Mike Portnoy – “It hurts me but I’ve moved on”

The title of the interview, is his constant refrain... We spoke with Mike Portnoy for almost an hour and what he kept repeating was that it hurts him a lot to leave Dream Theater, but he’s moved on. Maybe he’s just saying that to make himself believe it. Maybe he does. Either way, with three announced projects and a new album from Dream Theater, we couldn’t help but talk to Mike Portnoy, who, unstoppable as always, agreed to answer even the toughest questions. Even when he didn’t actually answer about his relationship with James LaBrie, one can easily understand that the two men probably didn’t love each other either...

If I’m not mistaken, Adrenaline Mob, is the first project you’re involved in and you didn’t invite the musicians, am I wrong?

You’re right. It’s the first time I didn’t call the musicians. The band was formed by Russell Allen and Mike Orlando, and I just finished my involvement with Avenged Sevenfold and Dream Theater, and they invited me to play and had me listen to a song. Within 30 seconds, I was sure I wanted to play with them.

Did your experience with Avenged Sevenfold make you want to get into other genres besides progressive rock/metal?

Anyone who knows me, knows that I have always been a fan of metal music. Since the 80’s, even before Dream Theater, I was listening to bands like Anthrax, Slayer, Metallica, Megadeth, S.O.D. but even after that I really liked bands like Pantera, Lamb Of God, Machine Head. So for anyone who knows me, this involvement with Adrenaline Mob comes as no surprise. So, playing with Avenged Sevenfold, I felt that I was starting to lose my sense of rocking out and playing with a groove, not caring to change a million rhythms in twenty-minute songs and being mindful of missing a note. I mean, I love doing that stuff too, but after touring with Avenged Sevenfold, I knew I needed something beyond progressive. So, once Russell and Mike came along, I knew without a second thought that this was what I was looking for.

How would you describe the music of Adrenaline Mob, since it’s a bit hard for someone who doesn’t know you to digest that you and Russell Allen play something so heavy...

Just because Russell and I play in Symphony X and Dream Theater until recently myself, doesn’t mean that we only listen to and get involved with that music. Me, I’ve done tributes to the Beatles, Led Zeppelin and many others. Russell, has grown up in a classic rock background with Led Zeppelin and Deep Purple. Ever since Dream Theater and Symphony X toured together, we were discussing this possibility and we wanted the music to be completely different from what we were playing. So how do we play in Adrenaline Mob? Dynamic riffs and a great groove. A band that those who think it will sound like it’s somewhere between Symphony X and Dream Theater will be laughed at, as it probably sounds more like it’s somewhere between Pantera and Black Label Society.

However, I woudn’t say the cover of “Mob Rules” really fits the style of the album, apart from the obvious fact that it has something to do with your name...

Yes, the reason we played that cover has to do with the word “mob”, but on the other hand, I think Russell Allen singing Ronnie James Dio fits like a glove.

I think if Dio were alive and heard the cover, I’m sure he would approve of it, since Allen sounds like the reincarnation of Dio and I generally think he’s the top modern vocalist in heavy metal.

I’ve always thought Allen is the closest singer to Dio of his generation and one of the top singers if not the top singer of recent years.

When can we expect the full length album?

We’ve finished recording already and there are a few details left, like the label etc. It’s almost all done though.

Is it true that you chose the name Adrenaline Mob because it starts with the first letter of the alphabet?

(laughs) No it’s not, but it was fun because when you put our songs on your iPod, they’re between AC/DC and Aerosmith. Before I joined the group, we were called Adrenaline Fueled Junkies, but I came up with the idea to call it Adrenaline Mob, because we were like a gang.

In the following weeks, you were constantly playing concerts, either supporting Godsmack, or on your own, in small clubs. How is the feeling of playing in front of a few hundred people after all these years?

We see both sides of the coin. However, I like both sides, each for different reasons. I like connecting with people in small clubs, but also getting exposure to larger audiences as happens at arena shows. I see the value in both and have fun with both.

You have announced the band with John Sykes, but we still don’t know the name of the band and the bass player...

(laughs) I know them, but you won’t know them before the official announcement!!!!

Also, you have the project with Neal and Steve Morse, the other project with Mikael Åkerfeldt and Steven Wilson, which is lost somewhere in space... How do you think you will be able to handle all this?

They all have different degrees of involvement for me. Even when I was in Dream Theater, I was involved in a million other projects and I always managed to get through it, simply because I’m a workaholic. Now that I’m not in Dream Theater, I think I can have a million and one projects. For example, there’s the tributes that we do with Paul Gilbert and I basically do them when I have spare time, there’s my work with Neal Morse or Avenged Sevenfold, where I’m basically a session musician who gets paid to do that particular job, but also the part time bands like Transatlantic, or probably the band with Neal Morse and Steve Morse. Finally, I have my regular bands, which at the moment, are Adrenaline Mob and the band with John Sykes. So, I’ll be working on those two bands and the rest whenever I get time.

Did you make the decision to leave Dream Theater before you joined Avenged Sevenfold? I ask this because members of Avenged Sevenfold have mentioned in interviews that you had lost the romance you had for Dream Theater when you were with them.

I didn’t make the decision to leave Dream Theater before [hooking up with] Avenged Sevenfold, but I knew that something had to change in the Dream Theater camp. It’s unfortunate that it was me that had to change, because I never wanted to leave the band it was never my intention; I never wanted the split. I just merely thought that the band really could use a break, because I think the romance was really dying backstage and between [the members] personally. 25 years without a break is a very, very, very long time and sometimes these relationships need a break from each other to rekindle the flame. So that’s all I suggested. And even before I [went on the road] with Avenged Sevenfold, I remember touring with Transatlantic at the beginning of 2010 and already knowing that something was wrong in the Dream Theater world and that I really needed a break from the guys and the whole Dream Theater machine. I knew something was brewing and I knew that I was unhappy, and as has been well documented elsewhere, I merely just wanted a break. But unfortunately, those guys didn’t see it that way and didn’t respect my request for time off. It’s unfortunate [that it turned out that way].

How do you see the fact that since you left Dream Theater, literally all the members have stated that the band is much more balanced now and even Jordan Rudess went as far as saying that you were the “Dream Theater police” since you wanted things to be done only your way. How do you feel reading all these comments on the internet about you from the members of the band you were a co-founder and “soul” of?

It hurts me when I read stuff like that, but I also know that a lot of Internet web sites love to start controversy and stir up the pot, so I know a lot of times quotes are taken out of context; I’ve seen it happen to myself so much over the past year. So I understand that I have to take that stuff very lightly and not get too upset about it. But yeah, maybe they are more balanced, because the reality is, in all the time I was in Dream Theater, I was running the show; I don’t think that’s a secret and I think those guys would admit it. I was always the most proactive, the most passionate and most focused workaholic member of the band. I worked for that band every single day and never took a day off. So I was very, very obsessive and passionate and controlling over the baby; I didn’t anybody to ever come in and hurt it or change it or affect it, and I had my finger very much on the pulse of what I thought the band should be and what I wanted to give to the fans. So I don’t take offense to somebody pointing it out, because the reality is that’s the way it was. And if now, without me, they’re a little bit more balanced and they’re splitting up the jobs whatever works for them. But I always knew that they were each gonna have to step up in terms of their involvement and commitment once I left, because before I left, every single decision went through me, and those guys didn’t necessarily have their hands in a lot of decisions through all those years. So I knew that they were all gonna have to step up their game and split up the work so they could work. So I guess that that’s what they’re doing, and if they’re happy, then I’m happy for them.

