Interview Dream Theater: In an intimidating world

“I made my version of ‘The Wall’,” John Petrucci told us in 2016. Big words for the normally modest guitarist. In the more than 30 years of the band’s existence, it has regularly released concept albums. ‘The Astonishing’ was one of them. The new album ‘Distance Over Time’ leans much more on the band’s older work. Although Petrucci regularly taps from the same keg lyrically, this fourteenth album clearly shows a fresh sound. Petrucci has never worked so self-consciously on songs for a new album before, he says. “I’m very satisfied with our old albums, but never one hundred percent satisfied with the sound. There’s so much fun and creativity when we’re working with Dream Theater in the studio, but you don’t always hear that reflected in the end result. That raw energy and the musical DNA of each band member is what I wanted to capture this time.”

‘Distance Over Time’ sounds direct. Even raw by Dream Theater standards.

Petrucci: “We wanted to write something that was simple and effective. Just get all the guys together and play and jam. For that reason, we rented a huge house north of New York, near Woodstock. It was a beautiful place where no one could disturb us. That sounds a little weird for a band that has been together for 33 years, but it worked for us. Sometimes it was like summer camp. We had a huge barn at our disposal called the Yonderbarn. That was converted into a state-of-the-art recording studio. In the end, we also recorded the entire album there. We were in Monticello, which is really a bizarrely beautiful place. We met at 10 in the morning and continued until 12 at night.”

It's wonderful, isn’t it, being creative in the countryside.

Petrucci: “We are real city people and suddenly we woke up in an environment with bears, deer and raccoons. It was June and beautiful weather. In the evening we had a nice barbecue in between recording. In the past, we did everything in rehearsal rooms or recording studios. Now a few weeks later we were literally in each other’s pockets 24 hours a day.”

LaBrie: “We’ve obviously been over our growing pains for years. The atmosphere is one of camaraderie and sometimes even brotherhood. But we are also good at arguing with each other, you know. Sometimes we yell at each other.”

How do you look back on that ingenious but also difficult to stomach ‘The Astonishing’?

LaBrie: “I think it’s a fantastic album and exactly the record we needed to make at that time. We believed in it one hundred percent. Maybe ‘The Astonishing’ polarized our fans a little bit.”

Petrucci: “The best thing was to do the subsequent tour. We had picked a few beautiful cities around the world and approached the oldest and most legendary theaters there, like Carré in Amsterdam. We toured around with a production we had worked on for a year. I still look back on it with pride. That Carré show was exciting, I remember, it was pretty early in the tour.”

With you guys, everything always seems perfectly planned. No loose ends. A bit like your predecessors from Rush did.

LaBrie: “Haha, that’s a hefty comparison, but it’s true. Like Rush, we are a very interactive band, we take the group under the microscope every time. That’s also the main reason we’re still together.”

You do not directly address the political situation in America on this album, where there is a lot going on anyway.

Petrucci: “Of course I see the difficulties in our country. But I still approach it primarily as a storyteller. Untethered Angel is about youth trapped in fear. They are afraid of their future, of failing, because of all the bad news... That is an atmosphere that is very prevalent in America and freezes the youth. I see it in my own children as well. We are older and can put things in perspective more.”

LaBrie: “The world today is so intimidating. Like a wall is put in front of your door every day that you have to break through. The search for safety and security is more extreme than ever. As a result, many young people do not reach their optimal potential. When I’m on tour, I can receive CNN in every corner of the world. But these days I just can’t manage to watch it. Negativity makes me cynical; it doesn’t make me a nicer person.”

Petrucci: “Technology is also a theme on the album. If you look around you, you see that the world is becoming more and more automated. In a little while you won’t even have to get your driver’s license anymore, because a car will drive itself. That’s great, but there are emotions that can never be taken over by machines or computers. Imagine if we soon had to listen to music that was completely created by computers.”

You are also not a fan of the DJs who roam the world raking in millions. I heard you ranting about it recently.

