με συγκροτήματα, αφού σχεδόν πάντα ήταν session καλλιτέχνης. Από την άλλη, καλείται να αντικαταστήσει όχι απλά έναν καλό ντράμερ, αλλά έναν ηγέτη. Πως καταλήξατε λοιπόν στον Mangini;

Ο Mike Portnoy μπορεί να είχε μία πολύ δυναμική παρουσία, αλλά πάντα μιλάμε για ένα συγκρότημα. Άρα λοιπόν, δεν είχε για εμάς καμία σημασία το θέμα του ηγέτη που λες. Εμείς θέλαμε έναν ντράμερ. Ο Mike Mangini έχει παίξει με τους Extreme, τους Annihilator, τον Steve Vai, οπότε γνωρίζαμε ότι έχει την πείρα να ανταπεξέλθει σ’ αυτό που του ζητούσαμε.

Είχε καμία σημασία για εσάς, έστω και ψυχολογική ότι με τον Mangini στη μπάντα, όταν γυρίσεις πίσω να δεις τον ντράμερ, θα φωνάξεις Mike και θα σου απαντήσει πάλι ο ντράμερ σου; (σ.σ. γέλια) Θα ήταν σαφώς διαφορετικό να φώναζες Aquilles (σ.σ. μιλάμε για τον Priester των Angra που είχε δοκιμαστεί κι αυτός)...

Χαχαχαχα! Εντάξει, είναι μία μεγάλη σύμπτωση, αλλά ώρα που το λες, παίζει και τον δικό του ρόλο ψυχολογικά.

Τον Σεπτέμβριο περιοδεύετε στην Αμερική με τους Trivium. Πως και διαλέξατε αυτό το σχήμα να ανοίγουν τις συναυλίες σας;

Όταν έπεσε το όνομά τους στο τραπέζι, αμέσως συμφωνήσαμε να είναι αυτοί οι εκλεκτοί. Είναι νέα μπάντα, τεχνικά καταρτισμένη, με πολύ ωραίους δίσκους και μοντέρνοι. Σίγουρα, δεν παίζουν το ίδιο είδος μουσικής με εμάς, από την άλλη όμως, αυτό το γεγονός τους κάνει ιδιαίτερους για να τους δει ο κόσμος. Έχουν κι αυτοί νέο δίσκο έξω σε λίγες μέρες. Τα παιδιά στους Trivium είναι εξαιρετικά και καλοί παίχτες, οπότε ανυπομονώ να περιοδεύσουμε μαζί.

Καταλαβαίνω ότι σε έχουν πρήξει με τις ερωτήσεις σχετικά με την αποχώρηση του Mike Portnoy από τους Dream Theater, αλλά δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω κι εγώ για κάτι που απασχόλησε τον Τύπο για τόσους μήνες. Έχετε δώσει πολλές συνεντεύξεις και πολλές απαντήσεις γι’ αυτό το θέμα, με αποκορύφωμα μία συνέντευξη του James LaBrie, όπου δήλωσε πως «η μπάντα ακούγεται τώρα πολύ πιο ισορροπημένη», μία απάντηση που δεν την πήραν και με πολύ καλό μάτι οι οπαδοί σας. Υπήρχαν άνθρωποι που είπαν ότι έφυγε ο μοναδικός άνθρωπος που θα μπορούσε να τον διώξει από το γκρουπ, ότι τώρα που έφυγε ο Mike βγαίνει και τον θάβει και διάφορα τέτοια. Πως αντιδράς απέναντι σ’ αυτόν τον καταιγισμό των ερωτήσεων για τον Mike με δεδομένο ότι παραμένει πολύ καλός σου φίλος;

Κοίτα, Σάκη, η απάντηση είναι απλή. Αν θέλει κανείς να μάθει τους λόγους που έφυγε ο Mike από τους Dream Theater, το μόνο που έχει να κάνει είναι να ρωτήσει εκείνον. Από εκεί και πέρα, καταλαβαίνεις ότι γνωρίζω τον Mike σχεδόν όλη μου τη ζωή και δεν υπάρχει περίπτωση να πω κάτι κακό γι’ αυτόν. Πήρε μία απόφαση, την οποία και θεώρησε σωστή τη δεδομένη στιγμή, εμείς συνεχίζουμε και είμαστε πολύ χαρούμενοι με την παρούσα κατάσταση. Έτσι είναι η ζωή. Οι άνθρωποι κάνουν αλλαγές, προσαρμόζονται σε διαφορετικά δεδομένα κι ελπίζω όλοι να είναι χαρούμενοι με τις επιλογές τους. Με ξέρεις όμως και νομίζω ότι καταλαβαίνεις ότι σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσα να πω κάτι κακό, αμφιλεγόμενο ή μελοδραματικό για τον Mike. Δεν είναι στη φύση μου. Και είμαι βέβαιος ότι και ο James δεν το εννοούσε με τρόπο που να προσβάλλει τον Mike. Δυστυχώς συμβαίνει πάρα πολύ τακτικά να απομονώνονται φράσεις και να δημιουργούνται εντυπώσεις από το πουθενά. Και τώρα με την απίστευτη διάδοση που προσφέρει το internet, δεν μπορείς να αντιδράσεις. Ο James, για να τον υπερασπιστώ κιόλας, είπε ότι είναι χαρούμενος με την κατάσταση που επικρατεί τώρα, με τον νέο ντράμερ, το νέο δίσκο και ότι τα πράγματα του μοιάζουν πιο ισορροπημένα. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Θα έλεγα ότι συμφωνώ μαζί του. Μου φαίνεται ότι υπάρχουν λιγότερα «εγώ» στους Dream Theater τώρα και ότι υπάρχει μόνο ένας ηγέτης...