In Dream Theater’s previous works, we heard songs that were very similar to Tool, Muse, Metallica, Pantera, we had a lot of brutal background vocals, much harder sound in many places. These are some of the features that you can NOT hear on their new album. Did they play some stuff because of you and didn’t really like it and after you left they cut it out of their music? This was hinted at by some band members I had the chance to talk to...

I can’t speak for those guys. I can only speak for myself. But I always wanted Dream Theater to change with the times. A lot of people only wanted to hear ‘Images And Words’ for the rest of Dream Theater’s career, and as far as I’m concerned, I think Dream Theater needs to be a band that moves with the times and changes with the times. I didn’t wanna be playing stuff that sounded like ‘Learning To Live’ for the rest of my life. So I think it was important to have modern elements and incorporate it. And if those guys disagreed and didn’t want to go in that direction, then they could have easily spoken up. As much as I was a control freak with everything in Dream Theater outside of the music itself, when it came to the music itself, me and John Petrucci and Jordan Rudess basically wrote all the music together. So if they objected to a direction that I was presenting, then they were always welcome to speak up and have a say. So it’s not fair to blame me for the musical direction; we shared that vision together.

A very serious majority of Dream Theater fans believe that in 1-2 years you will return to the group, doing a big reunion. Do you see this possibility as possible? Is it true that you had asked to return to the band after the decision was made to leave?

Well, you can’t take a 25-year relationship and just throw it out the window and disregard it. So I never say never. If those guys ever asked me to work with them again, I would surely consider it, depending on my availability and what’s going on in my life. But the reality is right now they’ve moved on and I’ve moved on. And I don’t think they have any intention in looking backwards right now; it doesn’t seem that way. I suppose if things work out with their new drummer, then they would probably have no reason to ever look back. But if, for some reason, things didn’t work out, then I suppose that maybe it would be something that they would consider. But I guess we would cross that bridge when we get there. But right now a lot of those bridges are burned at the moment, so there’s gonna be a lot of rebuilding that’s gonna need to happen first.

One of those bridges has to do with Jordan Rudess, who (in our friend Savvas Stanis’ website rockyourlife.gr) had stated that he had sent you some emails after you left, but you never responded. Of course, he went on to say that he thinks you need some space which he is willing to give you because he considers you his friend. How are your relationships with your former bandmates ultimately?

Jordan, to his credit, has been the only member of the band that has reached out and sent me some very nice, supportive e-mails, and I appreciate that. Jordan has always been a real sweet person. As far as John Myung and James go, I haven’t seen or heard from them since September 9, 2010 when we had our last conversation.

Myung doesn’t talk much anyway!!!

(laughs) You’re right, but he happens to live down the block from me, but I still have yet to see or speak with him since September [of 2010], so it’s been almost a year now. And John Petrucci I reached out to in October of 2010 in hopes to try to reconcile and work out our differences and make things work. And I reached and talked to him. But that was the last time I spoke to him. And he never even responded; actually he just had his lawyer respond to me. So, unfortunately, I would love to have a personal relationship with the guys, but for whatever reason it’s been shut off between us and it’s very sad. It’s sad for me because those guys were my brothers for so many years. But they’ve moved on and I’m moving on as well.

Having talked to Petrucci and having read as many of his interviews as there are on the internet, he’s probably the only member of Dream Theater who hasn’t said anything bad about you and was really sad to see you go...

What you say makes me really happy and thanks for bringing it up. I wish things could have turned out differently and not had that ending. But, you know, I’ve moved on and I’m really happy with what I’m doing. We all have to move on with our lives and who knows where the road will take us?

From everything I see in Dream Theater, it’s obvious that you and James LaBrie didn’t have the best relationship... Do you think he feels safer now because you were the only one who could have kicked him out of the band, since John Petrucci is not such a forceful guy and he’s bound to back down even if he wanted to kick him out? Maybe that’s why he’s been saying things about you after you left?

Maybe you should ask him how he feels about it?

So then, from your answer, I understand that probably the bad relationship you probably had with LaBrie, probably wanted to make you ask for a break from the scheme?

You can draw whatever conclusion you want, I don’t want to say anything more about it...

Do you feel refreshed in Adrenaline Mob? Do they have the elements you’ve been missing all these years?

I think so. I think with Adrenaline Mob it’s just about having fun. I know when I left Dream Theater I was leaving a lot of security. I could have stayed in Dream Theater the rest of my life and been secure financially and secure in terms of a career, but to me, I can’t be making music with a band because I have to I need to be making music with people because I want to. And with Adrenaline Mob, we just absolutely love playing with each other, and there’s a real sense of excitement every time we hit the stage. And we’re definitely building this band from the ground up. I can’t count on playing to five thousand Dream Theater fans every night. We’re playing in a lot of these clubs to just a few hundred people every night. And it doesn’t matter we feel like a new, young band that’s going city to city and making fans every single night; we have to win over every single person in the audience each and every night. And there’s a sense of excitement and rejuvenation that comes with that.

You probably realized that while playing with Avenged Sevenfold.

Yeah, definitely. That’s when I realized how happy I was playing that kind of music. The range of my musical tastes is so wide that anyone who knows me knows that I like metal as much as prog rock and classic rock as much as progressive metal. I love the music that we made with Dream Theater over those 25 years, I love the 20 minute epic songs we wrote and it’s a very big part of my life, but not the only part. All the bands that I’m involved with now, Adrenaline Mob, the group with John Sykes and the project with Neal and Steve Morse, are all completely different sides of Mike Portnoy and I don’t want to play 25-minute epic songs with keyboards and tinny vocals for the rest of my life. I need to do different things, to spread my musical wings, to work with different musicians who I appreciate and respect, to play different genres of music that interest me.

How do you feel about your “baby” – as you call them – Dream Theater, putting out an album without you?

It’s something that I never in a million years thought I would have to see. It’s very strange for me and it hurts in a lot of ways; it’s very sad for me. I would have preferred it if we just took a little break rather than split up, but this is the way that the cards unfolded and there’s nothing I can do about it. If this is what they wanna do, then they’ll move on and I’ll move on. So what can I say? It’s not anything I can control.

How do you feel about being blamed for everything that has or hasn’t happened in the band over the last few years since you left? Do you think the fans of the band have misinterpreted your decision to leave the group and forgotten all of your valuable contributions over the years?

It hurts, because all of my heart and soul and blood and sweat and tears for all those years of Dream Theater was based on doing things for the fans. I always made sure Dream Theater was a very fan-oriented band, and everything from the fan clubs to the web sites to the official bootlegs to the setlists to the artwork to the merchandise, that was all stuff that I oversaw and controlled for the fans. And then, when this split happened, to see so many Dream Theater fans turn their backs on me, it really hurts. I’m a human being I’m made out of flesh and bone and when I read that stuff on the Internet, it breaks my heart and it bothers me. But I’ve had to turn off my computer and try to turn my back to that stuff, because when I read it, it breaks my heart. When I don’t read it, I’m very happy with where I’m at I’m very comfortable with what I’m now doing in my life and career and I just need to, for the first time ever, make decisions to make myself happy. For 25 years, I made decisions to make the fans happy, but for once in my life, I need to follow my own heart. It breaks my heart when I see fans turning their backs on me, but on the other hand, I don’t want to forget to mention the fact that there’s a tremendous amount of fans that do have my back and that are supportive of me and understand what happened and are behind my next musical steps. So for those people that are, I’ll never let them down I will continue to work as hard and as passionately as I did for Dream Theater. I will put all of that into everything I do in my career, so the fans that stick with me will have a fan-friendly artist for life. It’s just the way I am, and that applies to every band that I work with.