“I had to struggle for years at the conservatory to become the musician I am today. And that goes for all my colleagues in Dream Theater and so many other musicians. It’s weird to see people traveling the world with a little computer and making tens of thousands of dollars in a night from other people’s ideas. No, I don’t find that frustrating, apparently there’s a market for it, but I’d still much rather listen to old albums by Yes, Rush, Emerson, Lake & Palmer or a whole range of new rock bands that are really great.”

A word about the new song Viper King. Is that about the character in the game XCOM 2?

LaBrie: “What?! I don’t know that one at all. I’m going to call the producer first thing tomorrow if they want to use our song. Viper King is about my favorite type of car, the Dodge Viper, in my opinion the most beautiful car ever made. It’s a real bluesy rock song. I sing of my car like Roger Taylor of Queen once did in I’m In Love With My Car. Magnificent!”

Interview Dream Theater: In een intimiderende wereld

Tekst: Jean-Paul Heck – Soundz Magazine

Gepubliceerd op maandag 2 december 2019

“Ik heb mijn versie van The Wall gemaakt”, vertelde John Petrucci ons in 2016. Grote woorden voor de normaal toch bescheiden gitarist. In de ruim 30 jaar dat de band bestaat, bracht het al regelmatig conceptalbums uit. The Astonishing was er een van. Het nieuwe album Distance Over Time leunt veel meer op het oudere werk van de band. Al tapt Petrucci tekstueel regelmatig uit hetzelfde vaatje. Dit veertiende album laat duidelijk een fris geluid horen. Petrucci heeft nooit eerder zo zelfbewust aan nummers voor een nieuw album gewerkt, vertelt hij. “Ik ben zeer tevreden met onze oude platen, maar nooit honderd procent tevreden over het geluid. Er is zo veel lol en creativiteit als we met Dream Theater in de studio bezig zijn, maar dat hoor je niet altijd terug in het eindresultaat. Die rauwe energie en het muzikale DNA van elk bandlid wilde ik deze keer pakken.”

‘Distance over time’ klinkt direct. Zelfs rauw voor Dream Theater-begrippen.

Petrucci: “We wilden iets schrijven wat simpel en doeltreffend was. Gewoon alle mannen bij elkaar en lekker spelen en jammen. Om die reden hebben we een enorm huis ten noorden van New York gehuurd, in de buurt van Woodstock. Het was een prachtige plek waar niemand ons kon storen. Dat klinkt een beetje raar voor een band die al 33 jaar samen is, maar het werkte wel voor ons. Soms leek het wel op een zomerkamp. We hadden een enorme schuur tot onze beschikking met de naam Yonderbarn. Die is omgebouwd tot een uiterst moderne opnamestudio. Uiteindelijk hebben we de plaat daar ook volledig opgenomen. We zaten in Monticello, dat echt een bizar mooie plek is. We kwamen om 10 uur in de ochtend bij elkaar en gingen door tot 12 uur in de nacht.”

Heerlijk hè, creatief zijn op het platteland.

Petrucci: “We zijn echte stadsmensen en opeens werden we wakker in een omgeving met beren, herten en wasberen. Het was juni en prachtig weer. ’s Avonds lekker barbecueën tussen de opnames door. In het verleden deden we alles in repetitieruimtes of opnamestudios. Nu zaten we een paar weken later letterlijk 24 uur per dag op elkaars lip.”

LaBrie: “Wij zijn natuurlijk al jaren over onze groeistuipen heen. De sfeer is er eentje van kameraadschap en soms zelfs broederschap. Maar we kunnen ook goed met elkaar debatteren hoor. Soms schelden we elkaar verrot.”

Hoe kijken jullie terug op dat ingenieuze maar ook moeilijk te verhapstukken ‘The Astonishing’?