Ξέρεις, πρέπει να σου πω ότι δεν μου αρέσει να λέγεται για το γκρουπ ούτε τώρα ούτε παλιότερα ότι κάποιος έχει τον ρόλο του ηγέτη. Δεν είναι δική μου η μπάντα ή του Mike. Δεν είναι κανενός, είμαστε οι Dream Theater.

Συγγνώμη, αλλά θα διαφωνήσω μαζί σου, γιατί δεν θέλω να παίζουμε με τις λέξεις. Από τη στιγμή που εσύ είσαι υπεύθυνος για τις αποφάσεις που παίρνει το γκρουπ στα πιο σημαντικά ζητήματα, αυτομάτως γίνεσαι και ηγέτης...

Ναι, συμμετέχουμε όλοι στις αποφάσεις που παίρνουμε στο συγκρότημα. Εντάξει, εγώ είμαι ο παραγωγός και παίρνω πολλές αποφάσεις σχετικά με αυτό, οπότε μπορώ να πω «ναι» σ’ αυτό που είπες. Υπάρχει όμως ισορροπία στις αποφάσεις. Υπάρχουν βέβαια κάποιες αποφάσεις που κάποιος πρέπει να πάρει πρωτοβουλίες και δεν μπορεί να ρωτάς τη γνώμη όλων, γιατί αλλιώς θα χρειαζόμασταν δύο χρόνια μόνο και μόνο για τη μίξη του δίσκου!!! (γέλια)

Ο Mike Mangini ήρθε και απλά έπαιξε στο δίσκο. Σχεδιάζετε στο μέλλον να χρησιμοποιήσετε κάποιες από τις ιδέες του;

Μέχρι στιγμής η σχέση μας είναι πολύ καλή. Γνωρίζω ότι έχει συνεχώς ιδέες. Ακόμα και σήμερα στο soundcheck, δοκίμαζε κάποιες από αυτές με τον Jordan. Είναι πολύ δημιουργικό άτομο και θα είναι πολύ ωραίο να συνεργαστούμε μαζί του σε ένα διαφορετικό επίπεδο την επόμενη φορά.

Αν συγκρίνεις τους δύο Mike πως θα τους χαρακτήριζες σαν ντράμερ και σαν μέλη της μπάντας;

Είναι δύο εντελώς διαφορετικά άτομα. Ο Mike Mangini είναι εντελώς μέσα στην τέχνη του drumming, την εξάσκηση, το να δοκιμάζεις καινούργια πράγματα και να βελτιώνεσαι στα ντραμς. Ο Mike Portnoy είναι ένας εκπληκτικός ντράμερ, αλλά δεν ασχολείται τόσο με αυτά τα πράγματα όσο με άλλα, περιφερειακά πράγματα, όπως τις ταινίες, την σκηνοθεσία, τους οπαδούς και τόσα άλλα πράγματα.

Προφανώς για να δείξετε στον κόσμο την ποιότητα του νέου σας ντράμερ, βάλατε μετά από πολλά χρόνια στο setlist σας, drum solo και μάλιστα αυτό αντιμετωπίστηκε με πολύ θετικά σχόλια.

Ακριβώς γι’ αυτό. Έχουμε τόσο πολύ υλικό, που δυσκολευόμαστε να χωρέσουμε τα τραγούδια μας καλά-καλά στο setlist μας και τα τελευταία χρόνια το παραλείπαμε για να παίξουμε ακόμα ένα τραγούδι. Τώρα όμως, θεωρήσαμε ότι το drum solo θα ταίριαζε απόλυτα και θα παρουσίαζε επίσημα κατά κάποιο τρόπο τον Mike Mangini στους οπαδούς.

Για πρώτη φορά μετά από ΠΑΡΑ πολλά χρόνια στην καριέρα σας όμως, παίζετε το ίδιο setlist κάθε βράδυ σ’ αυτήν την καλοκαιρινή περιοδεία...

Με μικρές διαφορές, αλλά ναι.

Ναι. Το ένα βράδυ παίζετε encore το “Learning To Live” και την άλλη το “Metropolis”. Ουσιαστικά το ίδιο setlist δηλαδή.

