Dream Theater – Better To Save The Mystery Than Surrender To The Secret

These are the final lines of ‘Another Day,’ and within them lies the key to the text that follows. Dream Theater will visit Athens on June 15 at the Lycabettus Theatre. A theater of the absurd? Perhaps... In any case, Metal Hammer bolts its rhinoceroses in and unleashes its heavyweight reporter to record the story of metal’s most refined band. The dream becomes reality...

The idea of forming a band was conceived by John Petrucci (guitar), Kevin Moore (keyboards), John Myung (bass), and Mike Portnoy (drums) within the artistic environment of the Berklee School of Music, a university based in Boston. The year was 1985. The band’s name: Majesty. The four young musicians were studying there, receiving a classical education; however, their hearts beat for the progressive side of hard music in particular. Little is known about their previous experience, except for Mike Portnoy, who began with Inner Sanctum, a speed/thrash band in the style of the era, and later appeared in Rising Power, a group that could be seen as a logical precursor to Portnoy’s later career, as they played unconventional music. The members of Majesty [modesty was clearly not their strong suit – Ed.], who for one day became a six-piece after trying out another guitarist – an experiment that proved disastrous and threw rehearsals into chaos – never actually graduated from their school; they simply completed the basic program of studies. They then left Boston and settled in Long Island, New Jersey in the greater New York area, which has since been considered the band’s natural home base. They recruited singer Chris Collins and recorded a demo bearing the band’s name. Nothing particularly noteworthy happened within Majesty until 1987, when Collins was replaced by Charlie Dominici. That same year, the band caught the attention of Chuck Lenihan, guitarist of the Crumbsuckers (a crossover group that was later absorbed into a Metallica-style metal sound and renamed Heavy Rain). He liked what he heard and immediately contacted Steve Sinclair, who was head of Mechanic Records. The shrewd and forward-thinking Sinclair signed them to a contract, and the group promptly went to Pennsylvania to begin recording their debut album. Upon completing this first effort, Majesty changed their name to Dream Theater, borrowing it from a movie theater in their neighborhood. Their debut, titled When Dream And Day Unite, was released in the first half of 1989. It was enthusiastically received by critics in Europe and Japan, who compared Dream Theater to Rush – a comparison that honored the group. Nevertheless, the album failed commercially, largely due to poor promotion and inadequate distribution. In the UK, Kerrang! journalist Derek Oliver gave the album top marks and predicted a brilliant future for Dream Theater – provided they changed singers...

Something the band had not planned on, since the fairly capable but limited Charlie Dominici left Dream Theater at the end of 1989, apparently because the sales of When Dream And Day Unite were disappointing, prompting Mechanic Records to sideline the group – such is the ruthless music industry. Our heroes were going through the most difficult period of their career. Nothing foreshadowed the bright future ahead, as they struggled with a discouraging present. They took on day jobs to survive while continuing rehearsals and composing new material. At the same time, they began searching for a new vocalist. It is said that the group auditioned around two hundred candidates, among them John Arch, formerly of Fates Warning, close friends of Dream Theater. The New Jersey progsters eventually settled on Canadian singer Kevin James LaBrie. LaBrie had begun with Winter Rose and brought with him five years of operatic vocal training, countless session appearances, and numerous live performances with obscure bands covering classic repertoire (from Johnny Winter to Judas Priest). He later spent a year collaborating with the veteran Canadian group Coney Hatch. By the time he joined Dream Theater, the material for the upcoming album was already written; his main contribution was his remarkable vocals, filled with passion, intensity, and lyricism. Meanwhile, Derek Oliver had left journalism for a position in A&R management and persuaded Atco Records to sign the band. In the spring of 1992, the masterpiece Images And Words was released – the most pivotal album in the band’s history and in the evolution of modern metal. In short, the album sold nearly one million copies in the United States, produced three highly successful singles – ‘Pull Me Under,’ ‘Another Day,’ and ‘Take The Time’ – and sent the group on a world tour, where they triumphed in Japan and Europe in particular. Above all, it freed them from anxiety about the future. In addition, Dream Theater earned a well-deserved reputation as a band that performs even better live than in the studio – if that is possible! To confirm this, they released the live recording Live At The Marquee in mid-1993. A period of rest was necessary; after all, the magical quintet had toured the entire globe – except for unfortunate Greece. At the beginning of 1994, they released the official video Images And Words – Live In Tokyo. This had been preceded by Music In Progress – Live In Japan, and two bootlegs also saw the light of day: Majesty Demo and Live At Long Island. By then, the wheels were already in motion for the superband’s third album...

...It was released again by Atco in the fall of 1994 under the title Awake. This 75-minute CD, quite different from its predecessor, achieved the seemingly impossible: it surpassed Images And Words in both success and impact. Nothing is impossible in this theater of dreams. Nothing... not even the departure of Kevin Moore, who stepped off the supersonic craft of Dream Theater immediately after the completion of Awake.

It was a divorce by mutual consent – a decision reached peacefully and sincerely, so that both sides would benefit. Undoubtedly, it was a heavy blow for the band’s fans. Jordan Rudess was chosen to help them out of a difficult situation, as Dream Theater had prior commitments, such as the Foundations Forum. Rudess had previously worked with Jan Hammer, and his selection highlighted the band’s strong ties to jazz. From the outset, the group emphasized that this lineup was temporary, while they searched for a permanent keyboardist, auditioning various musicians, among them Jens Johansson (formerly with Yngwie Malmsteen, currently with Stratovarius). In November 1994, shortly before the start of their world tour, Dream Theater announced that Derek Sherinian would join them for it. Sherinian had also studied at Berklee and became known through his involvement in Alice Cooper’s album The Last Temptation, his tour with Kiss on Alive III, and his live work with Richie Sambora. The band toured the United States and Japan; in the latter, they experienced something literal that metaphorically describes their live shows perfectly: an earthquake. The Kobe earthquake struck Japan at the very time Dream Theater were reaping the rewards of years of effort. During a concert there, they were awarded a platinum record – an event covered by national television. In Europe, the group toured with Fates Warning and, while in the UK, appeared live on Bruce Dickinson’s Radio One show. Later, the five members performed a “closed” concert at the famous Ronnie Scott’s jazz club, accessible only to contest winners connected to the band. As mentioned earlier, part of this material was included on A Change Of Seasons, an EP centered around the 23-minute epic of the same name, originally dating back to the era when the group wrote ‘Metropolis Part I: The Miracle And The Sleeper,’ in 1989. Mike Portnoy also hosted an episode of Headbangers Ball, John Petrucci produced the album of Wish – the band of his wife Rena Sands (formerly of Meanstreak) – and, speaking of production, Dream Theater assisted the American power metal band Ritual with their debut. In the summer of 1995, Derek Sherinian’s permanent membership was officially confirmed, and in the fall the EP was released. Unfortunately for the rest of us, the Japanese edition contained additional tracks (just as the fortunate Japanese fans had enjoyed ‘Another Day’ instead of ‘Surrounded’ on Live At The Marquee).

Dream Theater’s music was expected to reach its peak on the group’s fourth album, which began to be composed in early 1996. Early rumors named Peter Collins as producer. Speaking of producers: the first album had Terry Date, the second David Prater, the third John Purdell and Duane Baron, and the EP again David Prater. Meanwhile, Portnoy, LaBrie, and Petrucci contributed to a Rush tribute album, though their cover of ‘Freewheel Burnin’’ did not ultimately appear on A Tribute To Judas Priest – Legends Of Metal Vol. II. After Collins, rumors placed former Yes guitarist Trevor Rabin behind the mixing desk. In the end, Kevin Shirley produced the fourth Dream Theater album, while James LaBrie paid tribute to Queen by performing ‘Sheer Heart Attack’ and ‘One Vision.’ During 1996, Mike Varney and his associate Pete Morticelli proposed to Portnoy the idea of forming a supergroup. The Italian-American “octopus,” known as a Zappa enthusiast, considered it and suggested Billy Sheehan (bass) and Jordan Rudess (keyboards). Due to Sheehan’s obligations and difficulties in finding a guitarist, the project was delayed. In the meantime, Portnoy assisted Spock’s Beard with their debut The Light. As 1997 began and recordings for Dream Theater’s new CD were also delayed, their former keyboardist launched his project with Zonder, called Chroma Key. At the same time, he played on Fates Warning’s A Pleasant Shade Of Grey, released in the spring of that year. To add further surprise, it was revealed that Moore had once been a fellow student of the well-known singer Mando, who, incidentally, had known Dream Theater since their Majesty days...

