Jordan Rudess talks to rockyourlife.gr about the new Dream Theater album

The presentation I did on the Dream Theater album may have been one of the hardest I’ve done to date, but interviewing Jordan Rudess turned out to be much harder. For the first time in my “editorial career” (horror of horrors), I had to say bad words about an album that didn’t satisfy me as much as I expected to a sweet man I consider a friend. My relationship with Jordan has always been excellent as he is one of the friendliest and most easy going musicians I have ever met, while at the same time he has accomplished so much. He has never denied me anything for that and when I helped him in the beginning of the summer to translate his new iPhone and iPad app into Greek, he offered to give me an exclusive interview about the album 2 months before its release.

I politely declined as I think it would have been pointless. I wanted to know what I was talking about, and my questions would clarify the present of Dream Theater as best as they could. Unfortunately, it was the first time I ended an interview upset. At the point where I revealed my opinion of the album, Jordan apologized and asked me to stop for three minutes. I don’t know if it was a coincidence. After a while he called me again via Skype, from his home studio this time, and he looked visibly disappointed. It’s definitely my first time talking to Jordan Rudess where there are several moments of awkwardness. I’m thinking that maybe it would have been better to do the interview then...

(Special thanks to my mentor Sakis Frangos as well as Nikos Tolikas and Michalis Maniatis. They know...)

Jordan, I personally think that the work you have done on this album is unique. Apart from your performing skills this time, you also highlight your composing skills maybe more than in the past. Did this come about because of the tracks or was it your own need?

Look at the way things are. Now there is a lot of space and time for composition. Sometimes in the past, with Dream Theater and because of the way we worked in the studio, I felt quite pressured. An idea would come into my head, I’d play it, everyone would like it and we’d move on. This time things were different. We took as much time as we needed to do what we needed to do. I won’t hide from you that for this album, after a long time, I took out and wrote the compositions with pencil and paper, something I had missed. I wasn’t just playing ideas on keyboards. That’s why, for example, on “Illumination Theory” you can hear things that remind you of Bach. It’s the old classical way of composing.

But I have the impression that this time the keyboards didn’t play a leading role in the album. They sound imposing, but I think they’ve been reduced quite a bit. Am I wrong?

I think it depends on the song. In Dream Theater, the keyboards always played the support part, but what you say is probably a matter of the final mix. When you’re playing in a band that plays metal, the main instrument that needs to be heard is the guitar, so you have to know how to put your ego aside if you’re playing keyboards. A few days ago I had a friend listen to “The Enemy Inside”. After thirty seconds he asked me when I start and I said, “I play from the beginning of the song.” A lot of times my sound doesn’t sound like a keyboard so I might not be noticeable.

I have to be honest with you. This time your new album didn’t excite me. I think the magic that used to characterize the band’s songs has disappeared. The listener can immediately understand your compositions which in the past was done after countless listens. I don’t know if it’s because the compositions are quite mainstream but it’s obvious that things are much simpler.

I am speechless. I really don’t know what to say, I wasn’t expecting that. I’m sorry to hear that. You know, I’ve put so much energy into every Dream Theater album that I feel like they’re my children. We might have soft melodies in a lot of parts and not as hard passages as in the past, parts almost sweet I would say, but on the other hand I think it’s a pretty balanced album. Maybe, the Dream Theater “Into the point” or even the “easy listening” side dominates but that’s Dream Theater in 2013.

Is there any chance that you were influenced by the Grammy nomination that came out a while ago with “On the Backs of the Angels”?

We know who we are and what we do. We’ve always been honest with our fans in what we wanted to play. We never sat down with the intention of writing a commercial song just to get radio airplay. Everyone in the band listens to a lot of different things. We don’t feel guilty when we hear and like a Disney song or a pop song. We want to compose the music we like and nothing more.

Your new album is the shortest in length after “Images & Words”.

Really? The truth is that I haven’t compared it to anything before. [ed. He’s looking at his computer to see the length of the CD.] Almost 68 minutes. I don’t think it’s short.

Jordan, the choice of naming your album after the band name seemed a bit odd to me. Almost two years after Mike Portnoy’s departure you decide to make such a move without one of the founding members of the band. Don’t you think it could be seen as disrespectful to him?

I don’t think it has anything to do with Mike and I don’t think it should be confused. We are true to what we do, and we know what we do very well. We feel stronger and more united than ever. I think it was just the right time for something like this. We didn’t say from the beginning that we were going to make an album called “Dream Theater”. But once we saw what was going on we thought that’s exactly who we are so there’s no better title.

