The Astonishing Gift Of Music

Sakis Fragos

January 28th, 2016

After several – very remarkable in their majority – “predictable” albums for Dream Theater’s standards, the group returned with their most progressive album in many ways, perhaps of all time, entitled “The Astonishing”. Words on our part are superfluous when talking about a masterpiece of such magnitude, so we took the opportunity to chat with Jordan Rudess once again recently to enlighten us on the details of the album that has been monopolizing my interest for the last month...

How are you doing, Saki? It’s been a long time since we’ve talked in person.

Yes, but in the meantime we have done a lot of interviews!!! But let’s get to the questions quickly, because we don’t have much time at our disposal. What really impressed me is that the songs don’t follow the conventional rules that "enforce" verse, chorus, verse, bridge, chorus, solo, chorus, which obviously made songwriting even more difficult, given that you have a lot of music! Why did you decide to go the hard way?

Dream Theater always takes the hard road (laughs).

This time I think you went too far though (laughs).

Some people don’t want to work that way, but we have the passion and motivation to do creative things, even when it leads to a difficult path. That’s how we’ve always been though. Look at the dedication we show to our instruments for example and the practice we do. Getting involved in a project like this initially seems exhausting when you think about it. And to tell you the truth, when I look at it from a distance, I think “wow, we really wrote a LOT of music”!!! But we had a great time and the composition and recording process was one of the most fun we've ever had, but also probably the most intense, since the album was written in a completely different way than before. So not only is it a completely different album, but it was written in a completely different way.

John Petrucci wrote the story, beginning more than two years ago. How long did it actually take him and how long did it take you to write the music for it, considering we’re talking about 2 hours and 10 minutes of pure music?

Nobody knew he was making history, mind you, until the end of the last world tour we did (laughs). All we knew was that we were all waiting for the right time to do another concept album and we had said that if we were going to do something, it had to be very substantial. So when our tour for “Dream Theater” was over, John Petrucci gave me a synopsis of the story he had put together, for me to look at and give him my opinion. Even though he gave it to me after a concert, backstage, in some dressing room, I read it and I really liked it. That’s when the second part of our business started to kick in, to write the music when we were going back home. I got the impression that he had some ideas in his head while he was writing the story. But the majority of the music was written right after that, where I sat at my piano and wrote melodies and different themes, as he did from his house, until things got very serious and we got into the studio and worked every day, together. The big difference with the past, apart from John writing the whole story, is that the two of us went into the studio together, with the sound engineer, the keyboards, the guitar and the computer and the two of us wrote all the music. It was more like writing music for a movie than for an album. Every morning we would have meetings and talk about what was going on in our story, so we could see the mood of each song, each different character that was going to be a lead character, because we had different music written for each character, in addition to the general mood that was on the album. John had a great program on the computer that helped us not only build a puzzle of the characters, but also build a musical puzzle, with certain information cards. The reason was because we wanted the music to be as intricate as the whole story, and to drive the story. But before we got into the studio, we had written so much music, I was sending John melodies that I was writing on my iPhone, and we ended up going in with a lot of themes and melodies that we had to put together and put in the right place.

Did you expect this album to be two hours and 10 minutes long?

At first, no (laughs).

Is it true that you had to get the green light from David Rath of Roadrunner so that you could release the resulting double CD?

Of course, yes. But, you know, Roadrunner is so supportive of us. And in particular, David Rath was thrilled with our idea as soon as we told him about it; he found it exciting, and there were never any questions about the album. All they did was give us their help and support.

How do you view the fact that groups like you or Iron Maiden are releasing double albums at a time when sales have dropped dramatically? Do you really think that in the end what really matters is only good music?

We live in a crazy time. Very few bands can make it and they have to have a large core of fans, interest in the music itself, and even great songwriting skills. We’re excited by the idea of putting out an album like this, in an era with so many barriers that people would rather stream or download 1-2 tracks. In general, there are very few people nowadays who listen to an album from start to finish. But there are Dream Theater fans who really like the music, listen to and buy albums and want things from us that are challenging. They want to listen to the album and devote time and energy. And I think that at our shows where we play the whole “The Astonishing”, it’s going to be amazing. That’s exactly what we’re going to do at our concerts. We’re going to put people in an active process where they listen to our music from start to finish, which is how music should sound.