On April 27, the band’s French fan club organized the first presentation of the upcoming album, featuring video screenings and a live appearance by Lemur Voice. The suspense ended: it would be titled Falling Into Infinity and was released on September 23. On ‘Lines In The Sand,’ backing vocals were provided by Doug Pinnick, bassist of King’s X. The album continued the band’s tradition of innovation and breaking taboos; for example, they collaborated with Desmond Child on ‘You Not Me,’ and it included several ballads, among them ‘Hollow Years,’ which was released as a single and video clip. New heights, new peaks, new challenges. Yet the members of Dream Theater remained tireless. Soon the project Gordian Knot was announced, with John Myung collaborating alongside Ron Jarzombek (formerly of S.A. Slayer and Watchtower, now with Spastic Ink) and members of Cynic. The Chinese man also formed another project with Derek Sherinian, Rod Morgenstein (drums, ex-Dixie Dregs and Kip Winger), and Ty Tabor (ex-King’s X) called Platypus, which released When Pus Comes To Shove. Around the same time, Mike Portnoy’s project Liquid Tension Experiment was completed, featuring Tony Levin (bass), John Petrucci, and Jordan Rudess (keyboards, remember him?). The Explorer’s Club was yet another ambitious undertaking, uniting LaBrie, Portnoy, Petrucci, Trent and Wayne Gardner (Magellan), Billy Sheehan, Steve Howe, and many others. Dream Theater’s unstoppable dominance blossomed into countless activities, enough to keep fans of virtuoso metal constantly alert. Yet this did not delay the band’s tours. For the first time in their history, they would stop in Athens. On June 15, at Lycabettus, the spectacular five will embody the closing line of this historic page: this will be the greatest concert of music in general to take place in Greece in modern times.

—Vasilis Zacharopoulos

P.S. 1: This text is, of course, not complete – it could hardly be. If you have anything to add, I am at your disposal.

P.S. 2: Let me begin: In 1991, Dream Theater participated in a Roadrunner and German Metal Hammer compilation, receiving very positive comments, especially for Petrucci’s playing. The Chroma Key album is titled Dead Air For Radios and was released in June. Iron Maiden had been aware of Dream Theater since the Majesty era; when Dream Theater later became known, Maiden arranged for them to open at the Ritz Club in New York. Finally, in addition to Petrucci, John Myung is also married to a member of Meanstreak – Lisa Martens Pace, who is herself a bassist.

Memories Of Dreamful Experience

In our own musical world – the one we feel indescribable joy and pride to belong to, the marvelous world of heavy metal – we were never threatened by the total absence of music as described in Rush’s supreme ‘2112’. Yet as devoted, passionate music lovers, we have often felt the threat of possible decline or stagnation within the genre itself. Undeniably, the great names would stage their own revolutions from time to time; their seeds would flourish, but sooner or later their cycle would close. It was at the beginning of the decade we are now living in that heavy metal was objectively going through the most difficult period of its thirty-year history. At that time, the dazzling example of Metallica gave the scene a vital breath of life. However, their enormous commercial success – whose immense significance we will not analyze here – pushed heavy metal into the mainstream circuit, establishing reference points on its economic and social dimensions rather than on its artistic and creative ones. Besides, Metallica had carried out their own musical revolution many years earlier.

In an era when most bands were either trying to become the new Metallica or were recycling the tried-and-tested ideas of the sacred giants of the ‘80s, heavy metal suffered yet another blow. New musical movements – whether good or bad is beside the point – began promoting a more lethargic sound, drawing away many fans who had already grown saturated, and more importantly, through their commercial success and ironic stance toward metal, they cast our music into obscurity, far from the spotlight of popularity, discouraging both fans and musicians. The big names kept trying, of course, but they were too isolated to achieve much on their own. And yet, during that very period, a revolution began – one whose result allows us today to speak once again of heavy metal’s dominance. It is my personal belief that this revolution emerged from two fronts. The first was that of Pantera, whose music – though I admit it is not to my taste – undeniably brought many people back to metal. Their proposal was certainly disruptive and aggressive, but it had more to do with attitude than with art. The second, and far more significant front, came from Dream Theater’s headquarters, armed with the nuclear bomb called Images And Words. An album of outrageous quality, magical music, and historic impact. Until then, progressive metal had perhaps been the least popular branch of metal, with few but truly devoted followers. Even the genre’s most recognized bands – such as Fates Warning, Watchtower, Mekong Delta, or Sieges Even – may have produced impressively complex and cerebral music, yet they could not compel the global metal community to widely embrace the term “progressive metal.” That term began to be used extensively only after the release of Images And Words. Today, we have reached the point where a significant portion of the metal landscape consists of what is called progressive metal, while influences from the genre have infiltrated virtually every corner of the scene. We now speak comfortably of progressive power metal, progressive death metal, and even progressive black metal.

But what are the elements that have made Dream Theater so unique? By what alchemy do they harmoniously unite yesterday, today, and tomorrow? And ultimately, has their immense influence benefited or harmed our music? The first elements any listener would notice in Dream Theater’s music are undoubtedly their dexterity and the mastery with which they handle their instruments. Their comprehensive knowledge of music is evident. Never before had so many virtuosos come together in one band – and, more importantly, collaborated with such harmony. Even Dream Theater’s lyrical content is impeccable: optimistic and uniquely crafted. Dream Theater are certainly a special band, yet they do not address only a special audience – and therein lies their magic. With the ultimate goal of creating original music, they make the best possible use of the unique talents nature has given them and compose complex music that, nevertheless, can be appreciated by anyone. Having assimilated their influences – quite simply, everything – in the most ideal way, they avoid the trap of repetition and have created a new musical current which, it seems, they will lead for many years to come. This innovation, combined with the fact that their albums are released by a major label (the person who signed them was clearly very perceptive), resulted in their immediate acceptance by a large segment of the public, as well as the early formation of a core of devoted fans. Most importantly, however, hundreds – if not thousands – of younger musicians have been inspired and influenced by their work, helping progressive metal play a major role today. Even if we set aside the complexity of their song structures and focus solely on their proverbial technical skill, we can confidently say that Dream Theater were the band that sent metalheads back to the conservatory.

As a result, we now see the existence of highly virtuosic and impressive musical themes even in bands that do not belong to the progressive scene but have been influenced by Dream Theater’s style. Another important point worth noting is that the Theater once and for all silenced those ridiculous individuals who spoke arrogantly about the supposed poverty, minimalism, incompetence, and lack of skill that allegedly characterized heavy metal and its musicians. Of course, among the countless bands influenced by this great group, there were some who possessed neither the technical ability nor the necessary imagination. The result was endless, aimless verbosity in an attempt to grab a piece of the pie, while at the same time tarnishing the name of progressive metal. Fortunately, their lifespan was short and the damage they caused negligible. There are, however, those who consider Dream Theater’s music to be a plastic studio construction, full of shallow sentimentality and musical excess – something impossible to reproduce live. Certainly, if that were true and their music proved artificial, the disappointment of their fans would be tragic. Fortunately for us, all this mudslinging is completely unfounded and light-years away from reality. Through their continuous tours across the globe, Dream Theater have repeatedly proven their worth in practice. The stage – the wooden boards that serve as music’s purgatory – has crowned them kings once again.

I have had the good fortune to attend two concerts by this dreamlike band during their last two European tours: specifically, on March 15, 1995, at the Forum in London during the Awake Tour, and on December 9, 1997, at the same venue as part of the Touring Into Infinity tour. The first time, support came from their close friends – and a personal favorite of mine – Fates Warning; the second time, from the German progsters Vanden Plas. Considering that in the past Dream Theater have chosen strong names from the scene as support acts – such as Enchant, Chris Poland’s Damn the Machine, Leviathan, and others – we can easily conclude that they prefer “difficult” opponents on stage, giving themselves yet another incentive to perform at an even higher level.

