“Dream Of A Lifetime”

A landmark date for Greek concert events. A redemption date for hard music fans everywhere. The Dream Theater in Psorokostaina? It sounded like a lie until a while ago. You see they were not born in Germany and therefore had no place in the concert footage. And yet. They came, they saw and they triumphed. The most difficult task, of course, than it seems, is for me, who took on the heavy burden of evaluating the impressions from the decade’s live shows. Words seem impoverished in the majesty of the five modern gods of Olympus. Now I am beginning to realize the truth of Roland Barthes’ words, that the work of music criticism is always interpreted with the poorest linguistic category, namely the adjective. Shall I call them insurmountable? Shall I call them colossal? You tell me. Are relevant qualifications sufficient? Probably not. For this reason I will content myself with the simple description of facts.

From the morning of that magical Monday everything started amazingly. Bracing myself from last night, fearing that I might go into shock at face to face with them and lose my speech completely, I arrived at their hotel well in advance of the appointed appointment. There, along with everyone who would be interviewing Dream Theater, we met Mike Portnoy and Derek Sherinian and headed to the hotel’s roof garden. Mike was trying to get over his new Ouzo experience while Derek was constantly checking out the women’s world, always striking his familiar poses. Their behavior was exemplary, they did their best to make the interview you will read later. John Petrucci and John Myung had disappeared since the morning shopping, and James LaBrie had left for a pre-arranged appointment. So as soon as the interview was over, we renewed our appointment for the soundcheck.

By four o’clock, with the sun doing its best to give us heatstroke, I arrived at Lycabettus, where I found John Petrucci testing his six-string mistress at least two hours earlier. The silent “Chinese” made his appearance, modest as ever, and sitting in a corner of the stage, set the toaster on fire as fast as he moved his fingers over it, even as he stubbornly refused to turn up the volume even a little. Sherinian was trying to play ‘Wait For Sleep’ and after each failed attempt, he tested the poses he would take during the show. Portnoy was buzzing around, filming the venue, talking to the few people attending the soundcheck and giving away the group’s entire discography to two guys they’d traveled with the day before from Milan. This is for those who might think that their great success has gone to their heads. Only LaBrie remained who, looking similar to the Baywatch lifeguards, appeared briefly, barely noticeable, saw the site and retreated. That’s when the rest went wild and played parts of ‘Metropolis’, ‘Peruvian Skies’, ‘Under A Glass Moon’, but also performances of ‘Where Eagles Dare’ by Iron Maiden, ‘Enter Sandman’, ‘Would’ by Alice In Chains, parts of Led Zeppelin songs as well as other pieces that unfortunately I don’t remember exactly.

It was half past seven and the doors had to be opened.

The band left and some technicians were left to test the drums. The people hearing the noise of the drums, thought it was Mike Portnoy behind it, and hurried to admire him. But the tragic irony was that Mike was walking into the theater at that very moment and the young fans who came running in literally pushed him aside thinking he was behind the drums. It does not matter. They lost. Maybe they didn’t know it since his look has undergone dramatic changes.

At exactly nine, in a delirium, and while we were listening to their unreleased tracks from the speakers as well as excerpts from the various other participating groups, the notes of ‘A Change Of Seasons’ were heard. From here on, the ball was lost. I don’t think there was a track that a fan of the band wanted to hear and didn’t. Should I start from ‘Learning To Live’? Or maybe from ‘Metropolis’, ‘Caught In A Web’ or ‘Voices’? Of course, some who knew them from ‘You Not Me’ may have been disappointed that they didn’t hear it. But let them suffer. Dream Theater seem to want nothing more to do with this song.

When it comes to their stage presence, the word “flawless” says it all. Myung’s calm power on bass that literally blew our minds, Portnoy’s dynamic on drums, Petrucci’s unmatched technique who showed up in amazing condition, Sherinian’s comfort playing keyboards looking out at the world. Even LaBrie, who I was afraid of his performance after hearing so much live, was very good once he warmed up and beyond.