The production for the concerts you’re doing for this album must be huge. So are the rehearsals and the concentration you have to have to perfectly deliver so much new material.

Exactly!

My question is, how did James LaBrie react when he was “confronted” with so many different lyrics, which he must already remember?

This album is TREMENDOUSLY challenging for James, in many ways. Not just for the fact that it has a lot of lyrics, but also for the fact that he has to embody so many different characters. One of his great strengths is that he can take a character and give it a rock sound, a soft sound, be very theatrical. In concerts he has to be completely schizophrenic (laughs). But he’s got too many lyrics...

And you have too many notes, but you’re used to it (laughs).

You’re right (laughs).

“Scenes From A Memory” was an album that literally saved Dream Theater’s career. Nowadays, things are very different. Dream Theater is very popular, but I think “The Astonishing” is not an album that may “save” your career, but it certainly refreshes the group and adds new elements, after the albums on Roadrunner that had great music, but followed more or less the same pattern. Would you agree with that? Did you need something so ambitious, challenging and adventurous?

We always want to do something different, something new. It’s just that when Mike Mangini joined the band, we needed to reaffirm that the band could continue to exist with dignity and strength. That’s what happened with “Dream Theater” and “A Dramatic Turn Of Events”. But this time we thought it was time to do a concept album, our tastes have changed over the years, what we like, and we wanted to do something on a bigger scale. To do something with an orchestra and a lot of things different than we did before. For example, I wrote the majority of the keyboards, on real instruments. That is, where I had to use an instrument, I didn’t do it digitally, but I used an amazing Hammond. I did almost nothing digitally, but I did it on really nice, natural instruments, so the album had a different feel. We didn’t use synthesizers to get orchestra sounds, but we have a real orchestra and a real choir, and we hired David Campbell to do the arrangements on those parts, who is famous for his work. On the other hand, the album also has the digital, electronic elements that serve the concept, and of course, I produce those sounds with my synthesizers. The concept that talks about these machines creating a whole world, in this environment of dystopia and most of the story deals with the main character, who has the gift of music and is trying to bring the world back to the spirituality of music, but also to survive in a world where machines control everyone’s lives.

This whole dystopia theme is very popular these days. Megadeth released an album called “Dystopia” at the same time as you did, with similar “robots” like you on the cover, and it wasn’t long ago that Iced Earth did something similar. What made you get involved in this subject too?

I don’t know what to tell you. John Petrucci wrote the theme quite some time ago, as we said earlier; he presented it to us and we liked it a lot.

The title, “The Astonishing” refers to?

The title sums up the story of the main character, Gabriel, who is the chosen one, and when the story ends, you’ll see that there’s a very positive outcome. The “astonishing” that the album refers to is something general and not something specific.

Because at the time of this interview (January 8), no information about the production of the album has been leaked, I assume that John Petrucci produced it?

Yes, it was done by John Petrucci, with Richard Chycki as sound engineer, as on the previous album, which Richard also mixed. I can say that we feel Richard is like the sixth member of the band. He is an excellent sound engineer, he has a lot of musicality, excellent suggestions to make, a very good partner.

Let’s say you’re playing a festival and you want to play songs from this album. Which ones would you play besides “The Gift Of Music”? I ask this because apart from 5-6 occasions, I’ve been given the impression that the album is listened to almost exclusively from start to finish, without going through the process of listening to the songs separately.

(laughs) I don’t necessarily agree, but that’s okay!!! I think we can isolate songs within the album and they can “survive” on their own!!! Really though, it’s something we’re not really concerned about at all at the moment, as we’re solely focused on how we’re going to perform the whole album on the following tour, from start to finish.

I totally understand. You have so many things to worry about that you’re not worried about that at all (laughs).

Exactly! Every morning when I wake up, I have another tune of “The Astonishing” stuck in my head, because I’ve been listening to the album all day and rehearsing it, so we’re absolutely ready when it’s time to do the shows (laughs).

Ok then. That doesn’t stop you, considering that in the last two years, in addition to your involvement with Dream Theater, you’ve put out an album with Marco Minnemann and Tony Levin, solo albums, you’ve done guest appearances...

You’re right... There’s a lot of music in my head (laughs).

If we take into account that the recording of the album was finished in September, the mixing and mastering took two months or so, right?