I know very well how much you care about the fans, since we have been doing interviews for every Dream Theater album, every project and every tour since 1996... What’s weird, though, is that this was the first Dream Theater tour where they played the exact same set list every night...

Well, I’m sure there’s gonna be many things in the Dream Theater camp that are gonna be different, because the fact is that I made all of the decisions for the band beyond the music itself. So, of course, there’s gonna be some things that are different and then, of course, there’s gonna be other things that are gonna follow the framework and the ideas that I laid down and they’ll just continue to utilize what was established in the past with me. So how they run the band and pick up all of my slack, all duties that I left for them, how they do that is up to them. I don’t know. I guess we’ll all be waiting to find out.

Have you listened to their album?

I haven’t heard anything other than these snippets that have been put out on the internet. As you can understand, I can’t have an opinion without having heard their work in its entirety and comments coming out on the internet that don’t correspond to reality. Usually words and phrases are isolated and wrong conclusions are drawn, which is why I told you before that I feel better when I don’t read things on the internet.

What happened to this much publicized project with Mikael Åkerfeldt and Steven Wilson?

The ball is in their court. I, more than ever, am available now, so they have to do something. They’re talking about doing an acoustic album together, something completely different from what we were talking about together. We’ll see. I still fancy doing something with them.

When is your album with John Sykes coming out?

It’s already recorded and will be out early next year.

Have you found a name?

Both a name and a bassist, but it’s not time to reveal them yet.

What about the project with Neal and Steve Morse?

And this at the beginning of the new year. That’s already recorded as well. As you can see, all the projects I’m involved in are completely different from each other. With John Sykes, we play classic rock with influences from Black Sabbath, Deep Purple and Pink Floyd. With Adrenaline Mob, we play like Pantera, Black Label Society, more aggressive in general. In the project with Steve Morse, we play more like U2 and Beatles meets Yes and Kansas. So what I’m trying to do in my life at the moment is to explore different musical worlds than the ones I was exploring with Dream Theater.

You’ve worked with so many guitarists in the past, in all the projects you’ve been involved in. Arguably though, your main partner in your musical journeys has been John Petrucci. What is it like now that you don’t work with him at all, neither in composition, nor in production and of course not in the same band?

Obviously, John Petrucci is the longest lasting musical relationship I’ve had. We worked and played together for over 25 years, from when we were teenagers until we were in our forties. Our wives and children are friends, we grew up together, so it makes sense that I would have the deepest relationship with him than with anyone else. However, I have other relationships that are very deep, too. For example, Neal Morse and I have played together on 10 or 11 records and in 4 different bands, from Transatlantic and the project with Steve Morse, to Yellow Matter Custard and his solo records. Paul Gilbert and I also have a very close relationship, having done five tours with tribute bands, as well as Jim Matheos, with whom I played in OSI, on John Arch’s first EP, I played drums for Fates Warning in 2005 and we’ve played together on many shows that Fates Warning opened for Dream Theater. So there are a lot of people that I have a very close musical relationship with and certainly John Petrucci and I have had the closest and the longest.

You’ve written a lot of amazing music with John Petrucci though and a lot of your fans think that now that you’ve split up, that magic will be gone. What do you think?

I always thought that the strongest elements and personalities in Dream Theater were me and John Petrucci. And in the early days Kevin Moore was a big, big part of that chemistry, and then in the later days Jordan Rudess was a big part of that chemistry. But at the end of the day, it was always me and John. And John Myung, of course, but he’s a quieter person, so he’s not as strong of an element because he’s quiet by nature. But yeah, John Petrucci and myself were, and I think will always be, the sound and the style and the heart and the soul of Dream Theater. And I think if you take either one of us out, I think it’s like when Roger Waters and David Gilmour split. David Gilmour carried on Pink Floyd without Roger Waters, but as far as I was concerned, it was never the same. Roger Waters was a big part of the [sound on] all the classic Pink Floyd albums, and once he left, I think Pink Floyd sounded like a David Gilmour solo band. I honestly think if John Petrucci came to me last year and said he needed a break, I wouldn’t have continued Dream Theater without him; I would have absolutely respected his desire for a break and I would have put the band on hold and waited for him. So it saddens me that he wouldn’t do that for me, because I think Dream Theater, at the end of the day, was always about the chemistry between me and him.

If you take it the other way around, can you write good music without John Petrucci by your side?

Of course yes, because it’s completely different from Dream Theater. If I were to write that kind of music with another person, I’d rather write it with just John Petrucci. Even with Russell Allen and Neal Morse, we write music that’s not like Dream Theater and it’s a different kind of chemistry.

Sakis Fragos

Original text

Mike Portnoy – “It hurts me but I’ve moved on”

Ο τίτλος της συνέντευξης, είναι η μόνιμη επωδός της... Σχεδόν μία ώρα μιλούσαμε με τον Mike Portnoy και αυτό που επαναλάμβανε ΣΥΝΕΧΟΜΕΝΑ, ήταν ότι τον πονά πολύ που έφυγε από τους Dream Theater, αλλά προχωρά. Ίσως το λέει για να το πιστέψει. Ίσως και να είναι έτσι. Όπως και να έχει, με τρία ανακοινωμένα project και νέο δίσκο από τους Dream Theater, δεν γινόταν να μην μιλήσουμε με τον Mike Portnoy, ο οποίος ασταμάτητος όπως πάντα, δέχτηκε να απαντήσει ακόμα και στις πιο δύσκολες ερωτήσεις. Ακόμα και όταν δεν απάντησε ουσιαστικά για τις σχέσεις του με τον James LaBrie, μπορεί άνετα κανείς να καταλάβει ότι οι δύο άντρες, μάλλον δεν αγαπιόντουσαν κιόλας...

Αν δεν κάνω λάθος, οι Adrenaline Mob, είναι το πρώτο project που συμμετέχεις και δεν κάλεσες εσύ τους μουσικούς, κάνω λάθος;

Έχεις δίκιο. Είναι η πρώτη φορά που δεν καλώ εγώ τους μουσικούς. Το συγκρότημα, το είχαν δημιουργήσει ο Russell Allen και ο Mike Orlando και μόλις τελείωσα την ενασχόλησή μου με τους Avenged Sevenfold και τους Dream Theater, με κάλεσαν να παίξω και μου έβαλαν να ακούσω ένα κομμάτι. Μέσα σε 30 δευτερόλεπτα, ήμουν βέβαιος ότι ήθελα να παίξω μαζί τους.