Unforgettable: Petrucci’s solo that played up to Liquid Tension Experiment’s ‘Paradigm Shift’ with Portnoy as well as ‘Flight Of The Bumblebee’ in the fastest performance I’ve ever heard. Sherinian’s solo that played most of ‘A Change Of Seasons’ at least in triple speed. The ‘Enter Sandman’ medley at the end of ‘Peruvian Skies’ as well as the main riff of ‘The Mirror’ played at an unsuspected time. The unique marriage of ‘Learning To Live’ with the last part of ‘A Change Of Seasons’ at the end of the concert. The surprise of the whole group at the sight of the world especially in ‘Pull Me Under’ where Lycabettus shook.

I could mention so much and there’s so much worth noting. I don’t do it, because the memory of this concert alone will fill me with melancholy thinking about what our little eyes will see again in the winter (and of course that Andreas will shout about the length of the text). After that I feel like the next gig I go to will be the next one of the same format – if that happens of course. As for the narrow-minded who still think of them as scumbags, “come on guys, you’re welcome to see the next invasion of every random German formation. You passer by.” The rest on June 15 watched the theater of the dream take shape before their eyes. And it wasn’t 2000 as some people thought. How much more people did Dickinson and Megadeth get together? I hope that next time it will be at the music hall.

The following is the interview with the awesome duo Portnoy – Sherinian despite the fact that they have been preceded by two interviews in past issues. The group is inexhaustible.

Sakis Fragos: How do you feel now that you are in Greece?

Mike Portnoy: I’m dying... That Ouzo yesterday killed me... I urgently need a coffee. But seriously, I’m very happy. As I was telling you before you set this thing up to record, it’s always great to play a place for the first time. The weather is wonderful, the place we are playing is also wonderful, so I see no reason why it shouldn’t be a good show.

Derek Sherinian: And for me it is very nice to go back to my hometown. I had been coming since 1990 with Alice Cooper.

SF: How was your show yesterday in Milan with Deep Purple, Van Halen, Joe Satriani, Uli Jon Roth and Michael Schenker?

MP: It was good, except Van Halen didn’t play because Alex broke his hands in an accident and they canceled the whole tour. Anyway, it was a lot of fun despite the fact that it was our first concert on this part of our tour.

SF: What songs will you play today?

MP: You’ll have to wait. I never say what we will play. You’ve been waiting so many years, can’t you stand a few hours?

SF: It is your principle to open your group concerts with many possibilities...

MP: Normally Jordan Rudess and Rod Morgenstein open our shows but it was too expensive to bring them here so this will be the only show in Europe where we won’t have a support band, which is probably good for you. However, we will play around two and a half hours. It depends on Derek’s solo. [laughs]

DS: Yes. Sometimes I forget.

SF: You will be touring as support for Deep Purple and Emerson, Lake and Palmer. Is this a good move?

DS: It’s definitely something new. It’s interesting to play in bigger places and to be heard by people who normally wouldn’t come to see us alone.

SF: You play at a lot of festivals, with a lot of different vehicles. From Marilyn Manson to Black Sabbath and from Pantera to Slayer. Is this your choice?

MP: They call us and from the moment we are free we go. However, I like to watch them more as a fan. I think of it more like a free ticket.

SF: Can you tell me some details about the show in Rotterdam on June 22nd?

MP: It will be something like an acoustic show. We will be playing different renditions of songs, new songs, covers and it’s for fan club members only. This material will be recorded for an upcoming live album.

SF: And what will happen with ‘Metropolis part 2’ after you release a live album?

MP: The track is already written and once we get into the studio it will be the first one we record.

SF: I have the impression that ‘A Change Of Seasons’ did not sell much.

MP: The EP was strictly aimed at the fans. There were no singles, there was no big promotion and I think the company was wrong about the purpose of the record. [At that time his food arrived – Ed.] But now that the food has arrived, I think it’s a unique opportunity to stuff it.

SF: I ask this in case there might be a problem from your company for a future EP either studio or live recorded.

DS: No. We are actually being pressured to do so.

SF: Have you thought about playing another track besides ‘Perfect Strangers’ like Nightmare Cinema?