On stage, Dream Theater are a true extravaganza. Not only do they flawlessly reproduce everything heard on their albums, but as a genuine live band, they sometimes alter their compositions, improvising and giving their songs a completely different color. Another striking feature of their live shows is the absence of a single frontman – or, if you prefer, the presence of five frontmen, each delivering his own distinctive personal show. Looking at the stage, guitarist John Petrucci stands on the right. He is particularly engaging with the audience, quite mobile, handles his guitar with outrageous mastery, and is perhaps the most approachable presence in the band. John Myung and Derek Sherinian stand on the left, with Myung fully devoted to his bass (four-string, six-string, eight-string, or whatever the song requires), maintaining the tradition of the low-profile bassist. Derek, always sporting his trendy look, has his keyboard rigs arranged facing each other in pairs, and when he’s in the mood, he plays with his hands spread across the two “banks” of keys while looking out at the audience. Drummer Mike Portnoy is a true beast behind his drum kit. He uses every component of his enormous setup and impresses everyone with his power, speed, and dexterity – a drummer who is practically a masterclass in himself. Finally, Canadian vocalist James LaBrie fulfills his role perfectly, singing every note flawlessly. When a song’s structure calls for extended instrumental passages without vocals, he steps off the stage, allowing the other four to fully deliver their performance.

Dream Theater’s stage setup is usually quite minimal, consisting of a backdrop hung behind the drums, the necessary lighting, and a few small additional items (some strange psychedelic lights, and so on). They do not truly need elaborate stage theatrics, since each member is an attraction in his own right.

Their concerts always last more than two hours, which first and foremost shows the appreciation they have for their fans, and secondly the enjoyment they themselves feel on stage. Their setlist is naturally based on their most recent album at the time, yet they never neglect the fans’ favorite songs. At the 1995 show, they played an equal number of songs from Images And Words and Awake, along with a cover of Deep Purple’s ‘Perfect Strangers.’ In 1997, their set – likely similar to what they will present at Lycabettus – focused on Falling Into Infinity, with major references to Awake and Images And Words, as well as to When Dream And Day Unite, including the instrumental ‘Ytse Jam,’ where each member performed a solo and things went completely wild. Additionally, parts of the epic ‘A Change Of Seasons’ were performed as separate pieces at unexpected moments. This time, ‘Perfect Strangers’ was performed by Nightmare Cinema – a humorous role reversal in which Derek Sherinian played guitar, Mike Portnoy bass, John Petrucci drums, John Myung keyboards, and James LaBrie handled vocals. On June 15, the dream will be in Greece. Experience it.

—Hakis Pervanidis

sidebar

When Dream and Day Unite

(1989, Mechanic Records)

Perhaps the most impressive debut ever released by a metal band. An album that astonishes with its freshness and intelligence. The American Dream Theater undertake what seems impossible: to blend ’80s heavy metal with fusion and clear influences from Rush and Marillion – without becoming ridiculous. On the contrary, they render obsolete any notion of barriers, boundaries, or rigid distinctions, playing a universal form of metal. Its convincing originality stems precisely from the band’s ability to absorb their rich musical background and propose a new vision of how the metallic utopia of the future should sound. Here we hear, for the first and last time, singer Charlie Dominici who, though good, did not quite fit the artistic character of the music.

Rating: 8

Images And Words

(1992, Atco)

Shock! Without fanfare and breaking their three-year silence, the New York progsters deliver a landmark album. Without exaggeration, Images And Words can be described as metal raised to the third power. Eight outrageously excellent compositions featuring jazz-inspired arrangements, ecstatic development, complex themes, dazzling mastery, and passionate lyricism – a spring bouquet celebrating love, romance, and hope. That is this magical CD. James LaBrie’s voice, clearly more expressive and expansive, enhances the emotional flow and brings to life lyrics of symbolic poetry. In my view, this album is metal’s crowning achievement on the international musical stage; perhaps it should even be taught in universities. Dream Theater surpass themselves, appropriating elements from many musical styles, filtering them through their progressive aesthetic, and – bold and provocative – shaping the perfect mold. Even the term “progressive metal” seems inadequate to describe them, just as any rating does.

Rating: 10

Awake

(1994, East West)

Awake is perhaps the most transitional album in the band’s career. Something was happening in their lives, and this 75-minute CD overflows with dark emotions – pain, sorrow, anger, and frustration. At the same time, it is intensely intricate, sounding at moments like a tangled ball of yarn caught in the relentless claws of a playful cat. The music is tighter, sharper, and more muscular; some of the flowing lyricism of Images And Words has been sacrificed in favor of a more rhythm-driven (almost AC/DC-like) song structure. The lyrics move in parallel with the music, giving voice to a musical diamond that leaves everyone speechless. Awake was the final official recording featuring keyboard hero Kevin Moore.

Rating: 9

A Change of Seasons

(1995, East West)

In the 23 minutes of the EP’s title track, the wizards of prog metal offer a detailed answer to the question: does meaningful technical mastery exist? It certainly does – and it can easily replace any so-called artificial stimulants. Listen to ‘A Change of Seasons’ and resolve your troubles through this epic composition from 1989, divided into seven parts and united by an unstoppable passion for music – a true feast for the ears. The rest of the EP is filled with material recorded live at Ronnie Scott’s jazz club in London in January ’95. I particularly note the transformation of Elton John’s ‘Funeral for a Friend/Love Lies Bleeding’ from simple pop hymns into dramatic, artistic epics. The virtuosic quintet welcomes keyboardist Derek Sherinian into its ranks and sets its sights on the next album.

Rating: 9.5

Falling Into Infinity

(1997, East West)

The most recent achievement of the Dream Theater enterprise – commercial yet virtuosic, refined yet edgy, an amalgam of classical balance and adventurous spirit. Progressive excess meets AOR restraint, with hints of Sting and U2 from a band capable even of playing reggae, if it serves their purpose. Falling Into Infinity also reveals a socially sensitive side of the group, offering binoculars to other bands so they can try to catch sight of them – so far ahead are Dream Theater, or perhaps so far behind the others remain. Simply put, this album combines the best elements of Images And Words and Awake – unable to surpass the former, yet exceeding the latter.

Rating: 9.5

—Vasilis Zacharopoulos

Dream Theater – Better To Save The Mystery Than Surrender To The Secret

Αυτοί είναι οι τελευταίοι στίχοι του "Another Day” και σε αυτούς το κλειδί του κειμένου που ακολουθεί. Οι Dream Theater επισκέπτονται την Αθήνα στις 15 Ιουνίου στο θέατρο του Λυκαβηττού. Θέατρο του παραλόγου; Ίσως... Βεβαίως, το Metal Hammer κλειδαμπαρώνει τους ρινόκερους του και ξαμολάει τον παχύσαρκο συντάκτη του να καταγράψει την ιστορία του ποιοτικότερου συγκρότηματος του metal. Το όνειρο γίνεται πραγματικότητα...