Η εμπειρία σου με τους Avenged Sevenfold, σε έκανε να θέλεις να ασχοληθείς και με άλλα ιδιώματα πέρα από το progressive rock/metal;

Όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι από πάντα ήμουν οπαδός της metal μουσικής. Από τη δεκαετία του ’80, πριν ακόμα τους Dream Theater, άκουγα γκρουπ όπως οι Anthrax, Slayer, Metallica, Megadeth, S.O.D. αλλά και πιο μετά μου άρεσαν πάρα πολύ σχήματα όπως οι Pantera, Lamb Of God, Machine Head. Για όποιον με ξέρει λοιπόν, δεν το προξενεί εντύπωση αυτή η ενασχόλησή μου με τους Adrenaline Mob. Παίζοντας λοιπόν, με τους Avenged Sevenfold, ένιωσα ότι είχα αρχίσει να χάνω την αίσθηση του να ροκάρω και να παίζω με groove, χωρίς να με νοιάζει να αλλάζω ένα εκατομμύριο ρυθμούς σε εικοσάλεπτα τραγούδια και να έχω στο νου μου μήπως χάσω καμία νότα. Εννοώ, ότι μου αρέσει να κάνω αυτό το πράγμα επίσης, αλλά μετά την περιοδεία με τους Avenged Sevenfold, ήξερα ότι χρειαζόμουν κάτι πέρα από το progressive. Μόλις, λοιπόν, ήρθαν ο Russell και ο Mike, κατάλαβα ότι ήταν αυτό που έψαχνα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Πως θα περιέγραφες τη μουσική των Adrenaline Mob, αφού είναι λίγο δύσκολο να χωνέψει κάποιος που δεν σας γνωρίζει, ότι εσύ και ο Russell Allen παίζετε κάτι τόσο βαρύ...

Το ότι ο Russell κι εγώ παίζουμε στους Symphony X και στους Dream Theater μέχρι πρότινος εγώ, δεν σημαίνει ότι ακούμε και ασχολούμαστε μόνο με αυτή τη μουσική. Εγώ, έχω κάνει tribute στους Beatles, τους Led Zeppelin και πολλούς άλλους. Ο Russell, έχει μεγαλώσει σε ένα classic rock background με τους Led Zeppelin και τους Deep Purple. Από τότε που περιοδεύαμε οι Dream Theater και οι Symphony X μαζί, συζητούσαμε αυτό το ενδεχόμενο και θέλαμε η μουσική να είναι εντελώς διαφορετική από αυτή που παίζαμε. Πως παίζουμε λοιπόν στους Adrenaline Mob; Δυναμικά riff και φοβερό groove. Ένα σχήμα που όσοι νομίζουν ότι θα ακούγεται ανάμεσα στους Symphony X και τους Dream Theater, θα γελαστεί, αφού μάλλον ακούγεται περισσότερο ανάμεσα στους Pantera και τους Black Label Society.

Η διασκευή πάντως στο “Mob Rules” δεν θα έλεγα ότι ταιριάζει και απόλυτα στο ύφος του δίσκου, πέρα από το προφανές ότι έχει σχέση με το όνομά σας...

Ναι, ο λόγος που παίξαμε αυτή τη διασκευή, έχει να κάνει με τη λέξη “mob”, αλλά από την άλλη, νομίζω ότι ταιριάζει γάντι στον Russell Allen να τραγουδά Ronnie James Dio.

Νομίζω ότι αν ζούσε ο Dio και άκουγε τη διασκευή, είμαι βέβαιος ότι θα την ενέκρινε, αφού ο Allen ακούγεται σαν τη μετενσάρκωση του Dio και γενικότερα πιστεύω ότι είναι ο κορυφαίος σύγχρονος τραγουδιστής στο heavy metal.

Πάντα πίστευα ότι ο Allen είναι ο πιο κοντινός στον Dio τραγουδιστής της γενιάς του κι ένας από τους κορυφαίους τραγουδιστές αν όχι ο κορυφαίος των τελευταίων ετών.

Πότε να περιμένουμε τον full length δίσκο;

Έχουμε τελειώσει τις ηχογραφήσεις ήδη και μένουν μερικές λεπτομέρειες, όπως η εταιρία κτλ. Είναι σχεδόν όλα έτοιμα όμως.

Ισχύει ότι διαλέξατε το όνομα Adrenaline Mob, επειδή αρχίζει με το πρώτο γράμμα της αλφαβήτου;

(γέλια) Όχι δεν είναι έτσι, αλλά είχε πλάκα γιατί όταν βάζεις τα τραγούδια μας στο iPod, βρίσκονται ανάμεσα στους AC/DC και τους Aerosmith. Πριν έρθω στο γκρουπ, ονομαζόμασταν Adrenaline Fueled Junkies, αλλά μου ήρθε η ιδέα να το πούμε Adrenaline Mob, επειδή ήμασταν σαν μία συμμορία.

Τις επόμενες εβδομάδες παίζετε συνεχώς συναυλίες, είτε ως support στους Godsmack, είτε μόνοι σας, σε μικρά club. Πως είναι το συναίσθημα να παίζεις μπροστά σε μερικές εκατοντάδες ανθρώπων μετά από τόσα χρόνια;

Βλέπουμε και τις δύο πλευρές του νομίσματος. Πάντως μου αρέσουν και οι δύο πλευρές, η καθεμία για διαφορετικούς λόγους. Μου αρέσει να συνδέομαι με τον κόσμο στα μικρά club, αλλά και να έχω την έκθεση σε μεγαλύτερα ακροατήρια όπως συμβαίνει στα arena shows. Βλέπω την αξία και των δύο περιπτώσεων και διασκεδάζω και με τις δύο.

Έχεις ανακοινώσει το συγκρότημα με τον John Sykes, αλλά ακόμα δεν ξέρουμε το όνομα του σχήματος καθώς και τον μπασίστα...

(γέλια) Εγώ τα ξέρω, αλλά δεν θα τα μάθεις προτού γίνει η επίσημη ανακοίνωση!!!

Επίσης, έχεις το project με τον Neal και τον Steve Morse, το άλλο project με τον Mikael Akerfeldt και τον Steven Wilson, το οποίο έχει χαθεί κάπου στο διάστημα... Πως πιστεύεις ότι θα μπορέσεις να τα βγάλεις πέρα με όλα αυτά;

Όλα αυτά έχουν διαφορετικό βαθμό ενασχόλησής μου. Ακόμα κι όταν ήμουν στους Dream Theater, ασχολιόμουν με ένα εκατομμύριο άλλα projects και πάντα τα κατάφερνα, πολύ απλά επειδή είμαι εργασιομανής. Τώρα που δεν είμαι στους Dream Theater, νομίζω ότι μπορώ να έχω ένα εκατομμύριο κι ένα project. Υπάρχουν για παράδειγμα τα tribute που κάνουμε με τον Paul Gilbert και ουσιαστικά τα κάνω όταν περισσεύει χρόνος, υπάρχει η δουλειά μου με τον Neal Morse ή τους Avenged Sevenfold, όπου ουσιαστικά είμαι ένας session μουσικός που πληρώνομαι για να κάνω τη συγκεκριμένη δουλειά, αλλά και οι part time μπάντες όπως οι Transatlantic, ή πιθανώς η μπάντα με τον Neal Morse και τον Steve Morse. Τέλος, έχω τις κανονικές μου μπάντες, που αυτήν την περίοδο, είναι οι Adrenaline Mob και το συγκρότημα με τον John Sykes. Οπότε, θα ασχοληθώ με αυτές τις δύο μπάντες και με τις υπόλοιπες όποτε βρίσκω χρόνο.