If someone after 20 years – without knowing much about you – picks up the band’s self-titled album, they will expect to hear your “identity”. So, is that the identity of Dream Theater?

I think so. It’s the perfect blend of music that we all listen to. From my experience with the band, I can tell you that it’s the most honest album we’ve made. This is who we are.

Is it you now or is it Dream Theater in general?

That’s a good question. Before we wrote the album, we sat down and talked. We said that our vision of the music deviated in some ways. We talked about what kind of music we wanted to write and what kind of music we like to listen to. There was no way we were going to write something wild and hard. Nobody in the band listens to that kind of stuff so there was no reason. We may have written hard compositions in the past maybe because Mike Portnoy was interested, but me and John are primarily responsible for the music; we have nothing to do with it. For fifteen years we were putting things on top of some other things that didn’t really exist.

Let’s go to the cover. Don’t you think it’s too simple, maybe even sketchy, especially for Dream Theater music?

With the cover, we wanted to show something clear. The Dream Theater symbol said it all by itself so we thought it was the perfect idea to give an image of the music of our self-titled album. We haven’t done something this simple before and it was probably the right time for something like this.

Since it was the first time you worked with Mike Mangini from the beginning in the studio, can you tell me what it’s like to work with him compared to Mike Portnoy?

The roles in the band are very different. Mike [Portnoy] was always producing with John Petrucci, so he had a major say in what I would and wouldn’t play. The truth is that before we went into the studio I was quite nervous. Mike Mangini is a man with a lot of energy and a strong character. I need peace of mind in the studio to concentrate and write in peace. In the end he surprised me. He knew when to talk and when to wait. One of his characteristics is that he literally has the rhythm in him. His mind is completely mathematical which I have never encountered in a musician to such an intense degree. He was telling us that if the guitar is playing in this time signature and the keyboards in another, in this time and at this point, the rhythms will come together and all that without even starting to play. I think everyone in the band knows about music, but this was something else. Also, his positive energy was very important. You can’t imagine how important it is to be in the studio and have positive and upbeat people.

Once again, John Petrucci is producing. Didn’t you consider adding your name next to his?

The truth is that the idea was initially on the table, but I don’t think it would have worked in the end. Neither for me nor for the rest of the band. John is very keen to produce the band’s albums and may have been left behind when sharing the role with Mike Portnoy. Maybe that role isn’t right for me, and to tell you the truth, I probably don’t want it. We all have complete trust in him as he knows very well how to keep us happy.

A few days ago I was reading John Petrucci’s comments about the album and he said that some parts are characteristically similar to Rush and Metallica, which reminded me of when Mike Portnoy compared the songs to Metallica, Muse and Yes. I was under the impression that after Mike left that would be quite limited.

I don’t think we live in a box. Writing music without any influences is impossible. If you look at the history of Dream Theater they never did anything without influences. They were just one of the first to take metal and blend it with progressive rock. Even long before I joined the band, the influences were there, just changing from album to album.

James is working with Peter Wildoer on his solo project. Recently you collaborated with Marco Minnemann on a project with Tony Levin. Was it something that came out of the Dream Theater audition for the new drummer or something else?

I had discovered Marco a few years ago and the idea of him auditioning for Dream Theater was mine. I knew he was a great drummer but when he came to audition I felt we connected extremely well on the music. James knew Peter and invited him to audition, but the truth is that if it wasn’t for Marco’s involvement in the auditions this collaboration might never have happened.

Even though you are the oldest in the band your relationship with technology is unique and probably much better than the others. You are constantly working with new applications, new sounds, mobile phones and tablets. How do you explain that?

It’s the relationship that keyboards have with technology. Technology is my passion and I’m always looking for new ways to control music and sounds. The companies I work with often invite me to try new things, so I often come into contact with musical and technological challenges. I own the company Wizdom Music and on our site you can easily download the music applications we make for tablets and mobile phones..

To date, every time you have attempted to work with a symphony orchestra the result has been unique. Has it ever crossed your mind to do an entire studio album with a symphony orchestra?

Believe me, the only thing that has prevented us from doing this so far is the cost. Believe me I know the cost very well as I have been trying for quite some time through pledgemusic.com to record a solo album with a symphony orchestra in Poland. Anyway, it’s a very good idea, but we need to convince enough people to make it happen.

How often do you get messages from fans about working with Mike Portnoy again?