DS: We have already played Sabbath’s ‘Children Of The Grave’ and Ozzy’s ‘Suicide Solution’ in Japan.

SF: Derek is it true that you will play on Alice Cooper’s new album and that you have written two songs?

DS: Yes, I’ve written two songs that I don’t know if they’ll be on the record, but I’ll also go on tour with him while we’re on vacation with Dream Theater.

SF: During the recordings you, Mike, had many fights with Kevin Shirley, your producer...

MP: No. I love him but I had some disagreements that were ultimately creative.

SF: The demo performances of your tracks in Falling Into Infinity are clearly stronger...

MP: Look. ‘You Not Me’ was Desmond Child’s idea... [pointing to Derek] He brought him. [uncontrollable laughter]

DS: No. In fact, from here on out we decided to write the songs ourselves. This song, although it’s been on the airwaves, it’s not going to be released as a single, it’s our least favorite on the album and we don’t play it at the concerts

SF: ‘Hollow Years’ that you released as a single is a ballad. It was the same with ‘Another Day’ which ultimately did not have the success you expected. Actually, ‘Pull Me Under’ was more successful.

MP: The purpose of the single is to bring the group into contact with people who don’t know us. So our company chose the song they thought was the most accessible.

SF: You have influenced many bands. What are your favorites?

DS: I don’t think that has been done.

MP: There are some bands that are similar to us and some of them we have taken on tour with us. We are flattered that some people try to play like us. The only difference though is that we draw our influences from all genres of music. I’d rather they didn’t just listen to Queensrÿche, Fates Warning or us but expand their listening to get a personal style.

SF: I had heard that you had some trouble in Nottingham in England when James couldn’t sing and they wouldn’t let you play songs from your projects.

DS: Yes, the concert organizer didn’t let us. However, John and Mike play something from Liquid Tension Experiment.

SF: Will you be doing something like Nicky Lemons and the Migraines today?

DS: No because like Nightmare Cinema we have disbanded. But we will come back stronger. This format was the complete opposite of progressive music as it resembles the Sex Pistols. We will miss Nicky.

MP: But we have so much material that we will be able to make a live album. Seven different performances of the same song.

SF: I guess then ‘I Don’t Like You’ and ‘Monkey’s Ass’ will also be included.

MP: Definitely.

SF: What were people’s reactions to your last album?

DS: There were some who thought it was less progressive and others who liked the new direction.

MP: After all, it is impossible to please everyone.

SF: Is it true that ‘Erotomania’ was the middle part of ‘Pull Me Under’?

MP: It wasn’t all ‘Erotomania’. Only the middle part of it. You who are such an avid collector can find this performance over the Internet on the track ‘Oliver’s Twist’ from a bootleg CD by Mike Bahr.

At the end I asked them: to promise that they will come back again, which I wish not only for myself but also for the rest of the people who attended that night in Lycabettus. After what they saw, I personally think it’s very likely.

—Sakis Fragos

"Dream of a lifetime"

15 Ιουνίου 1998

Μια ημερομηνία – ορόσημο για τα ελληνικά συναυλιακά δρώμενα. Μια ημερομηνία λύτρωσης για τους απανταχού φίλους της σκληρής μουσικής. Οι Dream Theater στην Ψωροκώσταινα; Σαν ψέμα ακουγόταν μέχρι πριν από λίγο καιρό. Βλέπετε δεν έχουν γεννηθεί στη Γερμανία και ως εκ τούτου δεν είχαν θέση στα συναυλιακά πλάνα. Κι όμως. Ήρθαν, είδαν και θριάμβευσαν. Το πιο δύσκολο έργο βέβαια από ότι φαίνεται, το έχω εγώ που ανέλαβα το βαρύτατο φορτίο της αποτίμησης των εντυπώσεων από το live της δεκαετίας. Οι λέξεις φαντάζουν πάμπτωχες στο μεγαλείο των πέντε σύγχρονων θεών του Ολύμπου. Τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ το δίκιο του λόγου του Ρολάν Μπαρτ, ότι το έργο της μουσικής κριτικής ερμηνεύεται πάντα με την πιο φτωχή γλωσσική κατηγορία, δηλαδή το επίθετο. Να τους πω aνυπέρβλητους; Να τους πω κολοσσιαίους; Πείτε μου εσείς. Αρκούν συναφείς χαρακτηρισμοί; Μάλλον όχι. Για αυτόν το λόγο θα aρκεστώ στην απλή περιγραφή γεγονότων.