Είχες πάρει την απόφαση να φύγεις από τους Dream Theater, πριν πας στους Avenged Sevenfold; Το ρωτάω αυτό, επειδή μέλη των Avenged Sevenfold ανέφεραν σε συνεντεύξεις τους, ότι είχες χάσει τον ρομαντισμό που είχες για τους Dream Theater όταν ήσουν μαζί τους.

Δεν είχα πάρει την απόφαση να φύγω από τους Dream Theater πριν πάω στους Avenged Sevenfold, αλλά ήξερα ότι κάτι έπρεπε να αλλάξει στο στρατόπεδο των DT. Δυστυχώς έπρεπε να αλλάξω εγώ, αλλά αυτό δεν ήταν ποτέ μέσα στις προθέσεις μου. Εγώ απλά πίστευα ότι η μπάντα θα έπρεπε να κάνει ένα διάλειμμα. Πραγματικά πίστευα ότι ο ρομαντισμός μας πέθαινε και backstage και στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. 25 χρόνια να βλέπεις συνεχώς τους ίδιους ανθρώπους δίχως κάποιο διάλειμμα, είναι πάρα πολλά και χρειάζεται κάποια στιγμή να απομακρυνθεί ο ένας από τον άλλο για να αναζωπυρωθεί η φλόγα ανάμεσά μας. Αυτό δεν το είχα συνειδητοποιήσει πριν τους Avenged Sevenfold, αλλά από τις αρχές του 2010 κιόλας, όταν ξεκινούσα περιοδεία με τους Transatlantic, ότι κάτι δεν πάει καλά στον κόσμο των Dream Theater και χρειαζόμουν ένα διάλειμμα από τα παιδιά και όλη τη «μηχανή» των Dream Theater. Αυτό το συναίσθημα συνεχώς μεγάλωνε μέσα μου κι ένιωσα ότι ήταν απολύτως απαραίτητο να κάνω ένα διάλειμμα, όμως ποτέ δεν περίμενα ότι θα συνέβαινε κάτι τέτοιο κι αυτό είναι πολύ δύστυχες...

Πως βλέπεις το γεγονός ότι από την στιγμή που έφυγες από τους Dream Theater, κυριολεκτικά όλα τα μέλη έχουν δηλώσει ότι η μπάντα είναι πολύ πιο ισορροπημένη τώρα και μάλιστα ο Jordan Rudess έφτασε σε σημείο να πει ότι ήσουν η «αστυνομία των Dream Theater» αφού ήθελες να γίνονται τα πράγματα μόνο με τον δικό σου τρόπο. Πως αισθάνεσαι διαβάζοντας στο internet όλα αυτά τα σχόλια για εσένα από τα μέλη του συγκροτήματος στο οποίο ήσουν συνιδρυτής και «ψυχή» του;

Με πονάει. Με πονάει πολύ, δεν θέλω να λέω ψέματα. Από την άλλη όμως, γνωρίζω ότι μεγάλο μέρος αυτών των δηλώσεων παρουσιάζεται με τέτοιο τρόπο από διάφορα websites στο internet που μοναδικός τους στόχος είναι να δημιουργήσουν αμφισβητήσεις και να ανακατέψουν τις καταστάσεις. Μου έχει συμβεί προσωπικά πολλές φορές στο παρελθόν αυτό κι έχω μάθει να τα παίρνω όλα αυτά που γράφονται, πολύ πιο επιφανειακά απ’ ότι παλιότερα. Από την άλλη βέβαια, λογικά οι Dream Theater έχουν γίνει πιο ισορροπημένη μπάντα, αφού δεν είναι μυστικό, ότι όσο ήμουν στο συγκρότημα εγώ κινούσα όλα τα νήματα. Εγώ ήμουν ο άνθρωπος που ήμουν πιο ενεργητικός, παθιασμένος, συγκεντρωμένος, εργασιομανής στο συγκρότημα. Δούλευα κάθε μέρα και ώρα για το συγκρότημα, προσπαθώντας να το ελέγξω απόλυτα, πολύ απλά επειδή δεν ήθελα κανέναν να αλλάξει ή να πειράξει το μωρό μου, που ήταν οι Dream Theater. Είχα πολύ συγκεκριμένη άποψη για το πώς έπρεπε να είναι το γκρουπ και τι έπρεπε να προσφέρουμε στους οπαδούς μας. Δεν με προσβάλλει το γεγονός ότι κάποιος μπορεί να αναφέρει αυτό, γιατί πολύ απλά έτσι συνέβαιναν τα πράγματα. Τώρα που έφυγα, είναι λογικό να είναι πιο ισορροπημένοι, γιατί όλοι τους πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες σε διάφορους τομείς και να χωρίσουν τις αρμοδιότητες. Οτιδήποτε μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα γι’ αυτούς. Όσο ήμουν εγώ, κυριολεκτικά όλες οι αποφάσεις περνούσαν από μένα, αλλά τώρα πρέπει να το χωρίσουν τις δουλειές και να πάρουν αποφάσεις μόνοι τους. Αν αυτό που κάνουν τώρα τους ικανοποιεί, είμαι χαρούμενος για αυτούς!

Στις προηγούμενες δουλειές των Dream Theater, ακούγαμε τραγούδια που έμοιαζαν πάρα πολύ με τους Tool, Muse, Metallica, Pantera, είχαμε αρκετά background brutal φωνητικά, πολύ πιο σκληρό ήχο σε αρκετά σημεία. Αυτά είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά τα οποία ΔΕΝ μπορεί να ακούσει κανείς στο καινούργιο τους άλμπουμ. Μήπως έπαιζαν κάποια πράγματα εξαιτίας σου και δεν τους άρεσαν στην πραγματικότητα και αφού έφυγες τα εξάλειψαν από τη μουσική τους; Αυτό άφησαν να υπαινιχτεί κάποια μέλη της μπάντας που είχα την ευκαιρία να μιλήσω...

Δεν μπορώ να μιλήσω για εκείνα τα μέλη, αλλά για τον εαυτό μου. Εγώ, λοιπόν, ήθελα τους Dream Theater να αλλάζουν δίσκο με δίσκο. Πολλοί οπαδοί ήθελαν να ακούνε το “Images and words” σε κάθε δίσκο, αλλά αυτό δεν γινόταν. Προσωπικά πιστεύω ότι οι Dream Theater είναι ένα γκρουπ που πρέπει να αλλάζει με τα χρόνια. Δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να παίζω το “Learning to live” για την υπόλοιπη ζωή μου, χωρίς να έχω ενσωματώσει στη μουσική μας μοντέρνα στοιχεία. Αν τα υπόλοιπα μέλη δεν συμφωνούσαν με αυτήν την κατεύθυνση, πανεύκολα θα μπορούσαν να μιλήσουν. Τη μουσική στο συγκρότημα, τη γράφαμε εγώ, ο John Petrucci και ο Jordan Rudess. Αν λοιπόν είχαν κάποιο πρόβλημα στη μουσική κατεύθυνση που παίρναμε και στα στοιχεία που ήθελα να βάλω στο συγκρότημα, το μόνο που θα έπρεπε να κάνουν, ήταν να μιλήσουν. Έχω την εντύπωση λοιπόν, ότι μοιραζόμασταν το όραμα για τη μουσική και ουσιαστικά δεν πρέπει να είχαν κάποιο πρόβλημα.