Hmmm... Yeah, it’s kind of like that.

Considering the volume of music and the things going on in the album, I’d probably say it was a short period of time for those jobs. Were you pressed by deadlines?

It may seem like it was quick, but, my friend Saki, Richard was literally working day and night on the album, with almost no breaks... And besides the group, he had orchestras, choirs and so many things to mix. But he worked very, very hard and finished it in 2-3 months. No more than that, if it took him much longer, the budget of the album would skyrocket (laughs).

(somewhere there is a voice on the phone line, indicating that we were running out of time) In “Scenes From A Memory”, you had a place called “inspiration corner” and it had albums like “Tommy”, “The Wall”, “OK Computer” and many others. Assuming there was something related to that in your current album process, which albums would be included? Because your music is more influenced by the 70’s than ever before?

Hmmm... This time, the inspiration could have come from concept albums like “The Wall” or “Jesus Christ Superstar” or “Tommy” and why not some musicals. But do you know what’s going on? John Petrucci doesn’t tend to listen to much music just before writing an album and of course while his composition lasts. He prefers to be more in his world. For my part, I always have music on my mind and I listen to a lot of things. Except of course at the moment I’m only listening to “The Astonishing”, since I have to learn all those notes (laughs). I listen to a lot of music in general though, usually softer music than what I play with Dream Theater. I listen to, say, a lot of Sigur Ros, electronic music, I really like a new prog band, Haken, I’m a big fan of Steven Wilson’s music and I listen to a lot of his releases.

Could you imagine “The Astonishing” being performed on Broadway?

It would be amazing if that happened, in a theatre, on Broadway or somewhere else. The story is too detailed and has all the elements to become a “classic” to be staged in a theatre. I hope it does. I hope this new music and new “adventures” will open new doors for us.

I have so much to ask you, but in 20 minutes it’s impossible. Thank you for the interview, but most of all, thank you for the incredible moments you provided, once again, with “The Astonishing”.

Thank you Sakis and I hope to catch you somewhere in Europe at our concerts to meet you in person, since our schedule doesn’t include Greece.

Sakis Fragos

The Astonishing Gift Of Music

Σάκης Φράγκος

28 Ιανουαρίου, 2016

Μετά από αρκετούς –πολύ αξιόλογους στην πλειονότητά τους- «προβλέψιμους» δίσκους για τα δεδομένα των Dream Theater, το γκρουπ επέστρεψε με τον πιο progressive δίσκο τους από πολλές απόψεις, ίσως όλων των εποχών, με τον τίτλο “The Astonishing”. Τα λόγια από την πλευρά μας, περιττεύουν όταν μιλάμε για ένα τέτοιου βεληνεκούς αριστούργημα, οπότε αρπάξαμε την ευκαιρία να συζητήσουμε με τον Jordan Rudess για μία ακόμη φορά τα τελευταία χρόνια, ώστε να μας διαφωτίσει σχετικά με τις λεπτομέρειες του άλμπουμ, που μονοπωλεί το ενδιαφέρον μου τον τελευταίο μήνα…

Τι κάνεις Σάκη; Καιρό έχουμε να τα πούμε από κοντά.

Ναι, αλλά στο ενδιάμεσο έχουμε κάνει πολλές συνεντεύξεις!!! Πάμε όμως γρήγορα στις ερωτήσεις, γιατί δεν έχουμε πολύ χρόνο στη διάθεσή μας. Αυτό που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση, είναι ότι τα τραγούδια δεν ακολουθούν τους συμβατικούς κανόνες που «επιβάλλουν» κουπλέ, ρεφρέν, κουπλέ, γέφυρα, ρεφρέν, σόλο, ρεφρέν, κάτι που προφανώς έκανε τη σύνθεση των τραγουδιών ακόμα πιο δύσκολη, με δεδομένο ότι έχετε κι πάρα πολλή μουσική! Γιατί αποφασίσατε να πάτε από το δύσκολο δρόμο;
Οι Dream Theater, πάντα ακολουθούν το δύσκολο δρόμο (γέλια).