O Mike θα μπορούσε να τα μάθει όλα τα κομμάτια και να προβάρει καμία σαρανταριά για να βγούμε περιοδεία, αλλά δεν θέλαμε να τον φορτώσουμε με πάρα πολλές ευθύνες στην πρώτη του περιοδεία μαζί μας. Είπαμε λοιπόν να μάθουμε τέλεια 14 κομμάτια, που στη γλώσσα των Dream Theater όμως, είναι ΠΑΡΑ πολλή μουσική. Δεν θέλαμε λοιπόν να ρισκάρουμε πάρα πολύ. Μας ενδιέφερε πρωταρχικά να δεθούμε όσο το δυνατόν περισσότερο σαν συγκρότημα με το νέο μας μέλος και να είμαστε πιο συνεπείς απέναντι στον κόσμο. Ελπίζω ο κόσμος να το εκτιμήσει αυτό.

Γνωρίζεις ότι υπάρχει ένα γκρουπ που ονομάζεται Circus Maximus και στο εξώφυλλο του δίσκου τους “The 1st Chapter” του 2005, είχαν ακριβώς τον ίδιο κλόουν με το μονόκυκλο, που χρησιμοποιήσατε κι εσείς –ή μάλλον καλύτερα ο Hugh Syme- στο “A Dramatic Turn Of Events”;

Ναι, το έχω δει. Ο Hugh Syme είναι καταπληκτικός και λατρεύω ότι έχει κάνει. Αν δεις τη δουλειά που έχει κάνει στο artwork ολόκληρου του CD, είμαι σίγουρος ότι θα ενθουσιαστείς. Δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι τώρα. Συμβαίνουν αυτά και προφανώς θα χρησιμοποίησαν και οι δύο καλλιτέχνες την ίδια βάση δεδομένων απ’ όπου αντλούν ιδέες. Μάλλον κάποιο CD με εικόνες ή κάτι τέτοιο.

Αυτό που λέω εγώ, είναι ότι μακάρι οι Circus Maximus να μπορούσαν να βγάλουν ένα δίσκο σαν οποιονδήποτε των Dream Theater, ώστε να έχει νόημα η οποιαδήποτε σύγκριση εξωφύλλων...

Χαχαχαχαχαχα!

Γιατί ονομάσατε το δίσκο “A Dramatic Turn Of Events”; Έχει να κάνει με την αποχώρηση του Mike;

Όχι. Φαίνεται ότι έχει να κάνει με αυτό το θέμα, αλλά έχει να κάνει με τους στίχους του δίσκου. Όλοι φαίνεται ότι πιστεύουν αυτό και δεν έχουν άδικο, αφού με μία πρώτη ανάγνωση δείχνει αρκετά προφανές. Οι στίχοι των τραγουδιών έχουν να κάνουν με μεγάλα γεγονότα στον κόσμο και στην ιστορία που έχουν προκαλέσει καταστροφές ή τεράστιες αλλαγές με δραματικό τρόπο, όπως για παράδειγμα το “Outcry” που έχει να κάνει με τα πρόσφατα γεγονότα στην Αίγυπτο που άλλαξαν τις ζωές και τη μοίρα εκατομμυρίων ανθρώπων. Όλες οι ιστορίες, «δένουν» τέλεια με τον τίτλο, τον οποίο μόλις τον σκέφτηκα, τον λάτρεψα, αλλά από την άλλη ήμουν και απόλυτα βέβαιος ότι ο κόσμος θα πίστευε ότι θα αφορούσε την αποχώρηση του Mike!

Θα σε αφήσω λοιπόν να ξεκουραστείς και να φας κάτι προτού βγεις στη σκηνή...

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλη την υποστήριξη κι ελπίζω να αρέσει στους Έλληνες οπαδούς μας ο δίσκος!

Σάκης Φράγκος

Υ.Γ.: Για μία ακόμη φορά, οι παρτάκηδες απέδειξαν ότι δεν τους ενδιαφέρει αν υπάρχει κάποιος άλλος που περιμένει να κάνει συνέντευξη ή αν το μέλος που μιλάνε πρέπει να φάει κάτι ή να ξεκουραστεί και τους ενδιαφέρει μόνο να γίνει η δική τους «δουλειά» κατά το «ο Ολυμπιακός και το Αιγάλεω να κερδάνε και οι άλλοι να πάνε να γ...». Να δω για πόσο καιρό ακόμα θα το κάνετε... Ο καιρός γαρ εγγύς... Χαχαχαχαχα!!!

Υ.Γ.2: Είναι πραγματικά τρομερό, μετά από 15 χρόνια που κάνω συνεντεύξεις με μέλη των Dream Theater (υπολογίζω ότι πρέπει να έχω κάνει πάνω από 25 συνεντεύξεις συνολικά με μέλη που παίζουν ή έχουν παίξει στους Dream Theater) και μετά από 13 συναυλίες που έχω δει από το συγκρότημα, να νιώθω την ίδια πώρωση με την πρώτη φορά που τους είδα στη ζωή μου... Μερικές ασθένειες, είναι πραγματικά ανίατες...