In the internet age it’s something that happens a lot and it’s common. You read “bring Portnoy back” comments. [laughs] You know, it’s from people who can’t accept the reality of Dream Theater and the decision we’ve made. “The band is not the same without Portnoy.” Everybody through the internet has a chance to speak their mind.

What is your favorite song on the album?

Undoubtedly “Illumination Theory”. However, if I had to play a song to someone who doesn’t know the music we play to understand our sound I would definitely choose “Enemy Inside”. It has all the hallmarks of Dream Theater.

Jordan, those were my questions.

However, I feel sad that you didn’t like the album very much.

It’s not that I didn’t like it. I just think that for an old Dream Theater fan the album seems a bit “easy”.

Let’s start by saying that I can’t believe that there is anyone who will listen to the album once and be able to understand what we are playing. It took me a long time to figure out exactly what was going on and how all this stuff was played. But I understand what you’re trying to say. The album is quite catchy compared to some other albums of the past. Many times, at some points you get the impression that it might be a pop song, and I know that a lot of traditional Dream Theater fans are against that kind of composition. But if you want my personal opinion, I think the album has a lot of depth. You need to give it more than one chance to feel it and make it your own. It’s definitely not as simple as it seems at first.

You know, hundreds of people send me demos and albums from all parts of the world. Most of them are progressive metal regardless if it’s not really the kind of stuff I’ll sit down and listen to at home. 90% of the musicians rely on their academic knowledge and try to show what they can do with their instruments or how complex they can write compositions. Most people forget that the beauty of music begins and is based on simplicity. They want to prove that they can play on a million strings and put together many different themes. We too like to mess around, believe me, and jump up and down the fretboard at breakneck speeds but we’ll do it when and where it’s needed. We’re not afraid to play something quiet and simple and I think you get that as you mature as a musician. There are some bands called techniques. I can prove to you that we can play anything and at any level of difficulty, but not only do we have nothing to prove, we don’t have that desire. There has to be balance on a Dream Theater album.

Is there any chance we will see you in Greece?

We always play in Greece. And I think we’ll probably come on the second leg of our European tour.

I understand that “False Awakening Suite” was written to open your concerts. What was the writing process like?

John Petrucci pitched the idea and I said, “Why not?” I went into the studio and the song was done within three hours. We wanted to make it particularly cinematic as if it was straight out of a movie. I have a friend in New York who makes sounds for keyboards that are used to create sound effects for film productions. You might be listening to something terrifyingly pompous and I’m just hitting a key. [laughs] Anyway, the track has actual guitars in it.

Original text

Ο Jordan Rudess μιλάει στο rockyourlife.gr για το νέο album των Dream Theater

By Σαββασ Στανησ

Posted On 25/09/2013

Μπορεί η παρουσίαση που έκανα στο album των Dream Theater να ήταν από τις πιο δύσκολες που έχω κάνει μέχρι σήμερα αλλά η συνέντευξη με τον Jordan Rudess αποδείχθηκε ότι θα ήταν πολύ δυσκολότερη.Για πρώτη φορά στην «συντακτική μου καριέρα» (τρομάρα μου) χρειάστηκε να πω άσχημα λόγια για ένα album που δεν με ικανοποίησε όσο περίμενα και μάλιστα σε ένα γλυκύτατο άνθρωπο που τον θεωρώ φίλο. Οι σχέσεις μου με τον Jordan ήταν πάντα άριστες μιας και είναι από τους πιο φιλικούς και ακομπλεξάριστους μουσικούς που έχω γνωρίσει ενώ ταυτόχρονα έχει κατακτήσει πάρα πολλά. Δεν μου αρνήθηκε ποτέ τίποτα γι’ αυτό και όταν τον βοήθησα στις αρχές καλοκαιριού να μεταφράσω στα ελληνικά τη νέα του εφαρμογή για iphone και ipad προσφέρθηκε να μου δώσει μια αποκλειστική συνέντευξη για το album 2 μήνες πριν την κυκλοφορία του.