Αυτή τη φορά νομίζω ότι το παρακάνατε όμως (γέλια).
Κάποιοι άνθρωποι δεν θέλουν να δουλεύουν έτσι, εμείς όμως έχουμε το πάθος και το κίνητρο να κάνουμε δημιουργικά πράγματα, ακόμα κι όταν αυτό οδηγεί σε δύσκολο δρόμο. Έτσι ήμασταν πάντα όμως. Κοίτα την αφοσίωση που δείχνουμε στα όργανά μας για παράδειγμα και την εξάσκηση που κάνουμε. Το να αναμιχθείς σ’ ένα τέτοιο project, αρχικά φαίνεται εξουθενωτικό, όταν το σκέφτεσαι. Και να σου πω την αλήθεια, όταν το κοιτάω από απόσταση, σκέφτομαι «wow, γράψαμε πραγματικά ΠΟΛΛΗ μουσική»!!! Περάσαμε όμως πάρα πολύ ωραία και η διαδικασία σύνθεσης και ηχογράφησης ήταν από τις πιο διασκεδαστικές που είχαμε ποτέ, αλλά και παράλληλα ίσως η πιο έντονη, αφού το άλμπουμ γράφτηκε με εντελώς διαφορετικό τρόπο από παλιά. Δεν είναι μόνο, λοιπόν, ένα εντελώς διαφορετικό άλμπουμ, αλλά γράφτηκε και με εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Ο John Petrucci έγραψε την ιστορία, ξεκινώντας περισσότερα από δύο χρόνια πριν. Πόσο χρόνο του πήρε τελικά και πόσο σας πήρε να γράψετε τη μουσική γι’ αυτό, λαμβάνοντας υπόψη ότι μιλάμε για 2 ώρες και 10 λεπτά καθαρής μουσικής;
Κανείς δεν ήξερε ότι έγραφε την ιστορία, να σκεφτείς, μέχρι το τέλος της προηγούμενης παγκόσμιας περιοδείας που κάναμε (γέλια). Το μόνο που ξέραμε, ήταν ότι περιμέναμε όλοι μας την κατάλληλη στιγμή για να κάνουμε ένα ακόμα concept άλμπουμ και είχαμε πει ότι αν είναι να κάνουμε κάτι, θα πρέπει να είναι πολύ ουσιαστικό. Όταν τελείωσε η περιοδεία μας λοιπόν για το “Dream Theater”, μου έδωσε ο John Petrucci μία σύνοψη της ιστορίας που είχε φτιάξει, να τη δω και να του πω τη γνώμη μου. Παρότι μου την έδωσε μετά από συναυλία, backstage, σε κάποιο dressing room, τη διάβασα και πραγματικά μου άρεσε πολύ.  Εκεί ήταν που άρχισε να ενεργοποιείται το δεύτερο μέρος της επιχείρησής μας, να γράψουμε τη μουσική όταν θα επιστρέφαμε στα σπίτια μας. Έχω την εντύπωση ότι είχε κάποιες ιδέες στο κεφάλι του όσο έγραφε την ιστορία. Η πλειονότητα της μουσικής γράφτηκε όμως αμέσως μετά, όπου έκατσα στο πιάνο μου κι έγραφα μελωδίες και διάφορα θέματα, όπως κι εκείνος από το σπίτι του, μέχρι που τα πράγματα έγιναν πολύ σοβαρά και μπήκαμε στο στούντιο και δουλεύαμε κάθε μέρα, μαζί. Η μεγάλη διαφορά με το παρελθόν, είναι εκτός του ότι ο John έγραψε ολόκληρη την ιστορία, ότι μπήκαμε στο στούντιο οι δύο μας, με τον μηχανικό ήχου, τα πλήκτρα, την κιθάρα και το computer και γράψαμε οι δυο μας όλη τη μουσική. Ήταν περισσότερο σαν να γράφαμε μουσική για ταινία, παρά για δίσκο. Κάθε πρωί είχαμε συναντήσεις και μιλούσαμε για το τι συνέβαινε στην ιστορία μας, ώστε να δούμε το mood που υπήρχε σε κάθε κομμάτι, τον κάθε διαφορετικό χαρακτήρα που θα πρωταγωνιστούσε, διότι είχαμε διαφορετικές μουσικές γραμμένες για τον κάθε χαρακτήρα, πέρα από τη γενική διάθεση που υπήρχε στο δίσκο. Ο John είχε στον υπολογιστή ένα καταπληκτικό πρόγραμμα, που μας βοηθούσε όχι μόνο στο να χτίζουμε ένα παζλ με τους χαρακτήρες, αλλά να χτίζουμε κι ένα μουσικό παζλ, με ορισμένες κάρτες πληροφοριών. Ο λόγος ήταν, επειδή θέλαμε η μουσική, να είναι το ίδιο περίπλοκη με την όλη ιστορία και να οδηγεί την ιστορία. Πριν όμως βρεθούμε στο στούντιο, είχαμε γράψει τόση πολλή μουσική, εγώ έστελνα στον John μελωδίες που τις έγραφα στο iPhone και τελικά μπήκαμε έχοντας πολλά θέματα και μελωδίες που έπρεπε να τα ενώσουμε και να τα βάλουμε στο σωστό μέρος.