Από το πρωί εκείνης της μαγικής Δευτέρας όλα ξεκίνησαν εκπληκτικά. Δίνοντας θάρρος στον εαυτό μου από το περασμένο βράδι, φοβούμενος ότι ίσως πάθω σοκ αντικρίζοντάς τους πρόσωπο με πρόσωπο και θα χαθεί τελείως η μιλιά μου, κατέφτασα στο ξενοδοχείο τους αρκετά νωρίτερα από το καθορισμένο ραντεβού. Εκεί μαζί με όλον τον κόσμο που θα έπαιρνε συνέντευξη από τους Dream Theater, συναντήσαμε τον Mike Portnoy και τον Derek Sherinian και κατευθυνθήκαμε στο roof garden του ξενοδοχείου. Ο Mike προσπαθούσε να ξεπεράσει την πρωτόγνωρη για αυτόν εμπειρία του ούζου ενώ ο Derek συνεχώς τσέκαρε το γυναικείο κόσμο, παίρνοντας πάντα τις γνωστές του πόζες. Η συμπεριφορά τους υποδειγματική, πρόσφερε τα μέγιστα ώστε να γίνει η συνέντευξη που θα διαβάσετε πιο μετά. Ο John Petrucci και ο John Myung είχαν εξαφανιστεί από το πρωί για ψώνια και ο James LaBrie είχε φύγει για ένα προκαθορισμένο ραντεβού. Έτσι μόλις η συνέντευξη έλαβε τέλος, ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το soundcheck.

Από τις τέσσερις η ώρα, με τον ήλιο να έχει βάλει τα δυνατά του ώστε να μας προξενήσει θερμοπληξία, έφτασα στο Λυκαβηττό, όπου βρήκα τον John Petrucci να δοκιμάζει την εξάχορδη ερωμένη του τουλάχιστο δύο ώρες νωρίτερα. Ο σιωπηλός "Κινέζος" έκανε την εμφάνισή του, σεμνότατα όπως πάντα, και καθισμένος σε μια γωνία της σκηνής, έκανε την τοστιέρα να ανάψει φωτιά με την ταχύτητα που κινούσε τα δάχτυλά του πάνω της, ακόμα κι αν αρνούταν πεισματικά να ανοίξει την ένταση έστω και στο ελάχιστο. Ο Sherinian προσπαθούσε να παίξει το "Wait for sleep" και μετά από Κάθε αποτυχη μένη του προσπάθεια, τέσταρε τις πόζες που θα έπαιρνε κατά τη διάρκεια του σόου. Ο Portnoy, τριγυρνούσε σαν σβούρα, βιντεοσκοπώντας το χώρο, μιλώντας στα λιγοστά άτομα που παρακολουθούσαν το τεστ του ήχου και χαρίζοντας όλη τη δισκογραφία του γκρουπ σε δύο παιδιά με τα οποία είχαν συνταξιδέψει την προηγούμενη μέρα από το Μιλάνο. Αυτό για όσους πιθανό να νομίσουν ότι η μεγάλη επιτυχία τους "αέρισε" τα μυαλά. Μόνο ο LaBrie απέμεινε ο οποίος με εμφάνιση παρόμοια με αυτή των ναυαγοσωστών του Baywatch, εμφανίστηκε για λίγο, όντας με δυσκολία αντιληπτός, είδε το χώρο και αποσύρθηκε. Τότε ήταν που ξεσάλωσαν οι υπόλοιποι και έπαιξαν μέρη από τα "Metropolis", "Peruvian skies", "Under a glass moon", αλλά και εκτελέσεις των "Where eagles dare" των Iron Maiden, "Enter sandman", "Would" των Alice In Chains, μέρη τραγουδιών των Led Zeppelin καθώς και άλλα κομμάτια που δυστυχώς δε θυμάμαι ακριβώς.