Αρνήθηκα ευγενικά μιας και νομίζω ότι δεν θα είχε κανένα νόημα. Ήθελα να ξέρω για τι μιλάω και οι ερωτήσεις μου να διαλευκάνουν όσο καλύτερα μπορούν το παρόν των Dream Theater. Δυστυχώς, ήταν η πρώτη φορά που τελείωσα μια συνέντευξη στεναχωρημένος. Στο σημείο που του αποκάλυψα την άποψη μου για το album ο Jordan μου ζήτησε συγνώμη και μου ζήτησε να διακόψουμε για τρία λεπτά. Δεν ξέρω αν ήταν τυχαίο. Μετά από λίγο με κάλεσε ξανά μέσω skype, από το studio του σπιτιού του αυτή τη φορά, και φαινόταν φανερά απογοητευμένος. Είναι σίγουρα η πρώτη φορά που μιλάω με τον Jordan Rudess και υπάρχει σε αρκετές στιγμές αμηχανία. Σκέφτομαι ότι ίσως ήταν καλύτερα να έκανα τη συνέντευξη τότε…

(Special Thanks στον μέντορα μου Σάκη Φράγκο καθώς και στον Νίκο Τολίκα και Μιχάλη Μανιάτη. Ξέρουν αυτοί…)

Jordan, προσωπικά πιστεύω ότι η δουλειά που έχεις κάνει σ’ αυτό το album είναι μοναδική. Εκτός από τις εκτελεστικές σου ικανότητες αυτή τη φορά αναδεικνύεις και τις συνθετικές ίσως περισσότερο απ’ ότι στο παρελθόν. Αυτό προέκυψε λόγω των κομματιών ή ήταν δική σου ανάγκη;

Κοίταξε πως έχουν τα πράγματα. Τώρα υπάρχει πολύ χώρος και χρόνος για σύνθεση. Μερικές φορές στο παρελθόν με τους Dream Theater και εξαιτίας του τρόπου με τον οποίο δουλεύαμε στο studio αισθανόμουν αρκετά πιεσμένος. Ερχόταν στο μυαλό μου μια ιδέα, την έπαιζα, όλοι την άρεσαν και προχωρούσαμε. Αυτή τη φορά τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Πήραμε όσο χρόνο θέλαμε για να κάνουμε αυτό που πρέπει. Δεν σου κρύβω ότι γι’ αυτό το album μετά από πολύ καιρό έβγαλα και έγραψα τις συνθέσεις με μολύβι και χαρτί, κάτι που μου είχε λείψει. Δεν έπαιζα απλώς ιδέες στα keyboards. Γι’ αυτό και πχ στο “illumination Theory” μπορεί να ακούσεις και πράγματα που σου θυμίζουν Bach. Είναι ο παλιός κλασικός τρόπος σύνθεσης.

Έχω την εντύπωση ότι αυτή τη φορά όμως τα keyboards δεν είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο album. Ακούγονται επιβλητικά αλλά νομίζω ότι έχουν περιοριστεί αρκετά. Κάνω λάθος;

Νομίζω ότι εξαρτάται από το τραγούδι. Στους Dream Theater τα keyboards έπαιζαν πάντα το κομμάτι της υποστήριξης αλλά αυτό που λες είναι ίσως θέμα της τελικής μίξης. Όταν παίζεις σε μια μπάντα που παίζει metal και το βασικό όργανο που πρέπει να ακούγεται είναι η κιθάρα, οπότε πρέπει να ξέρεις να κάνεις πέρα τον εγωισμό σου αν παίζεις πλήκτρα. Πριν λίγες μέρες έβαλα σε ένα φίλο να ακούσει το “The Enemy Inside”. Μετά από τριάντα δευτερόλεπτα με ρώτησε εγώ πότε ξεκινάω και του απάντησα ότι παίζω από την αρχή του τραγουδιού. Πολλές φορές ο ήχος μου δεν ακούγεται σαν πλήκτρα γι’ αυτό και ίσως να μη γίνομαι αντιληπτός.

Θα πρέπει να είμαι ειλικρινής μαζί σου. Αυτή τη φορά το νέο σας album δεν με ενθουσίασε. Νομίζω ότι η μαγεία που χαρακτήριζε τα κομμάτια της μπάντας έχει εξαφανιστεί. Ο ακροατής μπορεί να καταλάβει αμέσως τις συνθέσεις σας πράγμα που στο παρελθόν γινόταν μετά από αμέτρητες ακροάσεις. Δεν ξέρω αν φταίει ότι οι συνθέσεις είναι αρκετά mainstream αλλά είναι εμφανές ότι τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά.