Περιμένατε ότι αυτός ο δίσκος θα διαρκούσε δύο ώρες και 10 λεπτά;
Στην αρχή, όχι (γέλια).

Ισχύει το ότι έπρεπε να πάρετε το πράσινο φως από τον David Rath της Roadrunner, ώστε να μπορέσετε να κυκλοφορήσετε το διπλό CD που προέκυψε;
Φυσικά, ναι. Αλλά, ξέρεις, η Roadrunner μας υποστηρίζει τόσο πολύ. Συγκεκριμένα δε, ο David Rath ενθουσιάστηκε με την ιδέα μας μόλις του την είπαμε, τη βρήκε συναρπαστική και ποτέ δεν τέθηκαν ερωτήματα σχετικά με το δίσκο. Το μόνο που έκαναν, ήταν να μας δίνουν τη βοήθεια και την υποστήριξή τους.

Πως βλέπεις το γεγονός ότι γκρουπ όπως εσείς ή οι Iron Maiden, κυκλοφορούν διπλούς δίσκους σε μία εποχή που οι πωλήσεις έχουν μειωθεί δραματικά; Πιστεύεις πραγματικά ότι τελικά αυτό που έχει σημασία είναι μόνο η καλή μουσική;
Ζούμε σε μία τρελή εποχή. Ελάχιστες μπάντες μπορούν να τα βγάλουν πέρα και πρέπει να έχουν μεγάλο πυρήνα οπαδών, ενδιαφέρον για την ίδια τη μουσική, ακόμα και μεγάλες συνθετικές ικανότητες. Μας εξιτάρει η ιδέα να βγάλουμε ένα τέτοιου είδους άλμπουμ, σε μία εποχή με τόσους φραγμούς  που ο κόσμος προτιμά να κάνει streaming ή να κατεβάζει 1-2 κομμάτια. Γενικότερα, είναι πολύ λίγοι πλέον οι άνθρωποι που ακούν ένα δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Υπάρχουν όμως και οι οπαδοί των Dream Theater, που τους αρέσει πολύ η μουσική, ακούνε και αγοράζουν δίσκους και θέλουν από εμάς πράγματα που είναι απαιτητικά. Θέλουν να ακούν το δίσκο και να αφιερώνουν χρόνο και ενέργεια. Και πιστεύω ότι στις συναυλίες μας που θα παίζουμε ολόκληρο το “The Astonishing”, θα είναι καταπληκτικά. Αυτό ακριβώς θα κάνουμε στις συναυλίες μας. Θα βάζουμε τον κόσμο σε μία διαδικασία ενεργή, όπου θα ακούει τη μουσική μας από την αρχή μέχρι το τέλος, έτσι όπως πρέπει να ακούγεται δηλαδή η μουσική.

Η παραγωγή για τις συναυλίες που θα δώσετε γι’ αυτόν το δίσκο, πρέπει να είναι τεράστια. Το ίδιο και οι πρόβες και η συγκέντρωση που πρέπει να έχετε για να αποδώσετε τέλεια τόσο πολύ καινούργιο υλικό.
Ακριβώς!