Η ώρα είχε φτάσει εφτά και μισή και οι πόρτες έπρεπε να ανοίξουν.

Το συγκρότημα αποχώρησε και έμειναν κάποιοι τεχνικοί να δοκιμάζουν τα τύμπανα. Ο κόσμος που άκουγε το θόρυβο των τυμπάνων, νόμισε ότι πίσω από αυτό ήταν ο Mike Portnoy κι έσπευσε τρέχοντας να τον θαυμάσει. Η τραγική ειρωνεία όμως ήταν ότι ο Mike εκείνη ακριβώς την ώρα περπατούσε στο χώρο του θεάτρου και οι νεαροί οπαδοί που μπήκαν μέσα τρέχοντας στην κυριολεξία τον παραμέρισαν πιστεύοντας ότι βρίσκεται πίσω από τα τύμπανα. Δεν πειράζει. Αυτοί έχασαν. Ίσως να μην το γνώρισαν αφού το look του έχει υποστεί δραματικές αλλαγές.

Στις εννιά ακριβώς, μέσα σε ένα παραλήρημα, κι ενώ από τα ηχεία ακούγαμε ακυκλοφόρητα κομμάτια τους καθώς και αποσπάσματα από τα διάφορα άλλα σχήματα που συμμετέχουν, ακούστηκαν οι νότες του "A change of season". Από εδώ και πέρα, χάθηκε η μπάλα. Δεν υπήρξε κομμάτι πιστεύω που να ήθελε να το ακούσει ένας οπαδός του γκρουπ και να μην το άκουσε. Να αρχίσω από το "Learning to live"; Ή μήπως από το "Metropolis", το "Caught in a web" ή το "Voices" ; Βέβαια κάποιοι που τους γνώρισαν από το "You not me" ίσως να απογοητεύθηκαν που δεν το άκουσαν. Καλά να πάθουν όμως. Οι Dream Theater δε θέλουν φαίνεται να έχουν περαιτέρω σχέση με αυτό το τραγούδι.

Όσον αφορά στη σκηνική τους παρουσία, η λέξη "άψογη" τα λέει όλα. Η ήρεμη δύναμη του Myung στο μπάσο που κυριολεκτικά μας τίναξε τα μυαλά στον αέρα, η δυναμική του Portnoy στα τύμπανα, η απαράμιλλη τεχνική του Petrucci ο οποίος εμφανίστηκε σε εκπληκτική κατάσταση, η άνεση του Sherinian που έπαιζε πλήκτρα κοιτάζοντας τον κόσμο. Ακόμη και ο LaBrie για τον οποίο φοβόμουν την απόδοσή του έχοντας ακούσει πάμπολλα live, ήταν πολύ καλός από τη στιγμή που ζεστάθηκε και όχι μόνο.

Αξέχαστα θα μείνουν : το σόλο του Petrucci που έπαιξε μέχρι και το "Paradigm shift" των Liquid Tension Experiment μαζί με τον Portnoy όπως επίσης και το "πέταγμα της μέλισσας" στην πιο γρήγορη εκτέλεση που το έχω ακούσει ποτέ. Το σόλο του Sherinian που έπαιξε το μεγαλύτερο μέρος του "Α change of season" τουλάχιστο σε τριπλή ταχύτητα. Το medley του "Enter sandman" στο τέλος του "Peruvian skies" όπως επίσης και το βασικό ριφ του "Mirror" που παίχθηκε σε ανύποπτο χρόνο. Το μοναδικό πάντρεμα του "Learning to live" με το τελευταίο μέρος του "Α change of season" στο κλείσιμο της συναυλίας. Το ξάφνιασμα όλου του γκρουπ στη θέα του κόσμου ιδιαίτερα στο "Pull me under" όπου σείστηκε ο Λυκαβηπός.