Έχω μείνει άφωνος. Πραγματικά δεν ξέρω τι να πω, δεν το περίμενα. Λυπάμαι που το ακούω. Ξέρεις, έχω βάλει τόση ενέργεια σε κάθε album των Dream Theater που τα αισθάνομαι σαν παιδιά μου. Μπορεί σε αρκετά σημεία να έχουμε απαλές μελωδίες και όχι τόσο σκληρά περάσματα όσο στο παρελθόν, σημεία σχεδόν γλυκά θα έλεγα αλλά από την άλλη πιστεύω ότι είναι ένα αρκετά ισορροπημένο album. Ίσως, να κυριαρχεί η πλευρά των Dream Theater “Into the point” ή ακόμα και του “easy listening” αλλά έτσι είναι οι Dream Theater εν έτη 2013.

Υπάρχει περίπτωση να σας επηρέασε η πρόταση για βραβείο Grammy που έγινε πριν λίγο καιρό με το “On the Backs of the Angels”;

Ξέρουμε ποιοι είμαστε και το τι κάνουμε. Πάντα ήμασταν ειλικρινείς με τους οπαδούς μας σ’ αυτό που θέλαμε να παίξουμε. Ποτέ δεν καθίσαμε με σκοπό να γράψουμε ένα εμπορικό κομμάτι μόνο και μόνο για να έχουμε radio airplay. Όλοι στην μπάντα ακούμε πολλά και διαφορετικά πράγματα. Δεν αισθανόμαστε τύψεις όταν ακούμε και μας αρέσει ένα κομμάτι της Disney ή ένα pop τραγούδι. Θέλουμε να συνθέτουμε τη μουσική που μας αρέσει και τίποτα παραπάνω.

Το νέο σας album είναι το μικρότερο σε διάρκεια μετά το “Images & Words”.

Σοβαρά; Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω συγκρίνει με οτιδήποτε στο παρελθόν. (σ.σ. Ψάχνει να δει στον υπολογιστή του τη διάρκεια του CD). Σχεδόν 68 λεπτά. Δε νομίζω ότι είναι μικρό.

Jordan, η επιλογή του να ονομάσετε το album σας με το όνομα της μπάντας μου φάνηκε λίγο περίεργη. Δυο χρόνια σχεδόν μετά τη φυγή του Mike Portnoy αποφασίζεται να κάνετε μια τέτοια κίνηση χωρίς ένα από τα ιδρυτικά μέλη του συγκροτήματος. Δε νομίζεις ότι μπορεί να θεωρηθεί ως έλλειψη σεβασμού προς το πρόσωπο του;

Δε νομίζω ότι έχει να κάνει σε καμία περίπτωση με τον Mike και νομίζω ότι δεν πρέπει να το συγχέουμε. Είμαστε αληθινοί σε αυτό που κάνουμε και ξέρουμε πολύ καλά αυτό που κάνουμε. Αισθανόμαστε πιο δυνατοί και ενωμένοι από ποτέ. Νομίζω ότι ήταν ακριβώς η ώρα για κάτι τέτοιο. Δεν είπαμε από την αρχή ότι θα κάνουμε ένα album που θα λέγεται Dream Theater. Μόλις είδαμε όμως τι συμβαίνει σκεφτήκαμε ότι αυτοί ακριβώς είμαστε οπότε δεν υπάρχει καλύτερος τίτλος.

Αν κάποιος μετά από 20 χρόνια χωρίς να γνωρίζει πολλά για σας και πάρει το ομότιτλο album του συγκροτήματος θα περιμένει να ακούσει την «ταυτότητα» σας. Λοιπόν, αυτή είναι η ταυτότητα των Dream Theater;

Νομίζω πως ναι. Είναι το ιδανικό μείγμα της μουσικής που ακούμε όλοι. Από την εμπειρία μου με το συγκρότημα μπορώ να σου πω ότι είναι το πιο ειλικρινές album που έχουμε κάνει. Αυτοί είμαστε.

Αυτοί είστε τώρα ή αυτοί είναι οι Dream Theater γενικά;

Καλή ερώτηση. Πριν γράψουμε το album καθίσαμε και συζητήσαμε. Είπαμε πως το όραμα της μουσικής μας παρέκλινε σε κάποια σημεία. Μιλήσαμε για το τι είδος μουσική θέλουμε να γράψουμε αλλά και το τι μουσική μας αρέσει να ακούμε. Δεν υπήρχε περίπτωση να γράψουμε κάτι άγριο και σκληρό. Κανένας στο συγκρότημα δεν ακούει τέτοια πράγματα οπότε δεν υπήρχε λόγος. Μπορεί στο παρελθόν να γράψαμε σκληρές συνθέσεις ίσως γιατί ο Mike Portnoy ενδιαφερόταν αλλά εγώ και ο John μου είμαστε κατά κύριο λόγο υπεύθυνοι για τη μουσική δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση. Για δεκαπέντε χρόνια βάζαμε πράγματα πάνω από κάποια άλλα που στην πραγματικότητα δεν υπήρχαν.