Η απορία μου είναι, πως αντέδρασε ο James LaBrie όταν βρέθηκε «αντιμέτωπος» με τόσους πολλούς και διαφορετικούς στίχους, τους οποίους πρέπει κιόλας να θυμάται; (γέλια)
Το άλμπουμ αυτό είναι ΤΡΟΜΕΡΑ απαιτητικό για τον James, από πολλές απόψεις. Όχι μόνο για το γεγονός ότι έχει πολλούς στίχους, αλλά και για το ότι πρέπει να ενσαρκώσει πάρα πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες. Ένα από τα μεγάλα του ατού, είναι ότι μπορεί να πάρει έναν χαρακτήρα και να του προσδώσει rock ήχο, μαλακό ήχο, να είναι πολύ θεατρικός. Στις συναυλίες θα πρέπει να είναι εντελώς σχιζοφρενής (γέλια). Έχει όμως και πάρα πολλούς στίχους…

Κι εσείς πάρα πολλές νότες, αλλά είστε συνηθισμένοι σ’ αυτό (γέλια).
Έχεις δίκιο (γέλια).

Το “Scenes From A Memory”, ήταν ένα άλμπουμ που κυριολεκτικά έσωσε την καριέρα των Dream Theater. Στις μέρες μας, τα πράγματα είναι πολύ πιο διαφορετικά, οι Dream Theater είναι πολύ δημοφιλείς, αλλά νομίζω ότι το “The Astonishing” είναι ένας δίσκος που μπορεί να μην «σώσει» την καριέρα σας, αλλά σίγουρα ανανεώνει το γκρουπ και προσθέτει νέα στοιχεία, μετά από τα άλμπουμ στη Roadrunner που είχαν φοβερή μουσική, αλλά ακολουθούσαν πάνω-κάτω το ίδιο μοτίβο. Συμφωνείς με αυτό; Χρειαζόσασταν κάτι τόσο φιλόδοξο, απαιτητικό και περιπετειώδες;
Πάντα θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό, κάτι καινούργιο. Απλά,  όταν μπήκε στο συγκρότημα ο Mike Mangini, έπρεπε να επιβεβαιώσουμε ξανά ότι το συγκρότημα μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει με αξιοπρέπεια και δύναμη. Αυτό συνέβη και με το “Dream Theater” και με το “A Dramatic Turn Of Events”. Αυτή τη φορά όμως σκεφτήκαμε ότι ήταν ώρα να κάνουμε ένα concept άλμπουμ, έχουν αλλάξει και τα γούστα μας με τα χρόνια, τι μας αρέσει δηλαδή και θέλαμε να κάνουμε κάτι σε μεγαλύτερη κλίμακα. Να κάνουμε κάτι με ορχήστρα και πολλά πράγματα διαφορετικά απ’ ότι στο παρελθόν. Για παράδειγμα, έγραψα την πλειοψηφία των πλήκτρων, σε πραγματικά όργανα. Δηλαδή, εκεί που έπρεπε να χρησιμοποιήσω όργανο, δεν το έκανα ψηφιακά, αλλά χρησιμοποίησα ένα καταπληκτικό Hammond. Δεν έκανα σχεδόν τίποτα με ψηφιακό τρόπο, αλλά σε πολύ ωραία, φυσικά όργανα, ώστε να έχει διαφορετική αίσθηση ο δίσκος. Δεν χρησιμοποιήσαμε synthesizer για να έχουμε ήχους ορχήστρας, αλλά έχουμε μία πραγματική ορχήστρα και πραγματική χορωδία και προσλάβαμε τον David Campbell να κάνει τις ενορχηστρώσεις σε αυτά τα σημεία, που είναι διάσημος για τη δουλειά του. Από την άλλη, ο δίσκος έχει και τα ψηφιακά, ηλεκτρονικά στοιχεία, που εξυπηρετούν το concept και φυσικά, αυτούς τους ήχους τους παράγω με τα synthesizer μου. Το concept που μιλά για τις μηχανές αυτές, που δημιουργούν έναν ολόκληρο κόσμο, μέσα σ’ αυτό το περιβάλλον της δυστοπίας και το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας, ασχολείται με τον κεντρικό χαρακτήρα, που έχει το χάρισμα της μουσικής και προσπαθεί να φέρει τον κόσμο πίσω στην πνευματικότητα της μουσικής, αλλά και να επιβιώσει σ’ έναν κόσμο που οι μηχανές ελέγχουν τις ζωές όλων.