Η ιδέα για τη δημιουργία ενός συγκροτήματος συνελήφθη από τους John Petrυcci (κιθάρα), Kevin Moore (πλήκτρα), John Myυng (μπάσο) και Mike Portnoy (τύμπανα) στον καλλιτεχνικό χώρο του Berklee School Of Music, ενός πανεπιστημίου που εδρεύει στη Βοστώνη. Χρονολογία: 1985. Όνομα συγκροτήματος: Majesty. Οι τέσσερις νεαροί σπούδαζαν εκεί, αποκτώντας κλασική παιδεία, ωστόσο, η καρδιά τους χτύπαγε για την προοδευτική (ιδίως) πλευρά της σκληρής μουσικής. Άγνωστο τι προϋπηρεσία είχαν, εκτός από τον Mike Portnoy ο oποίος ξεκίνησε από τους lnner Sanctum, μια μπάντα που έπαιζε speed/thrash, κατά τα πρότυπα της εποχής, και αργότερα, εμφανίστηκε στους Rising Power που θα μπορούσαν να εκτιμηθούν ως το λογικό πρότερο στην καριέρα του Portnoy, καθώς έπαιζαν περίεργη μουσική. Τα μέλη των Majesty (σ.σ.: από μετριοφροσύνη σκίζουμε, έτσι;), οι οποίοι για μια μέρα απετέλεσαν εξαμελές σχήμα, αφού δοκίμασαν και άλλο κιθαρίστα, πράγμα που αποδείχθηκε καταστροφικό, προκαλώντας χάος στην πρόβα, δεν αποφοίτησα ν ποτέ από τη σχολή τους, απλώς ολοκλήρωσαν το βασικό πρόγραμμα σπουδών. Εγκατέλειψαν, λοιπόν, τη Βοστώνη κι εγκαθίστανται στο Long Island του New Jersey στην ευρύτερη επικράτεια της Νέας Υόρκης, τόπος που έκτοτε θεωρείται η φυσική έδρα του group. Προσλαμβάνουν για τραγουδιστή τον Chris Collins και ηχογραφούν ένα demo που φέρει ως τίτλο τ’ όνομα τους. Τίποτε αξιοσημείωτο δε συμβαίνει στις τάξεις των Majesty έως το 1987, οπότε ο Collins αντικαθίσταται από τον Charlie Dominici. Την ίδια χρονιά, η μπάντα υποκύπτει στην προσοχή του κιθαρίστα των Crumbsuckers (σ.σ.: ένα crossover συγκρότημα που στην πορεία απορροφήθηκε από το metal τύπου Metallica και μετονομάσθηκε σε Heaνy Rain), Chuck Lenihan. Φαίνεται πως του άρεσαν και αμέσως, ειδοποίησε τον Steνe Sinclair ο οποίος με τη σειρά του, ήταν υπεύθυνος της εταιρίας Mechanic. Ο έξυπνος και μακροπρόθεσμος Sinclair τους δέσμευσε με συμβόλαιο και αμέσως, το group μετέβη στην Pennsylνania, όπου έβαλε μπροστά την ηχογράφηση του ντεμπούτου του. Με την ολοκλήρωση αυτής της πρωτόλειας προσπάθειας, οι Majesty αλλάζουν όνομα και γίνονται Dream Theater. Την ονομασία αυτή δανείστηκαν από έναν κινηματογράφο που βρισκόταν στη γειτονιά τους. Το δε ντεμπούτο τους βαπτίστηκε "When Dream And Day Unite " και κυκλοφόρησε το πρώτο εξάμηνο του 1989, έγινε ενθουσιωδώς δεκτό από τους κριτικούς στην Ευρώπη και την Ιαπωνία, οι οποίοι παραλλήλισαν τους Dream Theater με τους Rush, μια σύγκριση που τιμούσε το group. Εντούτοις, ο δίσκος δεν έχει εμπορική απήχηση, κυρίως εξαιτίας της κάκιστης προώθησης και της ελλιπούς διανομής του. Στη Βρετανία, ο δημοσιογράφος του Kerrang! Derek Oliver δίνει άριστα στο δίσκο αυτό και προβλέπει ένα θαυμάσιο μέλλον για τους Dream Theater, με την προϋπόθεση ότι θ' αλλάξουν τραγουδιστή...

...Κάτι που δεν είχαν κατά νου, μιας και ο αρκετά καλός, αλλά περιορισμένος, Charlie Dominici στα τέλη του 1989 αφήνει τους Dream Theater στα κρύα του λουτρού, μάλλον λόγω του γεγονότος οτι οι πωλήσεις του "When Dream And Day Unite" ήταν απαράδεκτες, ωθώντας τη Mechanic στον παραγκωνισμό του group - άτιμη μουσική βιομηχανία! Οι ήρωες μας περνούν τις πιο δύσκολες ώρες της καριέρας τους, τίποτε δεν προμηνύει το έκλαμπρο μέλλον, αφού ταλανίζονται από ένα απογοητευτικό παρόν. Πιάνουν δουλειές για να επιβιώσουν και συνεχίζουν τις πρόβες και τη σύνθεση νέου υλικού. Ταυτόχρονα, αρχίζουν την αναζήτηση νέου τραγουδιστή. Λέγεται ότι το group δοκίμασε γύρω στους διακόσιους υποψήφιους, ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο John Arch που είχε τραγουδήσει παλιότερα στους Fate’s Warning, στενούς φίλους των Dream Theater. Οι progsters από το New Jersey καταλήγουν στη λύση του Καναδού Keνin James LaBrie. Ο LaBrie ξεκίνησε από τους Winter Rose, έχοντας στα μπαγκάζια του σπουδές στο οπερατικό τραγούδι για πέντε χρόνια, άπειρες session συμμετοχές και ισάριθμες live εμφανίσεις σε άσημες μπάντες που διασκευάζαν κλασικό ρεπερτόριο (από Johnny Winter μέχρι Judas Priest) και αργότερα, συνεργάστηκε για ένα χρόνο με το παλιό καναδέζικο group των Coney Hatch. Όταν προσχώρησε στο group, το υλικό του επερχόμενου album ήταν έτοιμο, το μόνο που κατέθεσε ήταν τα τρομερά, σε πάθος, ένταση και λυρισμό, φωνητικά του. Ο Derek Oliνer που εντωμεταξύ είχε παρατήσει τη δημοσιογραφία για μια θέση στο A&R Management, έπεισε την Atco να εντάξει το group στο δυναμικό της. Την άνοιξη του 1992, εκδίδεται το αριστουργηματικό "Images And Words", το πιο καίριο album στην ιστορία του συγκροτήματος και στην εξέλιξη του σύγχρονου metal. Συνοπτικά, ο δίσκος αυτός πούλησε κοντά στο ένα εκατομμύριο κόπιες στις ΗΠΑ, έβγαλε τρία πολύ επιτυχημένα singles: "Pull Me Under", "Another Day" και "Take The Time", έβγαλε το group σε παγκόσμια περιοδεία (όπου σε Ιαπωνία κι Ευρώπη, έσκισαν) και γενικά, τους απάλλαξε από το άγχος του αύριο. Εκτός των άλλων, οι Dream Theater αποκτούν τη δικαιολογημένη φήμη του συγκροτήματος που επί σκηνής, αποδίδει καλύτερα απ’ ότι στο studio - αν είναι δυνατόν! Προς τεκμηρίωση αυτού, κυκλοφορούν στα μέσα του 1993 το ζωντανά ηχογραφημένο “Live At The Marquee". Η ξεκούραση είναι επιβεβλημένη, άλλωστε το μαγικό κουϊντέτο όργωσε όλη την υφήλιο - πλην της δύσμοιρης Ελλάδας. Στις αρχές του 1994, θέτουν σε κυκλοφορία το επίσημο video "Images And Words - Live In Tokyo”. Είχε προηγηθεί το “Music In Progress - Live In Japan” ενώ το φως της δημοσιότητας αντίκρυσαν δύο bootlegs, τα "Majesty Demo" και “Live At Long lsland”. Άρχισε πια να δρομολογείται το τρίτο album της υπερμπάντας...

...Το οποίο κυκλοφόρησε ξανά από την Atco, το φθινόπωρο του 1994 και τιτλοφορήθηκε “Awake”. Το 75-λεπτο αυτό CD, αρκετά διαφορετικό από τον προκάτοχο του, κατάφερε το ακατόρθωτο: να ξεπεράσει σ’ επιτυχία και απήχηση το "Images And Words”. Τίποτε δεν είναι αδύνατο σε αυτό το θέατρο του ονείρου. Τίποτε... ούτε και η αποχώρηση του πολύ Kevin Moore ο οποίος αποβιβάστηκε από το υπερηχητικό σκάφος των Dream Theater, αμέσως μετά την ολοκλήρωση του "Awake".