Μια πολύ σοβαρή πλειοψηφία των οπαδών των Dream Theater, πιστεύει ότι σε 1-2 χρόνια θα επιστρέψεις στο γκρουπ, κάνοντας ένα μεγάλο reunion. Βλέπεις πιθανό αυτό το ενδεχόμενο; Είναι αλήθεια ότι είχες ζητήσει να επιστρέψεις στη μπάντα μετά από την απόφαση που είχε παρθεί να φύγεις;

Κοίτα, δεν μπορείς να πάρεις μία σχέση 25 χρόνων και απλά να την πετάξεις από το παράθυρο και να την αγνοήσεις. Ποτέ δεν λέω ποτέ και αν τα παιδιά μου ζητήσουν να ξαναδουλέψω μαζί τους, είναι βέβαιο ότι θα το σκεφτόμουν πάρα πολύ σοβαρά να επιστρέψω, κοιτάζοντας βέβαια τη διαθεσιμότητά μου και το τι συμβαίνει στη ζωή μου. Αυτή τη στιγμή όμως και αυτοί και εγώ, έχουμε προχωρήσει στη ζωή μας και δεν νομίζω ότι έχουν καμία διάθεση να κοιτάξουν πίσω. Αν τα πράγματα πάνε καλά με τον νέο τους ντράμερ, δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να κοιτάξουν πίσω. Αν όμως, για κάποιο λόγο, δεν πάνε καλά τα πράγματα και σκεφτούν να ξανασυνεργαστούμε, νομίζω ότι θα περάσουμε τη γέφυρα μόλις φτάσουμε εκεί. Αλλά αυτή τη στιγμή, όλες οι γέφυρες έχουν καεί και μέχρι να φτάσουμε σ’ αυτό το σημείο, θα χρειαστεί πολύ δουλειά.

Μία από αυτές τις γέφυρες, έχει να κάνει και με τον Jordan Rudess, ο οποίος (στο rockyourlife.gr του φίλου μας του Σάββα Στανή) είχε δηλώσει ότι σου έχει στείλει κάποια e-mail μετά την αποχώρησή σου, αλλά ποτέ δεν απάντησες. Βέβαια, συνέχισε λέγοντας ότι πιστεύει πως χρειάζεσαι κάποιον χώρο τον οποίο είναι διατεθειμένος να σου δώσει επειδή σε θεωρεί φίλο του. Πως είναι εν τέλει οι σχέσεις σου με τους πρώην συνεργάτες σου στο συγκρότημα;

Ο Jordan είναι το μοναδικό μέλος της μπάντας που έχει επικοινωνήσει μαζί μου αφότου έφυγα και μου έχει στείλει κάποια μέηλ συμπαράστασης. Ο Jordan άλλωστε, πάντα υπήρξε πολύ γλυκός άνθρωπος (σ.σ. παρόλα αυτά, απέφυγε επιμελώς να απαντήσει για ποιο λόγο δεν του έχει απαντήσει σ’ αυτά τα μέηλ συμπαράστασης!!!). Με τον John Myung και τον James LaBrie, έχουμε να μιλήσουμε από τις 9 Σεπτεμβρίου που έγινε εκείνη η κουβέντα στο συγκρότημα και οδηγήθηκαν τα πράγματα εκεί που είναι...

Ο Myung ούτως ή άλλως δεν μιλάει και πολύ πάντως!!!

(γέλια) Έχεις δίκιο, αλλά μένει σχεδόν ένα τετράγωνο μετά το σπίτι μου κι έχουμε πλέον να μιλήσουμε σχεδόν ένα χρόνο!!! Με τον John Petrucci επικοινώνησα τον Οκτώβριο του 2010, για να συμφιλιωθούμε και να γεφυρώσουμε τις διαφορές μας, αλλά στην πραγματικότητα δεν μιλήσαμε καν, γιατί αντ’ αυτού απάντησε ο δικηγόρος του!!! Εγώ ήθελα να το κάνω, παρότι δεν γινόταν τα πράγματα όπως ήθελα, πολύ απλά για να μη χάσω τη μπάντα μου και ήθελα να φτάσουμε σε έναν συμβιβασμό. Απ’ ότι φαίνεται όμως, δεν ήταν κάτι τέτοιο στις προθέσεις τους. Δυστυχώς, παρότι θα ήθελα να κρατήσω μία καλή σχέση με τα παιδιά, η επικοινωνία διεκόπη κάπως απότομα... Είναι πολύ λυπηρό, γιατί ήταν τα αδέρφια μου για τόσα πολλά χρόνια, όμως προχώρησαν και αυτοί και εγώ.

Έχοντας μιλήσει με τον Petrucci κι έχοντας διαβάσει όσες συνεντεύξεις του υπάρχουν στο διαδίκτυο, μάλλον είναι το μοναδικό μέλος των Dream Theater που δεν έχει πει κάτι κακό για εσένα και πραγματικά λυπήθηκε που έφυγες...

Αυτό που λες με κάνει πραγματικά χαρούμενο κι ευχαριστώ που το ανέφερες. Μακάρι να γίνονταν τα πράγματα αλλιώς και να μην είχαν αυτό το τέλος. Αλλά, ξέρεις, έχω προχωρήσει και είμαι πολύ χαρούμενος με αυτό που κάνω. Πρέπει όλοι να προχωράμε στη ζωή μας και ποιος ξέρει που θα μας οδηγήσει ο δρόμος;

Απ’ όλα αυτά που βλέπω στους Dream Theater, είναι εμφανές ότι εσύ και ο James LaBrie δεν είχατε και τις καλύτερες σχέσεις... Πιστεύεις ότι τώρα αισθάνεται πιο ασφαλής γιατί εσύ ήσουν ο μοναδικός που θα μπορούσε να τον διώξει από το συγκρότημα, αφού ο John Petrucci, δεν είναι τόσο δυναμικός τύπος και είναι βέβαιο ότι θα έκανε πίσω, ακόμα κι αν ήθελε να τον διώξει; Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που λέει διάφορα πράγματα για εσένα αφότου έφυγες;

Μάλλον θα πρέπει να ρωτήσεις τον ίδιο πως αισθάνεται...

Άρα λοιπόν, από την απάντησή σου, καταλαβαίνω ότι πιθανώς οι κακή σχέση που είχες πιθανώς με τον LaBrie, να ήθελε να σε κάνει να ζητήσεις ένα διάλειμμα από το σχήμα...

Μπορείς να βγάλεις όποιο συμπέρασμα θέλεις, εγώ δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω γι’ αυτό...