Όλο αυτό το θέμα της δυστοπίας, είναι πολύ δημοφιλές στις ημέρες μας. Οι Megadeth κυκλοφορούν την ίδια περίοδο με εσάς έναν δίσκο που λέγεται “Dystopia”, με παρόμοια «ρομπότ» όπως εσείς στο εξώφυλλο, ενώ δεν έχει περάσει πολύς καιρός που και οι Iced Earth έκαναν κάτι παρόμοιο. Τι σας έκανε να ασχοληθείτε κι εσείς μ’ αυτό το θέμα;
Δεν ξέρω να σου πω. Ο John Petrucci έγραψε το θέμα, αρκετό καιρό πριν, όπως είχαμε πει και νωρίτερα, μας το παρουσίασε και μας άρεσε πολύ.

Ο τίτλος, “The Astonishing” που αναφέρεται;
Ο τίτλος συνοψίζει την ιστορία του βασικού χαρακτήρα, του Gabriel, ο οποίος είναι ο εκλεκτός και όταν τελειώνει η ιστορία, θα δεις ότι υπάρχει ένα πολύ θετικό αποτέλεσμα. Το «εκπληκτικό» (“astonishing”) στο οποίο αναφέρεται ο δίσκος, είναι κάτι γενικό κι όχι κάτι συγκεκριμένο.

Επειδή τη στιγμή που κάνουμε τη συνέντευξη (σ.σ. 8 Ιανουαρίου), δεν έχουν διαρρεύσει καθόλου πληροφορίες σχετικά με την παραγωγή του δίσκου, να υποθέσω ότι την έκανε ο John Petrucci;
Ναι, την έκανε ο John Petrucci, με μηχανικό ήχου τον Richard Chycki, όπως και στο προηγούμενο άλμπουμ, ο οποίος Richard, έκανε και τη μίξη. Μπορώ να πω ότι νιώθουμε τον Richard, σαν το έκτο μέλος της μπάντας. Είναι εξαιρετικός μηχανικός ήχου, έχει πολύ μουσικότητα, εξαιρετικές προτάσεις να μας κάνει, πολύ καλός συνεργάτης.

Ας υποθέσουμε ότι παίζετε σε κάποιο φεστιβάλ και θέλετε να παίξετε τραγούδια μέσα από το άλμπουμ αυτό. Ποια θα παίζατε εκτός από το “The Gift Of Music”; Το ρωτάω, γιατί πέρα από 5-6 περιπτώσεις, μου έχει δοθεί η εντύπωση ότι ο δίσκος ακούγεται σχεδόν αποκλειστικά από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να μπαίνεις στη διαδικασία να ακούς τα κομμάτια χωριστά.
(γέλια) Δεν συμφωνώ απαραίτητα, αλλά δεν πειράζει!!! Εγώ νομίζω ότι μπορούμε να απομονώσουμε τραγούδια μέσα από το δίσκο και να «επιβιώσουν» από μόνα τους!!! Πραγματικά όμως, είναι κάτι που δεν μας απασχολεί καθόλου αυτή τη στιγμή, αφού έχουμε επικεντρωθεί αποκλειστικά στο πώς θα αποδώσουμε στην περιοδεία που ακολουθεί όλο το άλμπουμ, από την αρχή μέχρι το τέλος.

Καταλαβαίνω απόλυτα. Έχετε τόσα πράγματα να σας αγχώσουν, που δεν σας απασχολεί καθόλου αυτό (γέλια).
Ακριβώς! Κάθε πρωί που ξυπνάω, έχω άλλη μελωδία του “The astonishing” κολλημένη το κεφάλι μου, αφού όλη την ημέρα ακούω το δίσκο και τον προβάρουμε, ώστε να είμαστε απολύτως έτοιμοι όταν φτάσει η ώρα να κάνουμε τις συναυλίες (γέλια).

Ε, καλά. Δεν σε εμποδίζει αυτό, αν λάβει κανείς υπόψη ότι τα τελευταία δύο χρόνια, εκτός από την ενασχόλησή σου με τους Dream Theater, έχεις βγάλει δίσκο με τον Marco Minnemann και τον Tony Levin, σόλο δίσκους, έχεις κάνει guest συμμετοχές…
Έχεις δίκιο… Υπάρχει πολλή μουσική στο κεφάλι μου (γέλια).

Αν λάβουμε υπόψη ότι μέσα στον Σεπτέμβριο τελείωσαν οι ηχογραφήσεις του δίσκου, η μίξη και το mastering κράτησαν δύο μήνες και κάτι, έτσι;
Χμμμ… Ναι, κάπως έτσι είναι.