Ας πάμε λίγο στο εξώφυλλο. Δε νομίζεις ότι είναι πολύ απλό ίσως και πρόχειρο, ειδικά για τη μουσική των Dream Theater;

Με το εξώφυλλο θέλαμε να δείξουμε κάτι ξεκάθαρο. Το σύμβολο των Dream Theater τα έλεγε μόνο του οπότε το θεωρήσαμε ιδανική ιδέα για να δώσει σε εικόνα τη μουσική του ομότιτλου μας album. Δεν έχουμε κάνει κάτι τόσο απλό στο παρελθόν και μάλλον ήταν η κατάλληλη στιγμή για κάτι τέτοιο.

Μιας και ήταν η πρώτη φορά που συνεργαστήκατε από την αρχή στο studio με τον Mike Mangini μπορείς να μου πεις πως είναι να δουλεύεις με αυτόν σε σχέση με τον Mike Portnoy;

Οι ρόλοι στο συγκρότημα είναι πολύ διαφορετικοί. Ο Mike (Portnoy) ήταν πάντα παραγωγός μαζί με τον John Petrucci οπότε είχε σημαντικό λόγο η άποψη του για το τι θα παίξω και το τι όχι. Η αλήθεια είναι ότι πριν μπούμε στο studio είχα αρκετό άγχος. Ο Mike Mangini είναι ένας άνθρωπος με πολύ ενέργεια και δυνατός χαρακτήρας. Εγώ στο studio χρειάζομαι ηρεμία για να συγκεντρωθώ και να γράψω με την ησυχία μου. Τελικά με εξέπληξε. Ήξερε πότε να μιλήσει και πότε έπρεπε να περιμένει. Ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι ότι έχει κυριολεκτικά τον ρυθμό μέσα του. Το μυαλό του είναι εντελώς μαθηματικό πράγμα που δεν έχω ξανασυναντήσει σε μουσικό σε τόσο έντονο βαθμό. Μας έλεγε πως αν η κιθάρα παίζει σε αυτό το μέτρο και τα keyboards σε ένα άλλο, σε τόση ώρα και σε αυτό το σημείο οι ρυθμοί θα ενωθούν και όλα αυτά χωρίς καν να αρχίσουμε να παίζουμε. Πιστεύω ότι όλοι στο συγκρότημα γνωρίζουμε από μουσική αλλά αυτό ήταν το κάτι άλλο. Επίσης, η θετική του ενέργεια ήταν πολύ σημαντική. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο σημαντικό είναι να είσαι στο studio και να υπάρχουν θετικοί και αισιόδοξοι άνθρωποι.

Για ακόμα μια φορά ο John Petrucci έχει αναλάβει την παραγωγή. Δεν σκέφτηκες να προσθέσεις το όνομα σου δίπλα στο δικό του;

Η αλήθεια είναι ότι αρχικά έπεσε στο τραπέζι η ιδέα αλλά δε νομίζω ότι τελικά θα δούλευε. Ούτε για μένα αλλά ούτε και για το υπόλοιπο συγκρότημα. Ο John θέλει πάρα πολύ να κάνει την παραγωγή στα albums του συγκροτήματος και ίσως να έμενε λίγο πίσω όταν μοιραζόταν τον ρόλο με τον Mike Portnoy. Μπορεί αυτός ο ρόλος να μην κάνει για μένα και για να σου πω την αλήθεια ίσως να μην τον θέλω. Όλοι του έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη μιας και ξέρει πολύ καλά πώς να μας κρατά ικανοποιημένους.

Πριν λίγες μέρες διάβαζα στα σχόλια του John Petrucci για το album και έλεγε πως κάποια σημεία μοιάζουν χαρακτηριστικά με Rush και με Metallica, πράγμα που μου θύμισε όταν ο Mike Portnoy παρομοίαζε τα κομμάτια με Metallica, Muse και Yes. Είχα την εντύπωση ότι μετά τη φυγή του Mike αυτό θα περιοριζόταν αρκετά.