Νιώθεις ανανεωμένος στους Adrenaline Mob; Έχουν τα στοιχεία που σου έλειπαν όλα αυτά τα χρόνια;

Ναι, έτσι νομίζω. Με τους Adrenaline Mob, παίζουμε μόνο για να γουστάρουμε! Ξέρω ότι όταν έφυγα από τους Dream Theater, έχανα και πολύ μεγάλη σιγουριά. Θα μπορούσα να έμενα για πάντα στους Dream Theater και να είχα οικονομική σιγουριά και σιγουριά σε σχέση με την καριέρα μου. Εγώ δεν μπορώ να παίζω μουσική με μία μπάντα επειδή πρέπει, αλλά επειδή θέλω. Με τους Adrenaline Mob έχουμε μία πολύ καλή σχέση και χτίζουμε τη μπάντα από την αρχή. Δεν παίζουμε μπροστά σε 5000 οπαδούς κάθε βράδυ, αλλά σε μερικές εκατοντάδες. Μου αρέσει όμως που είμαι σε μία καινούργια μπάντα η οποία παίζει κάθε βράδυ σε διαφορετική πόλη και κερδίζει συνεχώς οπαδούς. Πρέπει να κερδίζουμε κάθε βράδυ όλον τον κόσμο που έρχεται να μας παρακολουθήσει. Υπάρχει μία αίσθηση έξαψης και ανανέωσης που έρχεται με αυτό το γεγονός.

Λογικά αυτό το συνειδητοποίησες όσο έπαιζες με τους Avenged Sevenfold.

Ναι, σίγουρα. Τότε συνειδητοποίησα πόσο ευχαριστημένος ήμουν που έπαιζα αυτό το είδος μουσικής. Το εύρος των μουσικών μου γούστων είναι τόσο μεγάλο που όποιος με ξέρει, γνωρίζει ότι γουστάρω το metal όσο και το prog rock και το classic rock όσο το progressive metal. Λατρεύω τη μουσική που κάναμε με τους Dream Theater αυτά τα 25 χρόνια, λατρεύω τα 20λεπτα επικά τραγούδια που γράψαμε και είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου, αλλά όχι το μοναδικό. Όλα τα σχήματα με τα οποία ασχολούμαι τώρα, οι Adrenaline Mob, το γκρουπ με τον John Sykes και το project με τον Neal και τον Steve Morse, είναι οι εντελώς διαφορετικές πλευρές του Mike Portnoy και δεν θέλω να παίζω 25λεπτα επικά τραγούδια με πλήκτρα και ψιλά φωνητικά για όλη μου τη ζωή. Χρειάζομαι να κάνω διαφορετικά πράγματα, να απλώσω τα μουσικά μου φτερά, να δουλέψω με διαφορετικούς μουσικούς τους οποίους εκτιμώ και σέβομαι, να παίξω διαφορετικά είδη μουσικής που με ενδιαφέρουν.

Πως αισθάνεσαι που το «μωρό» σου –όπως τους αποκαλείς- οι Dream Theater, βγάζουν δίσκο χωρίς εσένα;

Είναι κάτι που δεν φανταζόμουν ότι θα συμβεί ούτε σε ένα εκατομμύριο χρόνια. Είναι πολύ περίεργο, με πονά με πολλούς τρόπους, θα προτιμούσα να κάναμε ένα διάλειμμα, παρά να χωρίσουμε τους δρόμους μας, αλλά έτσι έγιναν τα πράγματα και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Αυτό ήθελαν να κάνουν και αυτό έκαναν. Προχώρησαν κι εγώ προχώρησα.

Πως αισθάνεσαι που από τη στιγμή που έφυγες, σε κατηγορούν για ότι έχει ή δεν έχει συμβεί στο συγκρότημα τα τελευταία χρόνια; Πιστεύεις ότι οι οπαδοί του σχήματος έχουν παρερμηνεύσει την απόφασή σου να φύγεις από το γκρουπ και ξέχασαν όλη την πολύτιμη συνεισφορά σου όλα αυτά τα χρόνια;

Με πονά πάρα πολύ... Όλα αυτά τα χρόνια μοχθούσα για να κάνω πράγματα για τους οπαδούς. Πάντα έλεγα ότι οι Dream Theater είναι μία μπάντα που βασίζεται στους οπαδούς της και είναι fan oriented. Έλεγχα τα πάντα: τα fan club, τα websites, τα official bootlegs, τα διαφορετικά setlists, τα artwork, το merchandise για τους οπαδούς. Όταν συνέβη λοιπόν η διάλυση κι ένα μέρος των οπαδών των Dream Theater μου γύρισε την πλάτη, πραγματικά με πόνεσε πάρα πολύ! Είμαι άνθρωπος με σάρκα και οστά. Όταν διαβάζω αυτά τα πράγματα στο internet με ενοχλεί και μου σπαράζει την καρδιά. Όταν κλείνω τον υπολογιστή προσπαθώ να γυρίσω την πλάτη μου, επειδή όταν τα διαβάζω μου σπαράζει την καρδιά. Πραγματικά. Όταν δεν τα διαβάζω, είμαι πολύ καλά, πολύ άνετος με το σημείο που έχω φτάσει στην καριέρα μου και το που είμαι τώρα. Για πρώτη φορά στην καριέρα μου παίρνω αποφάσεις για να κάνω χαρούμενο τον εαυτό μου, επειδή για τα προηγούμενα 25 χρόνια έπαιρνα αποφάσεις για να κάνω χαρούμενους τους οπαδούς. Για μία φορά στη ζωή μου έπρεπε κι εγώ να ακολουθήσω την καρδιά μου. Από την άλλη, υπάρχει μία τεράστια ποσότητα οπαδών που δεν μου γύρισε την πλάτη, υποστηρίζει αυτά που κάνω και καταλαβαίνει αυτό που έγινε. Αυτούς τους ανθρώπους λοιπόν, δεν θα τους απογοητεύσω ποτέ. Θα δουλεύω με τόσο πάθος όσο δούλευα με τους Dream Theater σε ότι καταπιαστώ στην καριέρα μου. Είμαι ένας καλλιτέχνης φιλικός με τους οπαδούς και τέτοιος θα συνεχίσω να είμαι.

Γνωρίζω πάρα πολύ καλά πόσο ενδιαφέρεσαι για τους οπαδούς, αφού από το 1996 κάνουμε συνεντεύξεις για κάθε δίσκο των Dream Theater, για κάθε project σου και σε κάθε περιοδεία... Αυτό που είναι όμως περίεργο, είναι ότι αυτή ήταν η πρώτη περιοδεία των Dream Theater που έπαιζαν ακριβώς το ίδιο set list κάθε βραδιά...

Είμαι βέβαιος, ότι θα υπάρξουν πολλά πράγματα στο στρατόπεδο των Dream Theater που θα είναι διαφορετικά. Είναι γεγονός ότι εγώ έκανα αυτούς τους διαχωρισμούς για τους οπαδούς μας, ώστε να υπάρχει διαφορετικό set list κάθε βράδυ και είναι βέβαιο ότι το συγκρότημα θα ακολουθήσει κάποια από τα πράγματα που εγώ είχα καθιερώσει για τους οπαδούς και κάποια άλλα θα τα αφήσει στην άκρη. Το πώς θα χειριστούν αυτά τα ζητήματα, από την άλλη, είναι κάτι καθαρά δικό τους και μένει να το δούμε κι εμείς.

