Dream Theater

Quarantieme: Live a Paris (2025 InsideOut)

I have the impression that Dream Theater releases new concert material quite frequently. I had to check; five years had passed since the last one, and I realized I hadn’t necessarily felt like I was missing another one. But in the meantime, something significant happened – one of the founding members, drummer Mike Portnoy, who had been away for nearly thirteen years, returned to the band. With him in the band, the band recorded a new album, Parasomnia. It was warmly received, so it’s no wonder the band decided to capitalize on the success of it and the following concerts in this way. I launched the material with the conviction that I would witness a perfect and captivating live machine, one I’d already seen in action several times. Indeed, the Paris concert from the 40th Anniversary tour, recorded at the Adidas Arena in November 2024, is a pleasure to listen to, and moreover, intended as a tribute to long-time fans. The setlist leaves no doubt, starting with ‘Metropolis Pt. 1,’ then ‘Overture 1928,’ ‘Strange Déjà Vu,’ and ‘The Mirror’ – it’s clear where we’re at. Whatever else isn’t included: ‘Under A Glass Moon,’ ‘Octavarium,’ ‘Home,’ ‘The Spirit Carries On,’ and, of course, ‘Pull Me Under,’ are the final tracks. Unfortunately, I didn’t manage to catch them during the tour documented by this release, but it’s exactly the kind of cross-section of songs I’d hope for live. Of course, there are new songs from Parasomnia interspersed throughout, but contrary to appearances, there aren’t many; the focus is on the band’s past. The concert itself is very well-executed. The image is sharp, dynamic, and doesn’t overwhelm with overly expressive editing. This makes the whole thing feel more like a classic Dream Theater concert (like Live At Budokan) and less like some random live stream from the arena. The sound offers solid space and selectivity, although I only listened to the stereo version. Perhaps a few words should be said about Portnoy’s return. Well, it’s excellent, though I must add that I wasn’t overly excited about this change. I think Mike Mangini did an excellent job for those dozens of years in Dream Theater, and in the end, he was treated somewhat instrumentally. But hey, that’s the magic of expectations associated with the original members of this or that group. I can wholeheartedly recommend this material to DT fans. I think it will also be a good fit for those who haven’t heard the band in a while or simply want to see what their music is all about. The BR release also includes some extras, behind-the-scenes footage from the performances, and so on. I can’t attest to the quality, as I haven’t seen them, but the basic material is definitely worth listening to. (4)

Rating: 4 out of 6 (good)

—Igor Waniurski

Original text

Dream Theater

Quarantieme: Live a Paris (2025 InsideOut)

Mam wrażenie, że Dream Theater nader często wydaje nowe materiały koncertowe. Musiałem sprawdzić, od poprzedniego upłynęło pięć lat, a ja uświadomiłem sobie, że niekoniecznie odczuwałem brak kolejnego. No, ale w międzyczasie zdarzyła się rzecz znacząca – do grupy wrócił jeden z jej założycieli, perkusista Mike Portnoy, który miał blisko trzynastoletnie wychodne. Już z nim w składzie grupa przygotowała nowy album “Parasomnia”. Ten został ciepło przyjęty, nic dziwnego więc, że zespół postanowił sukces jego oraz następujących koncertów zdyskontować w taki sposób. Materiał uruchamiałem z przekonaniem, że zobaczę perfekcyjną i wciągającą koncertową maszynę, którą zresztą kilka razy widziałem już w akcji. Faktycznie: paryski koncert z trasy 40-lecia, zarejestrowany w Adidas Arena w listopadzie 2024, jest czymś przyjemnym w odbiorze, w dodatku pomyślanym jako ukłon w stronę starych fanów. Setlista nie zostawia wątpliwości, startujemy z “Metropolis Pt. 1”, potem “Overture 1928” i “Strange Déja Vu” i “The Mirror” – wiadomo, w jakim jesteśmy miejscu. Czego tu jeszcze nie ma: “Under a Glass Moon”, “Octavarium”, “Home”, “The Spirit Carries On” i oczywiście “Pull Me Under”, to już na koniec. Niestety, nie udało mi się ich złapać podczas udokumentowanej przez to wydawnictwo trasy, ale jest to dokładnie taki przekrój utworów, którego bym sobie życzył na żywo. Oczywiście gdzieś tam wplecione są nowe kawałki z “Parasomnii”, ale wbrew pozorom nie ma ich specjalnie dużo, ciężar położony jest na zespołową przeszłość. Bardzo dobrze wypada sama realizacja koncertu. Obraz jest ostry, dynamiczny, nie męczy nadekspresyjnym montażem. Dzięki temu całość ogląda się bardziej jak klasyczne koncertówki Dream Theater (w stylu “Live at Budokan”), a mniej jak jakiś przypadkowy stream z hali. Dźwięk daje solidną przestrzeń i selektywność, chociaż słuchałem wyłącznie wersji stereo. Może kilka słów należałoby powiedzieć o powrocie Portnoya. Cóż, wypada świetnie, przy czym nadmienić muszę, że nie byłem tą zmianą nadmiernie podekscytowany. Uważam, że Mike Mangini robił doskonałą robotę przez te kilka naście lat w Dream Theater i na koniec został potraktowany nieco instrumentalnie. Ale cóż, taka jest magia oczekiwań związanych z oryginalnymi członkami tej czy innej grupy. Fanom DT materiał z czystym sumieniem mogę polecić. Myślę, że sprawdzi się on również wobec tych, którzy z zespołem jakiś czas nie mieli do czynienia, lub po prostu chcieliby sprawdzić o co w muzyce tej grupy chodzi. Wydawnie BR zawiera jeszcze jakieś dodatki, zakulisowe ujęcia z dnia występy i tak dalej. O jakości tego zaświadczyć nie mogę, gdyż ich nie widziałem, ale materiał podstawowy zdecydowanie jest wart uwagi. (4)

Ocena: 4 na 6 (dobra)

—Igor Waniurski