Ηταν ένα κοινή συναινέσει διαζύγιο, ένα προϊόν συμφωνίας ή διαιτησίας, μια αμοιβαία απόφαση που ελήφθη σε ειρηνικό και ειλικρινές κλίμα, ώστε και τα δύο μέρη να βγουν κερδισμένα. Ήταν αναμφίβολα ένα ισχυρό χτύπημα για τους φίλους του group. Ο Jordan Rudess ήταν αυτός που επιλέχθηκε να τους βγάλει από τη δύσκολη θέση, μιας και οι Dream Theater είχαν ανειλλημένες υποχρεώσεις, όπως αυτή του Foundations Forum. Ο Rudess είχε προϋπηρεσία στον Jan Hammer και η επιλογή του δείχνει τα ισχυρά ερείσματα των Dream Theater στη jazz. Εξ αρχής, η μπάντα τόνιζε το προσωρινό της σύνθεσης αυτής και παράλληλα, έψαχνε για μόνιμο κιμπορντίστα, περνώντας από ακρόαση διάφορους μουσικούς, ανάμεσα στους οποίους και ο Jens Johansson (πρώην Malmsteen, νυν Stratovarius). Το Νοέμβριο του 1994 και λίγο πριν την έναρξη της παγκόσμιας περιοδείας τους, οι Dream Theater ανακοινώνουν τη συμμετοχή σε αυτή του Derek Sherinian. Ο Sherinian είχε σπουδάσει και αυτός στο Berklee κι έγινε γνωστός από την ανάμιξη του στο δίσκο του Alice Cooper “The Last Temptation", τη περιοδεία του με τους Kiss στο “Aliνe III", καθώς και τη βοήθεια του στις συναυλίες του Richie Sambora. Η μπάντα περιοδεύει σε ΗΠΑ και Ιαπωνία· στην τελευταία, οι Dream Theater έχουν την ατυχία να βιώσουν μια κυριολεκτική εμπειρία που μεταφορικά χρησιμοποιούμενη, περιγράφει εύστοχα τα live τους: τον σεισμό. Ο Kobe χτύπησε τη χώρα του ανατέλλοντος ηλίου την εποχή που οι Dream Theater θέριζαν σπόρους ετών. Στην Ιαπωνία τους απενεμήθη πλατινένιος δίσκος στη διάρκεια μιας συναυλίας, συμβάν που κάλυψε η εκεί κρατική τηλεόραση. Στην Ευρώπη, τώρα. το group περιόδευσε με τους Fate's Warning και, όταν ήταν στη Μ. Βρετανία, πρόλαβε να παίξει ζωντανά στη ραδιοφωνική εκπομπή του Brυce Dickinson στο Radio One. Αργότερα, οι πέντε τους δίνουν μια "κλειστή" συναυλία στο διαβόητο jazz club του Ronnie Scott, εμφάνιση στην οποία είχαν πρόσβαση μόνον οι νικητές διαγωνισμών σχετικά με το συγκρότημα. Όπως προανέφερα, μέρος του υλικού αυτού συμπεριελήφθη στο "Α Change Of Seasons", ένα ΕΡ με κύριο θέμα το ομώνυμο 23-λεmο έπος, που ανάγεται από την εποχή που το group έγραψε το “Metropolis Part I, The Miracle And The Sleeper", δηλαδή, στα 1989. Ο Mike Portnoy πρόλαβε να παρουσιάσει μια εκπομπή του “Headbangers Ball", ο John Petrucci κάνει την παραγωγή στο album των Wish, το συγκρότημα της γυναίκας του Rena Sands (πρώην Meanstreak) και μιλώντας για παραγωγές, οι Dream Theater βοήθησαν τους αμερικάνους power metallers Ritual στο ντεμπούτο τους. Το καλοκαίρι του 1995, επισημοποιείται η μονιμότητα του άψογου Derek Sherinian και το φθινόπωρο κυκλοφορεί επίσημα το ΕΡ που λέγαμε· δυστυχώς για εμάς, η γιαπωνέζικη έκδοση έχει παραπάνω κομμάτια (σ.σ.: στο "Live At The Marquee" οι σχιστομάτηδες υπερτυχεροί απήλαυσαν το “Another Day" αντί του "Surrounded").

.Η μουσική των Dream Theater αναμένεται να βρεθεί στο απώγειο τη ς στο τέταρτο album του group, album που αρχίζει να συντίθεται στις αρχές του 1996. Οι πρώτες φήμες θέλουν παραγωγό τον Peter Collins και αφού περί παραγωγών ο λόγος, στο πρώτο είχαν τον Τerry Date, στο δεύτερο τον David Prater, στο τρίτο τους John Purdell και Duane Baron, στο ΕΡ πάλι τον David Prater. Σε δουλειά να βρίσκονται οι Portnoy/LaBrie/Petrucci συμμετέχουν στο album φόρο τιμής στους Rush, ενώ τελικά, δεν συμπεριλαμβάνεται η διασκευή του "Freewheel Burnin'" στο “A Tribute Το Judas Priest - Legends Of Metal Vol. II". Μετά τον Collins, οι φήμες θέλουν πίσω από την κονσόλα του ήχου τον κιθαρίστα Trevor Rabin (ττρώην Yes). Κι ενώ τελικά, παραγωγός του τέταρτου δίσκου των βιρτουόζων Dream Theater είναι ο Keνin Shirley, ο James LaBrie αποτείει φόρο τιμής στους Queen, ερμηνεύοντας τα "Sheer Heart Attack" και “One Vision". Μέσα στο 1996, ο Mike Varney και ο συνεργάτης του Pete Morticelli ρίχνουν την ιδέα στον Portnoy για ένα super-σχήμα. Ο Ιταλοαμερικάνος-χταπόδι και γνωστός Zappa freak το σκέφτεται και προτείνει τους Billy Sheehan (μπάσο) και Jordan Rudess (πλήκτρα). Λόγω υποχρεώσεων, αδυναμίας του Sheehan και δυσχέριας στην εξεύρεση κιθαρίστα, το project καθυστερεί. Αντίθετα, ο Portnoy βοηθάει τους Spock’s Beard στο πρώτο τους "The Light". Με το έμπα του 1997 κι ενώ οι ηχογραφήσεις του CD των Theater καθυστερούν και αυτές, ο πρώην πληκτράς τους κάνει τα βαφτίσια του project του με τον Zonder, το οποίο θα λέγεται Chroma Key. Ταυτόχρονα, παίζει στο “A Pleasant Shade Of Grey" των Fates Warning, το οποίο εκδίδεται την άνοιξη του αυτού χρόνου. Για να σπάσουν τελείως τα νεύρα μας, μαθαίνεται ότι ο Moore υπήρξε συμφοιτητής με τη γνωστή τραγουδίστρια Μαντώ, η οποία όλως παρεμπιπτόντως γνώριζε τους Dream Theater από τον καιρό της Majesty περιόδου...

...27 Απριλίου και το γαλλικό fan club του group διοργανώνει πρώτη παρουσίαση του επερχόμενου δίσκου τους, στην οποία πραγματοποιείται προβολή videos και ζωντανή εμφάνιση των Lemur Voice. Αγωνία τέλος: θα λέγεται "Falling Into Infinity" και βγαίνει στις 23 Σεπτεμβρίου. Στο “Lines In The Sand", δεύτερα φωνητικά κάνει ο Doug Pinnick, το μπάσο των King's Χ. Ο δίσκος αυτός συνεχίζει την παράδοση του συγκροτήματος για νεωτερισμό και διάρρηξη των taboo, έτσι, συνεργάζεται με τον Desmond Child στο “Yοu Not Me", ενώ το album περιλαμβάνει αρκετές μπαλάντες, εκ των οποίων το “Hollow Years" εκδίδεται σε single και νideo clip. Νέα ύψη, νέες κορυφές, νέες προκλήσεις. Αλλά οι Theater είναι ακάματοι, γρήγορα-γρήγορα ανακοινώνεται το project των Gordian Knot, όπου ο John Myung συμπαίζει με τον Ron Jarzombeck (πρώην S.A. Slayer, Watchtower, νυν Spastick lnk) και μέλη των Cynic. Ο Κινέζος κάνει τον Κινέζο και φτάχνει ακόμη ένα project με τον Derek Sherinian και τους Rod Morgenstein (drums, πρώην Dixie Dregs και Kip Winger) και Ty Tabor (πρώην King's Χ) που ονομάζεται Platypus κι εκδίδει το "When Pus Comes Το Shove". Την ίδια εποχή τελειώνει και η υπόθεση του project του Mike Portnoy που επωνυμείται Liquid Tension Experiment και συμπεριλαμβάνει τους Tony Levin (μπάσο), John Petrucci και Jordan Rudess (πλήκτρα, τον θυμάστε;). Το δε Explorer's Club είναι άλλου παπά ευαγγέλιο, συσπειρώνοντας τους LaBrie/Portnoy/Petrucci και Trent και Wayne Gardner (Magellan), Billy Sheehan, Steve Howe και πολλούς άλλους. Η aσύστολη επικράτηση των Dream Theater καρποφορεί σε χίλιες δυο δραστηριότητες ικανές να κρατήσουν τους φίλους του virtuoso metal σ' εγρήγορση. Αυτό, όμως, δεν αναβάλει τις περιοδείες του group, το οποίο για πρώτη φορά στην ιστορία του θα κάνει στάση και στην Αθήνα. Στις 15 Ιουνίου, λοιπόν, στο Λυκαβηττό, η θεαματική πεντάδα θα προσωποποιήσει την κατακλείδια φράση αυτής της ιστορικής σελίδας: Πρόκειται για την σπουδαιότερη συναυλία μουσικής γενικώς, που λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα από αρχής της σύγχρονης ιστορίας.