Δε νομίζω ότι ζούμε μέσα σε ένα κουτί. Το να γράψουμε μουσική χωρίς καθόλου επιρροές είναι αδύνατο. Αν δεις την ιστορία των Dream Theater ποτέ δεν έκαναν κάτι χωρίς επιρροές. Απλά ήταν από τους πρώτους που πήραν το metal και το έσμιξαν με το progressive rock. Οι επιρροές ακόμα και πολύ πριν μπω εγώ στο συγκρότημα ήταν εκεί απλά άλλαζαν από album σε album.

O James συνεργάζεται με τον Peter Wildoer στο προσωπικό του project. Πρόσφατα εσύ συνεργάστηκες μαζί με τον Marco Minnemann σ’ ένα project μαζί με τον Tony Levin. Ήταν κάτι που προέκυψε από την οντισιόν των Dream Theater για τον νέο drummer ή κάπως αλλιώς;

Είχα ανακαλύψει τον Marco πριν μερικά χρόνια και η ιδέα να έρθει για οντισιόν στους Dream Theater ήταν δική μου. Ήξερα ότι ήταν ένας σπουδαίος drummer αλλά όταν ήρθε για τις οντισιόν ένιωσα ότι συνδεόμαστε εξαιρετικά πάνω στη μουσική. Ο James ήξερε τον Peter και τον κάλεσε για οντισιόν αλλά η αλήθεια είναι πως αν δεν υπήρχε η συμμετοχή του Marco στις οντισιόν ίσως να μην είχε γίνει ποτέ αυτή η συνεργασία.

Παρόλο που είσαι ο μεγαλύτερος σε ηλικία στο συγκρότημα η σχέση σου με την τεχνολογία είναι μοναδική και μάλλον πολύ καλύτερη από τους υπόλοιπους. Ασχολείσαι συνεχώς με νέες εφαρμογές, νέους ήχους, κινητά και ταμπλέτες. Πως το εξηγείς;

Είναι η σχέση που έχουν τα keyboards με την τεχνολογία. Η τεχνολογία είναι το πάθος μου και πάντα ψάχνω νέους τρόπους για να ελέγχω τη μουσική και τους ήχους. Οι εταιρίες που συνεργάζομαι πολλές φορές με καλούν να δοκιμάσω νέα πράγματα οπότε έρχομαι πολλές φορές αναγκαστικά σε επαφή με μουσικές και τεχνολογικές προκλήσεις. Η εταιρία Wizdom Music είναι δική μου και στο site της μπορεί κανείς εύκολα της μουσικές εφαρμογές που φτιάχνουμε για ταμπλέτες και κινητά τηλέφωνα.

Μέχρι σήμερα όσες φορές επιχειρήσατε να συνεργαστείτε με συμφωνική ορχήστρα το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό. Σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό να κάνετε ένα ολόκληρο studio album με συμφωνική ορχήστρα;

Πίστεψε με ότι το μόνο πράγμα που μας εμποδίζει μέχρι σήμερα να κάνουμε κάτι τέτοιο είναι το κόστος. Πίστεψε με ξέρω πολύ καλά το κόστος μιας και προσπαθώ εδώ και αρκετό καιρό μέσα από το pledgemusic.com να ηχογραφήσω ένα προσωπικό album με συμφωνική ορχήστρα στην Πολωνία. Πάντως είναι μια πολύ καλή ιδέα αλλά θέλει να πείσουμε αρκετούς ανθρώπους για να το καταφέρουμε.

Πόσο συχνά δέχεσαι μηνύματα από οπαδούς για να συνεργαστείτε ξανά με τον Mike Portnoy;

Στην εποχή του internet είναι κάτι που γίνεται πολύ και είναι συνηθισμένο. Διαβάζεις σχόλια «φέρτε πίσω τον Portnoy» (γέλια). Ξέρεις, είναι από ανθρώπους που δεν μπορούν να δεχτούν την πραγματικότητα των Dream Theater και την απόφαση που έχουμε πάρει. «Η μπάντα δεν είναι η ίδια χωρίς τον Portnoy». Όλοι μέσω του internet έχουν την ευκαιρία να πουν τη γνώμη τους.

Ποιο είναι το δικό σου αγαπημένο τραγούδι στο album;

Αδιαμφισβήτητα το “Illumination Theory”. Πάντως αν χρειαζόταν να παίξω ένα τραγούδι σε κάποιον που δεν ξέρει τη μουσική παίζουμε για να καταλάβει τον ήχο μας σίγουρα θα διάλεγα το “Enemy Inside”. Έχει όλα τα χαρακτηριστικά των Dream Theater.

Jordan, αυτές ήταν οι ερωτήσεις μου.