Λαμβάνοντας υπόψη τον όγκο της μουσικής και τα πράγματα που συμβαίνουν στο δίσκο, θα έλεγα μάλλον ότι ήταν σύντομο το διάστημα που έγιναν αυτές οι δουλειές. Σας πίεζαν τα deadline;
Μπορεί να φαίνεται ότι έγινε γρήγορα, αλλά, φίλε μου Σάκη, ο Richard δούλευε κυριολεκτικά μέρα-νύχτα πάνω στο δίσκο, σχεδόν χωρίς καθόλου διαλείμματα… Κι εκτός από το γκρουπ, είχε να μιξάρει ορχήστρες, χορωδίες και τόσα πράγματα. Δούλεψε όμως πάρα πολύ έντονα και το τελείωσε μέσα σε 2-3 μήνες. Όχι τίποτε άλλο, αν του έπαιρνε πολύ παραπάνω, θα εκτοξευόταν και το budget του δίσκου (γέλια).

(κάπου εκεί ακούγεται μια φωνή την τηλεφωνική γραμμή, που μας υποδείκνυε ότι ο χρόνος μας τελείωνε) Στο “Scenes From A Memory”, είχατε ένα μέρος που το λέγατε “inspiration corner” και είχε δίσκους όπως το “Tommy”, το “The Wall”, το “OK Computer” και πολλούς άλλους. Αν υποθέσουμε ότι υπήρχε κάτι σχετικό και στην τωρινή διαδικασία του δίσκου σας, ποια άλμπουμ θα περιέχονταν; Γιατί η μουσική σας είναι πιο πολύ από ποτέ επηρεασμένη από τα 70’s…
Χμμμ… Αυτή τη φορά, η έμπνευση θα μπορούσε να είχε έρθει από concept δίσκους όπως το “The wall” ή το “Jesus Christ Superstar” ή το “Tommy” και γιατί όχι κάποια μιούζικαλ. Ξέρεις όμως τι συμβαίνει; Ο John Petrucci δεν συνηθίζει να ακούει πολύ μουσική λίγο πριν γράψει ένα άλμπουμ και φυσικά όσο κρατά η σύνθεσή του. Προτιμά να είναι πιο πολύ στον κόσμο του. Από την πλευρά μου, εγώ πάντα έχω τη μουσική στο μυαλό μου και ακούω πάρα πολλά πράγματα. Εκτός βέβαια από αυτήν την περίοδο που ακούω μόνο το “The astonishing”, αφού πρέπει να μάθω όλες αυτές τις νότες (γέλια). Ακούω γενικά όμως, πολύ μουσική, συνήθως πιο «μαλακή» από αυτή που παίζω με τους Dream Theater όμως.  Ακούω, ας πούμε, πολύ τους Sigur Ros, ηλεκτρονική μουσική, μου αρέσει πολύ μία καινούργια prog μπάντα, οι Haken, είμαι μεγάλος οπαδός της μουσικής του Steven Wilson και ακούω πολλές κυκλοφορίες του.

Θα μπορούσες να φανταστείς το “The Astonishing” να ανέβαινε στο Broadway;
Θα ήταν καταπληκτικό αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, σε κάποιο θέατρο, στο Broadway ή κάπου αλλού. Η ιστορία είναι πάρα πολύ λεπτομερής κι έχει όλα τα στοιχεία για να γίνει «κλασική», για να ανέβει σ’ ένα θέατρο. Μακάρι να ανέβει. Ελπίζω ότι αυτή η νέα μας μουσική και οι νέες «περιπέτειες» θα μας ανοίξουν καινούργιες πόρτες.

Έχω τόσα πολλά να σε ρωτήσω, αλλά μέσα σε 20’ είναι αδύνατον. Ευχαριστώ για τη συνέντευξη, ευχαριστώ όμως, πάνω απ’ όλα, για τις απίστευτες στιγμές που προσφέρατε, για μία ακόμη φορά, με το “The Astonishing”.
Εγώ ευχαριστώ Σάκη κι ελπίζω να σε πετύχω κάπου στην Ευρώπη στις συναυλίες μας να τα πούμε από κοντά, αφού στο πρόγραμμά μας δεν συμπεριλαμβάνεται η Ελλάδα.

Σάκης Φράγκος