Βασίλης Ζαχαρόπουλος

Υ.Γ.1: Το κείμενο τούτο φυσικά δεν είναι πλήρες, δεν θα μπορούσε άλλωστε. Αν έχετε κάτι να προσθέσετε, είμαι στη διάθεση σας.

Υ.Γ.2: Ας κάνω εγώ την αρχή: Το 1991 οι Dream Theater συμμετέχουν στη συλλογή της Roadrunner και του γερμανικού Metal Hammer, αποσπώντας πολύ θετικά σχόλια, ειδικά για το παίξιμο του Petrucci. Ο δίσκος των Chroma Key λέγεται “Dead Air For Radios" κι εκδίδεται τον Ιούνιο. Οι δε Iron Maiden είχαν υπ' όψιν τους τους Dream Theater από την εποχή των Majesty· όταν αργότερα έγιναν γνωστοί, φρόντισαν να τους έχουν support στο Ritz Club της Νέας Υόρκης. Τέλος, εκτός του Petrucci και ο John Myung είναι παντρεμένος με μία από τις Meanstreak και συγκεκριμένα με την Lisa Martens Pace που και αυτή παίζει μπάσο.

Memories Of Dreamful Experience

Στον δικό μας μουσικό κόσμο, σε αυτόν που νιώθουμε απερίγραπτη ευχαρίστηση και υπερηφάνεια ν' ανήκουμε, στον θαυμαστό κόσμο του heaνy metal, ποτέ δεν απειληθήκαμε από την παντελή έλλειψη μουσικής όπως αυτή περιγράφεται στο "2112" των ύυψιστων Rush, αλλά σαν εκλεκτοί, φανατικοί μουσικόφιλοι, νιώσαμε πολλές φορές την απειλή για τυχούσα παρακμή ή μαράζωση του είδους. Αναμφισβήτητα, τα μεγάλα ονόματα έκαναν κατά καιρούς τη δική τους επανάσταση, οι σπόροι τους ευδοκιμούσαν αλλά, αργά ή γρήγορα, ο κύκλος τους έκλεινε. Ήταν στις αρχές της δεκαετίας που διανύουμε, όταν αντικειμενικά το heaνy metal περνούσε τις πιο δύσκολες στιγμές τής τριαντάχρονης πορείας του. Τότε, το υπέρλαμπρο παράδειγμα των Metallica έδωσε μια ζωτική πνοή στο χώρο, αλλά η τεράστια εμπορική τους επιτυχία, της οποίας την σημαντικότατη σημασία δεν θ' αναλύσουμε εδώ, έβαλε το heaνy metal στο mainstream κύκλωμα, θεσπίζοντας σημεία αναφοράς στην οικονομική και κοινωνική πλευρά του heaνy metal και όχι στην καλλιτεχνική-δημιουργική του. Άλλωστε, οι Metallica είχαν κάνει τη δική τους μουσική επανάσταση, πολλά χρόνια πριν.

Σε μια εποχή, λοιπόν, όπου τα περισσότερα σχήματα προσπαθούσαν ή να γίνουν οι νέοι Metallica ή αναμασούσαν τις δοκιμασμένες ιδέες των ιερών τεράτων των 80's, το heaνy metal δέχτηκε μια ακόμα επίθεση.

Νέα μουσικά κινήματα, καλά ή άσχημα δεν έχει σημασία, άρχισαν να διαπραγματεύονται με τον οκνηρό ήχο, παίρνοντας έτσι από το heaνy metal πολλούς από τους οπαδούς που είχαν ήδη κορεστεί, αλλά και το σημαντικότερο, λόγω της εμπορικής τους επιτυχίας και της ειρωνικής τους στάσης απέναντι στο metal, έριξαν τη μουσική μας στον Καιάδα, μακριά από τα φώτα της δημοτικότητας, αποθαρρύνοντας έτσι οπαδούς και μουσικούς. Τα μεγάλα, βέβαια, ονόματα προσπαθούσαν, αλλά ήταν πολύ μόνα τους για να κάνουν οτιδήποτε. Την εποχή εκείνη, λοιπόν, η επανάσταση ξεκίνησε με αποτέλεσμα σήμερα να μιλάμε ξανά για την κυριαρχία του heaνy metal. Προσωπική μου πεποίθηση είναι πως η επανάσταση αυτή ξεκίνησε από δύο μέτωπα. Από αυτό των Pantera των οποίων η μουσική, αν και ομολογώ πως δεν μου αρέσει, οφείλω να παραδεχτώ ότι έκανε πολύ κόσμο ν' ασχοληθεί ξανά με το metal. Η πρόταση τους ήταν σίγουρα ανατρεπτική, επιθετική, αλλά είχε περισσότερο να κάνει με attitude, παρά με τέχνη. Το δεύτερο, λοιπόν, και πολύ σημαντικό μέτωπο ήταν αυτό που ξεκίνησε από το στρατηγείο των Dream Theater με βασικότερο όπλο την πυρηνική βόμβα που λέγεται "Images And Words". Ένα album εξωφρενικής ποιότητας, μαγικής μουσικής και ιστορικής επιδραστικότητας. Μέχρι τότε, το progressive metal ήταν ίσως το παρακλάδι του metal με τη λιγότερη δημοτικότητα, μ' ελάχιστους αλλά πραγματικά προσηλωμένους οπαδούς. Ακόμα και τα γνωστότερα group του ιδιώματος, μπάντες όπως οι Fates Warning, οι Watchtower, οι Mekong Delta ή οι Sieges Even μπορεί να παρήγαγαν εντυπωσιακά δύσκολη κι εγκεφαλική μουσική, χωρίς όμως να μπορέσουν ν' αναγκάσουν την παγκόσμια μεταλλική κοινότητα ν' αποδεχτεί ευρέως τον όρο progressive metal. Ο όρος αυτός άρχισε να χρησιμοποιείται κατά κόρον μετά την κυκλοφορία του "Images And Word", έτσι ώστε σήμερα να έχουμε φτάσει στο σημείο ώστε ένα πολύ σημαντικό μέρος της μεταλλικής πραγματικότητας ν' αποτελείται από αυτό που ονομάζεται progressive metal, ενώ ταυτόχρονα, επιρροές από το συγκεκριμένο είδος έχουν παρυσφρύσει παντού ώστε σήμερα, μπορούμε άνετα και μιλάμε για progressive power, progressive death, ακόμα και progressive black metal.

Ποια είναι, όμως, τα στοιχεία που έχουν κάνει τους Dream Theater τόσo μοναδικούς; Με ποια αλχημεία παντρεύουν τόσο αρμονικά το χθες, το σήμερα και το αύριο; Τελικά, η πελώρια επιρροή τους θα έχει κάνει καλό ή κακό στη μουσική μας; Τα πρώτα στοιχεία που θα παρατηρούσε ο εκάστοτε ακροατής στη μουσική των Dream Theater, είναι σίγουρα η επιδεξιότητα, η μαεστρία με την οποία χειρίζονται τα μουσικά τους όργανα. Η ολοκληρωμένη γνώση που έχουν για τη μουσική. Είναι γεγονός πως ποτέ άλλοτε στο παρελθόν τόσοι βιρτουόζοι δεν βρέθηκαν μαζί και το σημαντικότερο, δεν συνεργάστηκαν με τόσο αρμονικό τρόπο. Ακόμα και το στιχουργικό περιεχόμενο των Dream Theater είναι άψογο, αισιόδοξο και μοναδικά γραμμένο. Οι Theater είναι σίγουρα μια ξεχωριστή μπάντα που, όμως, δεν απευθύνεται σε ξεχωριστούς ακροατές και αυτή είναι η μαγεία τους. Έχοντας πάντα σαν απώτερο σκοπό τη δημιουργία πρωτότυπης μουσικής, εκμεταλλεύονται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα μοναδικά στοιχεία που τους χάρισε η φύση και συνθέτουν δύσκολη μουσική που, όμως, μπορεί ν' ακουστεί από τον καθένα. Έχοντας αφομοιώσει με τον ιδανικότερο τρόπο τις επιρροές τους που περιλαμβάνουν πολύ απλά τα πάντα, δεν πέφτουν στην παγίδα της επανάληψης και δημιουργούν ένα νέο μουσικό ρεύμα στο οποίο όπως φαίνεται, θα ηγούνται για πολλά χρόνια ακόμα. Η καινοτομία αυτή την οποία κατάφεραν και δημιούργησαν οι Dream Theater, συν το γεγονός ότι τα albums τους κυκλοφορούν από μεγάλη εταιρία (πολύ διορατικός ο τύπος που τους υπέγραψε) είχαν σαν αποτέλεσμα την άμεση αποδοχή τους από μεγάλο μέρος του κόσμου, καθώς και από πολύ νωρίς τη δημιουργία πυρήνα φανατικών οπαδών. Το σημαντικότερο, όμως, είναι το ότι από τη δουλειά τους, εκατοντάδες - αν όχι χιλιάδες - νεότεροι μουσικοί εμπνεύστηκαν κι επηρεάστηκαν ώστε το progressive σήμερα να παίζει σπουδαίο ρόλο. Ακόμα και αν παραβλέπουμε την πολυπλοκότητα των δομών των τραγουδιών τους κι επικεντρωθούμε μόνο στην παροιμιώδη τεχνική τους, μπορούμε άνετα να πούμε πως οι Dream Theater ήταν η μπάντα που ξανάστειλε τον μεταλλά στο ωδείο.