Πάντως αισθάνομαι στεναχωρημένος που δεν σου άρεσε πολύ το album.

Δεν είναι ότι δεν μου άρεσε. Απλά νομίζω ότι για έναν παλιό οπαδό των Dream Theater το album φαίνεται κάπως «εύκολο».

Ας ξεκινήσουμε με το ότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που θα ακούσει το album μια φορά και θα μπορέσει να καταλάβει τι παίζουμε. Εμένα μου πήρε πολύ καιρό για να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται και πως παίζονται όλα αυτά τα πράγματα. Πάντως καταλαβαίνω τι θέλεις να μου πεις. Το album είναι αρκετά πιασάρικο σε σχέση με κάποια άλλα του παρελθόντος. Πολλές φορές σε κάποια σημεία σου δίνεται η εντύπωση ότι μπορεί να πρόκειται και για ένα pop κομμάτι και ξέρω ότι πως πολλοί παραδοσιακοί φίλοι των Dream Theater είναι αντίθετοι με αυτό το είδος των συνθέσεων. Αν θες όμως την προσωπική μου άποψη, νομίζω ότι το album έχει πολύ βάθος. Χρειάζεται να του δώσεις περισσότερες από μια ευκαιρίες για να το αισθανθείς και να το κάνεις δικό σου. Σίγουρα δεν είναι τόσο απλό όσο σου φαίνεται στην αρχή.

Ξέρεις, εκατοντάδες άτομα μου στέλνουν demos και albums από όλα τα μέρη του κόσμου. Τα περισσότερα είναι progressive metal άσχετα αν δεν είναι πολύ το είδος που θα κάτσω να ακούσω στο σπίτι μου. Το 90% των μουσικών βασίζεται πάνω στις ακαδημαϊκές του γνώσεις και προσπαθούν να δείξουν τι μπορούν να κάνουν με τα μουσικά τους όργανα ή πόσο πολύπλοκες συνθέσεις μπορούν να γράψουν. Οι περισσότεροι ξεχνάνε ότι η ομορφιά της μουσικής ξεκινά και βασίζεται στην απλότητα. Θέλουν να αποδείξουν ότι μπορούν να παίξουν πάνω σε ένα εκατομμύριο χορδές και να ενώσουν πολλά διαφορετικά θέματα. Και εμάς μας αρέσει να παίζουμε μπερδεμένα, πίστεψε με και να ανεβοκατεβαίνουμε στις ταστιέρες με ιλιγγιώδεις ταχύτητες αλλά θα το κάνουμε όταν πρέπει και στο σημείο που χρειάζεται. Δεν φοβόμαστε να παίξουμε κάτι ήσυχο και απλό και αυτό πιστεύω το καταφέρνεις όσο ωριμάζεις σαν μουσικός. Υπάρχουν κάποιες μπάντες που ονομάζονται τεχνικές. Μπορώ να σου αποδείξω ότι μπορούμε να παίξουμε τα πάντα και σε οποιοδήποτε βαθμό δυσκολίας αλλά όχι μόνο δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα αλλά δεν έχουμε και αυτή την επιθυμία. Σ’ ένα album των Dream Theater πρέπει να υπάρχει ισορροπία.

Υπάρχει περίπτωση να σας δούμε στην Ελλάδα;

Πάντα παίζουμε στην Ελλαδα. Και απ’ ότι νομίζω μάλλον θα έρθουμε στο δεύτερο σκέλος της Ευρωπαϊκής μας περιοδείας.

Απ’ ότι ξέρω το “False Awakening Suite” γράφτηκε για να ανοίγει τις συναυλίες σας. Πως ήταν η διαδικασία της σύνθεσης;

Ο John Petrucci έριξε την ιδέα και είπα γιατί όχι. Μπήκα στο studio και το κομμάτι ήταν έτοιμο μέσα σε τρεις ώρες. Θέλαμε να το κάνουμε ιδιαίτερα κινηματογραφικό λες και είναι βγαλμένο από ταινία. Έχω ένα φίλο στη Νέα Υόρκη που κατασκευάζει ήχους για keyboards οι οποίοι χρησιμοποιούνται για τη δημιουργία ηχητικών εφέ σε κινηματογραφικές παραγωγές. Μπορεί εσύ να ακούς κάτι τρομακτικά πομπώδες και εγώ να πατάω μόνο ένα πλήκτρο (γέλια). Πάντως το κομμάτι έχει και κανονικές κιθάρες.