Θα μπορούσα να αναφέρω τόσα και τόσα αξιοπρόσεκτα. Δεν το κάνω, γιατί η μνήμη και μόνο της συναυλίας αυτής θα με γεμίσει με μελαγχολία σκεπτόμενος τι θα δουν τα ματάκια μας και πάλι το χειμώνα ( και βέβαια το ότι θα φωνάζει ο Ανδρέας για την έκταση του κειμένου). Μετά από αυτό νιώθω ότι η επόμενη συναυλία που θα πάω, θα είναι η επόμενη του ίδιου σχήματος – αν φυσικά γίνει αυτό. Όσο για τους στενοκέφαλους που τους θεωρούν ακόμη φλώρους, "άντε παιδιά μου, με το καλό να δείτε την επόμενη εισβολή του κάθε τυχαίου γερμανικού σχήματος. Περαστικό σας." Οι υπόλοιποι στις 15 Ιουνίου παρακολούθησαν το θέατρο του ονείρου να παίρνει σάρκα και οστά μπρος στα μάτια τους. Και δεν ήταν 2000 όπως κάποιοι πίστευαν. Πόσο κόσμο παραπάνω μάζεψαν ο Dickinson και οι Megadeth μαζί; Εύχομαι ή επόμενη φορά να είναι στο μέγαρο της μουσικής.

Ακολουθεί η συνέντευξη με το φοβερό δίδυμο Portnoy – Sherinian παρά το γεγονός ότι έχουν προηγηθεί σε περασμένα τεύχη δύο συνεντεύξεις. Το γκρουπ είναι ανεξάντλητο.

– Πως αισθάνεσαι τώρα που είσαι στην Ελλάδα;

M: Πεθαίνω... Αυτό το ούζο χθες με σκότωσε... Θέλω επειγόντως έναν καφέ. Σοβαρά όμως είμαι πολύ ευτυχισμένος. Όπως σου έλεγα και πριν βάλεις αυτό το μαραφέτι να ηχογραφεί, είναι πάντα σπουδαίο να παίζεις σε ένα μέρος για πρώτη φορά. Ο καιρός είναι θαυμάσιος, το μέρος που παίζουμε επίσης θαυμάσιο, οπότε δε βλέπω το λόγο να μη γίνει ένα καλό σόου.

D: Και για μένα είναι πολύ όμορφο να γυρνώ στη γενέτειρά μου. Είχα να έρθω από το 1990 με τον Alice Cooper.

– Πως πήγε το σόου σας προχθές στο Μιλάνο με τους Deep Purple, τους Van Halen, τον Joe Satriani, τον Uli Jon Roth και τον Michael Schenker;

Μ: Καλά ήταν, μόνο που δεν έπαιξαν οι Van Halen γιατί ο Alex έσπασε τα χέρια του σε ένα ατύχημα και ακύρωσαν όλη την περιοδεία. Είχε πάντως πολύ πλάκα και παρά το γεγονός ότι ήταν η πρώτη μας συναυλία σε αυτό το κομμάτι της περιοδείας μας.

– Ποια τραγούδια θα παίξετε σήμερα;

Μ: Θα πρέπει να περιμένεις. Ποτέ δε λέω τί θα παίξουμε. Τόσα χρόνια περίμενες, δεν αντέχεις λίγες ώρες;

– Είναι αρχή σας να ανοίγει τις συναυλίες σας γκρουπ με πολλές δυνατότητες...

Μ: Κανονικά ανοίγουν τις συναυλίες μας ο Jordan Rudess και ο Rod Morgenstein αλλά ήταν πολύ ακριβό να τους φέρουμε εδώ και έτσι θα είναι η μοναδική συναυλία στην Ευρώπη που δε θα έχουμε support μπάντα, πράγμα που είναι μάλλον καλό για σας. Πάντως θα παίξουμε γύρω στις δυόμιση ώρες. Εξαρτάται από το σόλο του Derek. Χα, χα.

D: Ναι . Μερικές φορές ξεχνιέμαι.