Έτσι, σαν αποτέλεσμα έχουμε την ύπαρξη ιδιαίτερα βιρτουόζικων κι εντυπωσιακών θεμάτων, ακόμα και σε μπάντες που δεν ανήκουν στον χώρο του progressive, αλλά επηρεάστηκαν από την τεχνοτροπία των Dream Theater. Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο που πρέπει να επισημάνουμε είναι πως οι Theater αποστόμωσαν οριστικά όλους αυτούς τους γελοίους τύπους που μιλούσαν υπεροπτικά για τη φτώχεια, το μινιμαλισμό, την ασχετοσύνη και την ανυπαρξία ικανοτήτων που υποτίθεται πως χαρακτήριζαν το heaνy metal και τους μουσικούς του. Φυσικά, μέσα στους άπειρους που επηρεάστηκαν από αυτή τη μεγάλη μπάντα, δεν έλειψαν και κάποιοι οι οποίοι ούτε την τεχνική ικανότητα αλλά ούτε και την απαιτούμενη φαντασία διέθεταν, με αποτέλεσμα να φλυαρούν ακατάσχετα προσπαθώντας να πάρουν ένα κομμάτι από την πίτα, αμαυρώνοντας ταυτόχρονα τ' όνομα του progressiνe metal. Ευτυχώς, η διάρκεια τους ήταν μικρή και η ζημιά που προκάλεσαν αμελητέα.

Δεν είναι, όμως, λίγοι αυτοί που θεωρούν τη μουσική των Dream Theater ένα πλαστικό studi-ακό κατασκεύασμα, ρηχού συναισθηματισμού και μουσικής υπερβολής που θα ήταν αδύνατο ν' αναπαραχθεί ζωντανά σίγουρα αν κάτι τέτοιο είχε πραγματική υπόσταση και η μουσική αυτού του σχήματος αποδεικνυόταν ψεύτικη, η απογοήτευση των οπαδών τους θα ήταν τραγική. Ευτυχώς, όμως, για εμάς, όλη αυτή η λασπολογία είναι ανυπόστατη και απέχει έτη φωτός από την πραγματικότητα. Οι Dream Theater όλα αυτά τα χρόνια με τις συνεχείς τους περιοδείες σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, έχουν αποδείξει έμπρακτα την αξία τους και η σκηνή, το σανίδι που αποτελεί το καθαρτήριο της μουσικής, τους ανέδειξε για μια ακόμη φορά βασιλιάδες.

Είχα την τύχη να παραβρεθώ σε δύο συναυλίες του ονειρικού σχήματος, κατά τις δύο τελευταίες ευρωπαϊκές τους περιοδείες και συγκεκριμένα, στις 15/3/95 στο Forum του Λονδίνου κατά την “Awake Tour" και στις 9/12/97, στον ίδιο χώρο, στα πλαίσια της περιοδείας "Touring Into Infinity". Την πρώτη φορά, support ήταν οι κολλητοί τους φίλοι και προσωπικό μου βίτσιο, Fates Warning, ενώ τη δεύτερη οι Γερμανοί progsters Vanden Plas. Αν θυμηθούμε ότι και στο παρελθόν οι Theater έχουν επιλέξει για support πολύ δυνατά ονόματα του χώρου, όπως οι Enchant, οι Damn The Machine τoυ Chris Poland, οι Leνiathan, κ.ά., μπορούμε εύκολα να συμπεράνουμε πως θέλουν "δύσκολους" αντιπάλους στη σκηνή, ώστε να έχουν ένα ακόμα κίνητρο για ν' αποδώσουν ακόμη καλύτερα.

Οι Dream Theater στη σκηνή είναι ένα πραγματικό όργιο. Όχι μόνο καταφέρνουν και αποδίδουν άψογα ό, τι ακούγεται στους δίσκους τους, αλλά όντας ένα πραγματικό live συγκρότημα, διαφοροποιούν ορισμένες φορές τις συνθέσεις και αυτοσχεδιάζοντας, δίνουν ένα τελείως διαφορετικό χρώμα στις συνθέσεις τους. Κάτι ακόμα που παρατηρείται στα live του συγκροτήματος, είναι η έλλειψη frontman ή αν θέλετε η παρουσία πέντε frontmen στο μέτωπο, από τους οποίους ο καθένας δίνει το δικό του προσωπικό ξεχωριστό show. Κοιτώντας τη σκηνή, ο κιθαρίστας John Petrucci βρίσκεται στα δεξιά και είναι ιδιαίτερα κοινωνικός με το πλήθος, αρκετά κινητικός, χειρίζεται την κιθάρα μ' εξωφρενική μαεστρία και είναι ίσως το πιο οικείο πρόσωπο του σχήματος. Oι John Myung και Derek Sherinian βρίσκονται στ' αριστερά με τον πρώτο να είναι απόλυτα προσηλωμένος στο μπάσο του (τετράχορδο, εξάχορδο, οκτάχορδο ή ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, ανάλογα με το τραγούδι) τηρώντας την παράδοση που θέλει τους περισσότερους μπασίστες low-profile. Ο Derek, πάντα με το trendy look του, έχει τις "φέτες" των keyboards του παρατεταγμένες οι δύο απέναντι στις άλλες δυο και όταν έχει τα κέφια του, παίζει έχοντας τα χέρια του στις δύο "όχθες" των πλήκτρων και κοιτώντας το κοινό! Ο drummer Mike Portnoy είναι ένα πραγματικό κτήνος πίσω από τα τύμπανα του. Χρησιμοποιεί κάθε εξάρτημα του τεράστιου set του κι εντυπωσιάζει τους πάντες με την δύναμη, την ταχύτητα και την επιδεξιότητα του. Ένας drummer πραγματικό σεμινάριο. Τέλος, ο Καναδός τραγουδιστής James LaBrie ανταποκρίνεται απόλυτα στο ρόλο του, τραγουδώντας άψογα κάθε νότα και όταν η δομή των κομματιών απαιτεί μεγάλα μουσικά μέρη χωρίς φωνητικά, αποσύρεται από τη σκηνή, αφήνοντας έτσι τους υπόλοιπους τέσσερις ν' αποδώσουν το έργο τους.

Το σκηνικό των Dream Theater είναι συνήθως πολύ λιτό και αποτελείται από ένα πανώ, στημένο πίσω από τα τύμπανα, τον απαραίτητο φυσικά φωτισμό καθώς και δύοτρία ακόμη μικροαντικείμενα (κάτι παράξενα ψυχεδελικά φωτάκια, κλπ.). Το stage show όντως δεν χρειάζεται στους Theater, αφού ο καθένας τους αποτελεί και μια ξεχωριστή attraction.