LaBrie: “Ik vind het een fantastisch album en exact de plaat die we op dat moment moesten maken. We geloofden er honderd procent in. Misschien dat The Astonishing onze fans wel wat heeft gepolariseerd.”

Petrucci: “Het mooiste was om de aansluitende tournee te doen. We hadden een paar mooie steden in de wereld uitgezocht en daar de oudste en meest legendarische theaters benaderd, zoals Carré in Amsterdam. We toerden rond met een productie waar we een jaar aan hadden gewerkt. Ik kijk er nog steeds met trots op terug. Die Carréshow was spannend, weet ik nog, die zat al vrij vroeg in de tournee.”

Bij jullie lijkt altijd alles perfect gepland. Geen losse eindjes. Een beetje zoals jullie voorgangers van rush dat ook deden.

LaBrie: “Haha, dat is een forse vergelijking, maar het klopt wel. Net als Rush zijn wij een erg interactieve band, we nemen de groep telkens onder de loep. Dat is ook de belangrijkste reden dat we nog altijd bij elkaar zijn.”

Jullie gaan op dit album niet direct in op de politieke situatie in Amerika, waar toch veel aan de hand is.

Petrucci: “Natuurlijk zie ik de moeilijkheden in ons land. Maar ik benader het toch vooral als verhalenverteller. Untethered Angel gaat over de jeugd die in angst gevangen zit. Ze zijn bang voor hun toekomst, om te falen, vanwege alle slechte nieuwsberichten… Dat is een sfeer die in Amerika erg overheerst en de jeugd bevriest. Ik zie het ook bij mijn eigen kinderen. Wij zijn al wat ouder en kunnen zaken meer in perspectief zetten. ”

LaBrie: “De wereld van nu is zo intimiderend. Alsof er elke dag een muur voor je deur wordt gezet waar je doorheen moet breken. De zoektocht naar veiligheid en geborgenheid is extremer dan ooit. Daardoor spreken veel jongeren niet hun optimale potentie aan. Als ik op tournee ben, kan ik in elke uithoek van de wereld CNN ontvangen. Maar tegenwoordig lukt het mij gewoon niet meer om ernaar te kijken. Door negativiteit word ik cynisch, het maakt mij geen leuker mens.”

Petrucci: “Technologie is ook een thema op het album. Als je om je heen kijkt, zie je dat de wereld steeds verder automatiseert. Nog even en je hoeft je rijbewijs niet eens meer te halen, omdat een auto vanzelf rijdt. Dat is mooi hoor, maar er zijn emoties die nooit door machines of computers overgenomen kunnen worden. Stel je voor dat we straks naar muziek moeten luisteren die volledig door computers is gemaakt.”

Je bent ook geen fan van de dj’s die over de wereld struinen en miljoenen binnenharken. Ik hoorde je er onlangs nog over tekeergaan.

“Ik heb jarenlang op het conservatorium moeten zwoegen om de muzikant te worden die ik nu ben. En dat geldt voor al mijn collega’s in Dream Theater en zo veel andere muzikanten. Het is raar om te zien dat er mensen met een computertje de wereld rondtrekken en tienduizenden dollars op een avond verdienen met de ideeën van anderen. Nee, ik vind dat niet frustrerend, blijkbaar is er een markt voor, maar ik luister nog altijd veel liever naar oude platen van Yes, Rush, Emerson, Lake & Palmer of een hele reeks nieuwe rockbands die echt geweldig is.”

Nog even over de nieuwe song ‘The Viper King’. Is dat over de figuur in de game XCOM 2?

LaBrie: “Wat?! Die ken ik helemaal niet. Ik ga morgen meteen de producent bellen of ze ons nummer willen gebruiken. The Viper King gaat over mijn favoriete type auto, de Dodge Viper, in mijn ogen de mooiste auto die ooit is gemaakt. Het is een echt bluesy rocknummer. Ik bezing mijn auto zoals Roger Taylor van Queen ooit deed in I’m In Love With My Car. Prachtig!”