– Θα κάνετε περιοδεία ως support στους Deep Purple και τους Emerson, Lake and Palmer. Είναι καλή κίνηση αυτή;

D: Είναι σίγουρα κάτι καινούργιο. Είναι ενδιαφέρον να παίζουμε σε μεγαλύτερα μέρη και να μας ακούει κόσμος που φυσιολογικά δε θα ερχόταν να μας δει μόνους μας.

– Παίζετε σε πάρα πολλά φεστιβάλ, με πολύ διαφορετικά οχήματα. Από τους Marilyn Manson στους Black Sabbath και από τους Pantera στους Slayer. Είναι δική σας επιλογή αυτό;

Μ: Εμάς μας φωνάζουν και από τη στιγμή που είμαστε ελεύθεροι πάμε. Πάντως εγώ γουστάρω να τα παρακολουθώ περισσότερο σαν οπαδός. Το θεωρώ περισσότερο σαν δωρεάν εισητήριο.

– Μπορείς να μου πεις κάποιες λεπτομέρειες για το σόου στο Ρότερνταμ στις 22 του Ιουνίου;

Μ: Θα είναι κάτι σαν ακουστικό σόου. Θα παίξουμε διαφορετικές εκτελέσεις κομματιών, καινούργια κομμάτια, διασκευές και είναι μόνο για τα μέλη του fan club. Το υλικό αυτό θα ηχογραφηθεί για ένα επερχόμενο live άλμπουμ.

– Και τι θα γίνει με το "Metropolis part 2" αφού θα κυκλοφορήσετε ζωντανό άλμπουμ;

Μ: Το κομμάτι είναι ήδη γραμμένο και μόλις μπούμε στο στούντιο θα είναι το πρώτο που θα ηχογραφήσουμε.

– Έχω την εντύπωση ότι το "Α change of season" δεν πούλησε πολύ.

Μ: Το E.P. αυτό απευθυνόταν αυστηρά στους οπαδούς. Δεν υπήρχαν single, δεν υπήρχε μεγάλη προωθηση και η εταιpεια νομίζω έκανε λάθος αναφορικά με τον σκοπό του δίσκου. (σ.σ. εκείνη την ώρα έφτασε το φαγητό του). Τώρα που ήρθε όμως το φαγητό νομίζω πως είναι μοναδική ευκαιρία να το βουλώσω.

– Ρωτάω αυτό για την περίπτωση που ίσως υπάρξει πρόβλημα από την εταιρεία σας για ένα μελλοντικό E.P. είτε στούντιο, είτε ζωντανά ηχογραφημένο.

D: Όχι. Στην πραγματικότητα μας πιέζουν να το κάνουμε.

– Έχετε σκεφτεί να παίξετε άλλο κομμάτι εκτός από το "Perfect strangers" σαν Nightmare Cinema;

D: Έχουμε ήδη παίξει στην Ιαπωνία το "Children of the grave" των Sabbath και το "Suicide solution" του Ozzy.

– Αληθεύει Derek ότι θα παίξεις στο νέο άλμπουμ του Alice Cooper και ότι έχεις γράψει δύο τραγούδια;

D: Ναι έχω γράψει δύο κομμάτια που δεν ξέρω αν θα είναι τελικά στο δίσκο, αλλά θα βγω και στην περιοδεία μαζί του το διάστημα που θα κάνουμε διακοπές με τους Dream Theater.

– Κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων εσύ Mike είχες πολλούς καβγάδες με τον Kevin Shirley, τον παραγωγό σας...

Μ: Όχι. Τον αγαπώ. Αλλά είχα κάποιες διαφωνίες που ήταν δημιουργικές τελικά.

– Οι demo εκτελέσεις των κομματιών σας στο "Falling into infinity" είναι σαφώς πιο δυνατές...

Μ: Κοίτα. Το "You not me" ήταν μια ιδέα του Desmond Child...

(Δείχνοντας τον Derek) Αυτός τον έφερε.