Έχεις ακούσει το δίσκο τους;

Δεν έχω ακούσει κάτι άλλο πέρα από αυτά τα αποσπάσματα που έχουν βγει στο internet. Όπως καταλαβαίνεις, δεν μπορώ να έχω άποψη χωρίς να έχω ακούσει ολοκληρωμένη τη δουλειά τους και να βγουν σχόλια στο internet, τα οποία δεν θα ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Συνήθως απομονώνονται λέξεις και φράσεις και βγαίνουν λαθεμένα συμπεράσματα, γι’ αυτόν τον λόγο σου είπα και πριν ότι νιώθω καλύτερα όταν δεν διαβάζω πράγματα στο internet.

Τι έγινε με αυτό το πολυδιαφημισμένο project με τον Mikael Akerfeldt και τον Steven Wilson;

Το μπαλάκι είναι στην πλευρά τους. Εγώ, περισσότερο από ποτέ, είμαι διαθέσιμος τώρα, οπότε αυτοί θα πρέπει να κάνουν κάτι. Αυτοί συζητάνε να κάνουν μαζί ένα ακουστικό άλμπουμ, κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που συζητούσαμε μαζί. Θα δούμε. Εγώ ακόμα γουστάρω να κάνω κάτι μαζί τους.

Πότε θα κυκλοφορήσει ο δίσκος σου με τον John Sykes;

Έχει ήδη ηχογραφηθεί και θα κυκλοφορήσει στις αρχές της νέας χρονιάς.

Έχετε βρει όνομα;

Και όνομα και μπασίστα, αλλά δεν είναι η ώρα ακόμα να τα αποκαλύψουμε.

Και το project με τους Neal και Steve Morse;

Κι αυτό στις αρχές της νέας χρονιάς. Έχει ηχογραφηθεί ήδη κι αυτό. Όπως βλέπεις, όλα τα project που ασχολούμαι είναι εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους. Με τον John Sykes, παίζουμε κλασικό rock με επιρροές από Black Sabbath, Deep Purple αλλά και Pink Floyd. Με τους Adrenaline Mob, παίζουμε σαν τους Pantera, Black Label Society, πιο επιθετικά γενικώς. Στο project με τον Steve Morse παίζουμε πιο πολύ σαν τους U2 και Beatles που συναντούν τους Yes και τους Kansas. Αυτό που προσπαθώ να κάνω στη ζωή μου δηλαδή αυτόν τον καιρό, είναι να εξερευνώ διαφορετικούς μουσικούς κόσμους, από αυτούς που εξερευνούσα με τους Dream Theater.

Έχεις δουλέψει με πάρα πολλούς κιθαρίστες στο παρελθόν, σε όλα αυτά τα projects που έχεις συμμετάσχει. Αναμφισβήτητα όμως, ο κύριος σύντροφός σου στα μουσικά ταξίδια υπήρξε ο John Petrucci. Πως είναι τώρα που δεν δουλεύεις καθόλου μαζί του ούτε στη σύνθεση, ούτε στην παραγωγή και ούτε φυσικά στο ίδιο συγκρότημα;

Προφανώς, ο John Petrucci είναι η πιο μακράς διάρκειας μουσική σχέση που είχα. Δουλεύαμε και παίζαμε μαζί πάνω από 25 χρόνια, από τότε που ήμασταν έφηβοι μέχρι τα σαράντα μας. Οι γυναίκες και τα παιδιά μας είναι φίλοι, μεγαλώσαμε μαζί, οπότε είναι λογικό να έχω την πιο βαθιά σχέση μαζί του παρά με οποιονδήποτε άλλον. Παρόλα αυτά έχω κι άλλες σχέσεις που είναι πολύ βαθιές, επίσης. Με τον Neal Morse, για παράδειγμα, έχουμε παίξει μαζί σε 10 ή σε 11 δίσκους και σε 4 διαφορετικές μπάντες, από τους Transatlantic και το project με τον Steve Morse, μέχρι τους Yellow Mutter Custard και τους σόλο δίσκους του. Με τον Paul Gilbert έχουμε επίσης πολύ στενή σχέση, αφού έχουμε κάνει πέντε περιοδείες με tribute μπάντες, όπως και με τον Jim Matheos, με τον οποίο έχουμε παίξει στους OSI, στο πρώτο EP του John Arch, έχω παίξει ντραμς στους Fates Warning το 2005 κι έχουμε παίξει μαζί σε πολλές συναυλίες που άνοιγαν οι Fates Warning για τους Dream Theater. Υπάρχουν λοιπόν πολλοί άνθρωποι που έχω πολύ στενή μουσική σχέση και σίγουρα με τον John Petrucci είχαμε την πιο στενή και την πιο μακρά.

Έχετε γράψει πολλή και εκπληκτική μουσική με τον John Petrucci όμως και πολλοί οπαδοί σας πιστεύουν ότι τώρα που χωρίσατε, αυτή η μαγεία θα χαθεί. Τι πιστεύεις εσύ;

Πάντοτε πίστευα ότι η κινητήριος δύναμη στους Dream Theater ήμασταν εγώ με τον John Petrucci. Τις πρώτες μέρες ήταν και ο Kevin Moore και πιο πρόσφατα ο Jordan Rudess ήταν μέρος του δημιουργικού κομματιού της μπάντας. Αλλά στο τέλος της ημέρας ήμασταν εγώ κι ο John και ο John Myung, μόνο που εκείνος επειδή είναι πολύ ήσυχος από τη φύση του, δεν είχε τέτοια ηγετική φυσιογνωμία, παρότι η συνεισφορά του είναι σημαντική. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι εγώ κι John Petrucci είμαστε ο ήχος, η καρδιά και η ψυχή των Dream Theater και αν βγάλεις κάποιον από εμάς έξω, θα γίνει όπως όταν χώρισαν ο Roger Waters και ο David Gilmour. Ο David Gilmour συνέχισε τους Pink Floyd, χωρίς τον Waters, αλλά κατά τη γνώμη μου ποτέ δεν ακούστηκαν το ίδιο οι Pink Floyd όπως παλιά. Ο Roger Waters ήταν ένα πολύ σημαντικό κομμάτι στα κλασικά άλμπουμ του συγκροτήματος κι όταν έφυγε, οι Pink Floyd ακούγονταν πιο πολύ σαν σόλο γκρουπ. Αν ο John Petrucci ερχόταν πέρυσι και μου έλεγε ότι χρειαζόταν διάλειμμα, θα το σεβόμουν και θα το δεχόμουν, ακόμα κι αν δεν πίστευα ότι ήταν η σωστή λύση. Θα έβαζα το γκρουπ στον πάγο και θα τον περίμενα. Με λυπεί πολύ ότι δεν το έκανε εκείνος για εμένα, γιατί οι Dream Theater πάντα ήταν η χημεία ανάμεσα σε αυτόν κι εμένα.

Αν το πάρεις από την αντίθετη πλευρά, εσύ μπορείς να γράφεις καλή μουσική χωρίς τον John Petrucci στο πλευρό σου;

Φυσικά ναι, γιατί είναι εντελώς διαφορετική από αυτή των Dream Theater. Αν ήταν να γράψω τέτοιου είδους μουσική με άλλο άτομο, θα προτιμούσα να τη γράψω μόνο με τον John Petrucci. Ακόμα και με τον Russell Allen και τον Neal Morse, γράφουμε μουσική που δεν μοιάζει με τους Dream Theater και είναι μία διαφορετικού είδους χημεία.

Σάκης Φράγκος