Η διάρκεια των συναυλιών τους πάντα ξεπερνά τις δύο ώρες, πράγμα που πρώτα απ' όλα, δηλώνει την εκτίμηση που τρέφουν προς τους οπαδούς τους και δεύτερον, την ευχαρίστηση που οι ίδιοι νιώθουν πάνω στη σκηνή. Το set τους στηρίζεται, όπως είναι λογικό, στο εκάστοτε πρόσφατο album τους, χωρίς όμως να παραλείπουν τ' αγαπημένα τραγούδια των οπαδών. Στην συναυλία του '95, είχαν παίξει ισόποσα τραγούδια από τα "Images And Words" και “Awake", καθώς και τη διασκευή στο "Perfect Strangers" των Deep Purple, ενώ το '97 το set τους - που λογικά θα παρουσιάσουν το ίδιο και στο Λυκαβηπό - επικεντρώθηκε στο "Falling Into Infinity" με μεγάλες αναφορές στα “Awake" και "Images", καθώς και στο "When Day..." με το ορχηστρικό Ytse Jam, όπου ο καθένας έκανε το solo του και η μπάλα χάθηκε... Ακόμα, μέρη της επταλογίας “A Change Of Seasons" παρουσιάστηκαν σαν ξεχωριστά κομμάτια και σε ανύποπτους χρόνους, ενώ αυτή τη φορά, το "Perfect Strangers" αποδόθηκε από τους Nightmare Cinema που είναι οι Derek Sherinian κιθάρα, Mike Portnoy μπάσο, John Petrucci τύμπανα, John Myung πλήκτρα και James LaBrie φωνή. Στις 15/6, τ’ όνειρο θα είναι στην Ελλάδα. Βιώστε το!

Χάκος Περβανίδης

πλαϊνή μπάρα

"When Dream And Day Unite"

(1989, Mechanic Rec.)

Ίσως, το πιο εντυπωσιακό ντεμπούτο metal συγκροτήματος. Ένα albυm που εκπλήσσει με τη φρεσκάδα και την ευφυΐα του. Οι Αμερικάνοι Dream Theater αναλαμβάνουν το φαινομενικά αδύνατο, να συγκεράσουν το heaνy metal των 80’s με το fυsion και τις βάσιμες επιρροές από Rυsh και Marillion, δίχως να γελοιοποιηθούν. Αντίθετα, μάλιστα. οι ίδιοι γελοιοποιούν κάθε έννοια στεγανών, συνόρων και διακρίσεων, παίζοντας οικουμενικό metal, η πειστική ανατρεπτικότητα του οποίου στηρίζεται ακριβώς στο ότι το groυp χωνεύει το πάμπλουτο μουσικό μητρώο του και δημιουργεί μια νέο πρόταση για το πως πρέπει να ηχεί η μεταλλική ουτοπία του μέλλοντος. Εδώ ακούγεται για πρώτη και τελευταία φορά ο τραγουδιστής Charlie Dominici που μολονότι καλός, ωστόσο δεν ταίριαζε στο αρτίστικο ύφος της μουσικής.

Βαθμολογία: 8

"Images And Words"

(1992, Atco)

Shock! Χωρίς παιανισμούς και σπάζοντας την τρίχρονη σιωπή τους, οι Νεοϋορκέζοι progsters καταθέτουν ένα δίσκο-ορόσημο. Άνετα και δίχως υπερβολή, το "Images And Words" μπορεί να εκτιμηθεί ως κυβικό metal εις την τρίτη. Οκτώ εξωφρενικά καλές συνθέσεις, με jazz ενορχήστρωση, οργασμική ανάπτυξη, πολύπλοκα θέματα, εκτυφλωτική μαεστρία και ορμονικό λυρισμό, μια ανοιξιάτικη ανθοδέσμη που υμνεί τον έρωτα, τον ρομαντισμό και την ελπίδα - αυτό είναι το μαγικό τούτο CD. Η φωνή του James LaBrie, σαφώς πιο εκδηλωτική κι ευρεία, διευκολύνει τη ροή των συναισθημάτων κι ερμηνεύει παθιασμένο στίχους συμβολικής ποίησης. Γνώμη μου ότι ο δίσκος αυτός είναι το αραβούργημα του metal στο διεθνές μουσικό στερέωμα, ίσως θα έπρεπε να διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Οι Dream Theater ξεπερνούν τον εαυτό τους οικειοποιούμενοι στοιχείο από πολλές μουσικές, φιλτράροντας τα μέσο από την προοδευτική αισθητική τους και τελικά, αυθάδεις και προκλητικοί, φτιάχνουν το τέλειο καλούπι. Ήδη ο όρος progressive metal τους αδικεί, όπως βέβαιο και ο βαθμός.

Βαθμολογία: 10

"Awake"

(1994, East West)

Το “Awake" είναι μάλλον το πιο μεταβατικό albυm στην καριέρα του groυp. Κάτι συμβαίνει στις ζωές τους και το 75-λεπτο αυτό CD βρίθει σκοτεινών συναισθημάτων, πόνου, θλίψης, οργής και αγανάκτησης. Την ίδιο στιγμή, είναι τρομερά περιπεπλεγένο και ηχεί σαν κουβάρι που έπεσε στο ανελέητο νύχια μιας παιχνιδιάρας γάτος. Η μουσική εδώ είναι πιο στάκατη, πιο κοφτή και πιο νευρώδης, κάπου έχει θυσιαστεί ο τρεχάμενος λυρισμός του "Images...", ώστε να πνεύσουν ούριοι οι άνεμοι στα πανιά της ρυθμικής (AC/DC) δομής των τραγουδιών. Οι στίχοι συμπλέουν με τη μουσική, δίνοντας φωνή σ' ένα μουσικό διαμάντι που αφήνει τους πάντες άφωνους. Το “Awake" ήταν η τελευταία επίσημη ηχογράφηση με τον ήρωα των πλήκτρων Κevin Moore.

Βαθμολογία: 9

"Α Change Of Seasons"

(1995, East West)

Στα 23 λεπτά της ομώνυμης σύνθεσης του ΕΡ, οι μάγοι του prog metal απαντούν αναλυτικά στο ερώτημα: υπάρχει ουσιώδης τεχνοκρατία; Υπάρχει και μάλιστα υποκαθιστά κάλλιστα δήθεν στυτικά χάπια τύπου νiagra. Ακούστε το “A Change Of Seasons" και λύστε τα όποια προβλήματα σας μια επική σύνθεση από τα 1989 διαιρεμένη σ’ επτά μέρη που ενώνονται από το ακράτητο πάθος για μουσική... χάρμα ώτων. Το υπόλοιπο του ΕΡ γεμίζει με απόσπασμα από τη συναυλία των Dream Theater στο jazz club του Ronnie Scott στο Λονδίνο, τον Ιανουάριο του '95. Διακρίνω τη μετουσίωση των "Funeral For Α Friend" και "Loνe Lies Bleeding" του Elton John από απλοϊκά pop υμνάρια σε δραματικά, αpτίστικα έπη. Το βιρτουόζικο κουϊντέτο υποδέχεται τον πληκτρά Derek Sherinian στις επάλξεις του και προσανατολίζεται προς το νέο album του.

Βαθμολογία: 9.5

"Falling Into Infinity"

(1997, East West)

Το πλέον πρόσφατο κατόρθωμα του ονειρικού θεάτρου· κι εμπορικό και βιρτουόζικο και απέριττο και στριφνό, ένα αμάλγαμα δωρικού και ιωνικού ρυθμού. Progressiνe κραιπάλες και AOR δίαιτες, αιχμές από Sting και U2 από ένα συγκρότημα που είναι ικανό και reggae να παίξει, αν αισθανθεί ότι εξυπηρετεί τους σκοπούς τους. Το “Falling Into Infinity” αποκαλύπτει και μια κοινωνικά ευαίσθητη πλευρά του σχήματος που προσφέρει ένα ζευγάρι κυάλια για τις υπόλοιπες μπάντες, ώστε να τους βλέπουν· τόσο μπροστά είναι οι Dream Theater - ή τόσο πίσω ξέμειναν οι άλλοι. Απλώς, να προσθέσω ότι το album αυτό συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία των “Images..." και “Awake'', μη μπορώντας να ξεπεράσει το πρώτο και υπερσκελίζοντας το δεύτερο.

Βαθμολογία: 9.5

—Βασίλης Ζαχαρόπουλοc;