(Ασυγκράτητο γέλια) D: Όχι. Μάλιστα από δω και πέρα αποφασίσαμε να γράφουμε τα κομμάτια μόνοι μας. Το τραγούδι αυτό, παρόλο που έχει πάει σε σταθμούς δεν πρόκειται να κυκλοφορήσει σε single, είναι το λιγότερο αγαπημένο μας στο άλμπουμ και δεν το παίζουμε στις συναυλίες

– Το "Hollow years" που κυκλοφορήσατε σαν single είναι μπαλάντα. Το ίδιο ήταν και το "Another day" που τελικά δεν είχε την επιτυχία που περιμένατε. Για την ακρίβεια, το "Pull me under" ήταν πιο επιτυχημένο.

Μ: Ο σκοπός του single είναι να φέρει το γκρουπ σε επαφή με κόσμο που δεν το ξέρει. Έτσι η εταιρεία μας διάλεξε το τραγούδι που πίστευε ότι ήταν το πιο προσιτό.

– Έχετε επηρεάσει πολλές μπάντες. Ποιες είναι οι αγαπημένες σας;

D: Δε νομίζω ότι έχει γίνει αυτό.

Μ: Υπάρχουν κάποιες μπάντες που μοιάζουν με μας και καποιες από αυτές τις έχουμε πάρει να περιοδεύσουν μαζί μας. Μας κολακεύει το yεγονός ότι κάποιοι προσπαθούν να παίξουν σαν εμάς. Η μόνη διαφορά όμως είναι ότι' εμείς αντλούμε τις επιρροές μας από όλα τα είδη της μουσικής. Θα προτιμούσα να μην άκουγαν μόνο τους Queensrÿche, τους Fates Warning ή εμάς αλλά να εκτείνουν τα ακούσματά τους για να αποκτήσουν προσωπικό στίγμα.

– Είχα ακούσει ότι είχατε κάποιο πρόβλημα στο Nottingham στην Αγγλία όταν ο James δεν μπορούσε να τραγουδήσει και δεν σας άφησαν να παίξετε τραγούδια από τα project σας.

D: Ναι, ο διοργανωτής της συναυλίας δε μας άφησε. Πάντως ο John και ο Mike παίζουν κάτι από τους Liquid Tension Experiment.

– Θα κάνετε κάτι σήμερα σαν Nicky Lemons and the Migraines;

D: Όχι γιατί όπως και οι Nightmare Cinema έχουμε διαλυθεί. Αλλά θα επιστρέψουμε δριμύτεροι. Αυτό το σχήμα ήταν η απόλυτη αντίθεση στην προοδευτική μουσική αφού μοιάζει με Sex Pistols. Θα μας λείψει ο Nicky.

Μ: Έχουμε όμως τόσο υλικό που θα μπορέσουμε να κάνουμε ζωντανό άλμπουμ. Εφτά διαφορετικές εκτελέσεις του ίδιου τραγουδιού.

– Υποθέτω τότε ότι θα περιέχονται και τα "I don’t like you" και το "Monkey’s ass".

Μ: Σίγουρα.

– Ποιες ήταν οι αντιδράσεις του κόσμου για τον τελευταίο σας δίσκο;

D: Υπήρχαν κάποιοι που πίστευαν πως ήταν λιγότερο progressive και άλλοι που τους άρεσε η νέα κατεύθυνση.

Μ: Τελικά είναι ακατόρθωτο να ευχαριστήσεις όλον τον κόσμο.

– Είναι αλήθεια ότι το "Erotomania" ήταν το μεσαίο μέρος του "Pull me under";

Μ: Δεν ήταν όλο το "Erotomania". Μόνο το μεσαίο μέρος του. Εσύ που είσαι τόσο μανιώδης συλλέκτης μπορείς να ' βρεις αυτήν την εκτέλεση μέσω του Internet στο CD "Oliver Twist" από τον Mike Barr (σ.σ. αν έπιασα το όνομά του σωστά).

Στο τέλος τους έβαλα: να υποσχεθουν ότι θα ξαναγυρί σουν, πράγμα που εύχομαι όχι μόνο εγώ αλλά και ο υπόλoιπος κόσμος που παραβρέθηκε εκείνη τη βραδιά στο Λυκαβηττό. Μετά από αυτό που αντίκρυσαν, προσωπικά το θεωρώ πολύ πιθανό.

Σάκης Φράγκος