Dream Theater: Featuring Jordan Rudess

With Distance Over Time, Dream Theater is already on album number fourteen. That comes in the year when the prog band celebrates the 20th anniversary of Metropolis, Pt. 2: Scenes From A Memory. That is the first album to feature keyboardist Jordan Rudess. We recently had a brief opportunity to ask him questions about various aspects of the new collection of songs.

You went to The NAMM Show at Anaheim Convention Center last weekend, one of the biggest music shows in the world. How was it there?

Great. I’m still recovering from it now, haha. I did several performances and clinics there. I enjoyed myself, talked to a lot of friends and for the first time I announced my solo album.

That solo album will be released in April. What can you tell about it right now?

The album will be released on April 19 via Music Theories Recordings / Mascot Label Group and is called Wired For Madness.

It is a prog-rock oriented album.

That’s right. I call it “hyper-progressive” because it’s so wild. It’s not just extreme, because it also contains softer phases. It features some guest artists, such as drummers Marco Minnemann and Rod Morgenstein, but even James LaBrie can be heard on it. It was a great and fun project to work on with others.

So 2018 has been a busy year for you. How do you look back on the four months you spent in a “barn” with the other guys from Dream Theater?

It was a beautiful experience. When we conceived the plan to go there, it felt like summer camp. It felt a little uncomfortable at first. We didn’t know beforehand how it would turn out, but we ended up having a great time. It was a barn that had been converted into a rehearsal space and studio. It was really in the middle of nowhere. We really enjoyed being there. We were productive and had a lot of fun, including barbecues. The writing part of the album was completed quickly.

It only took you guys eighteen days to write the album.

Indeed. It was much faster than we expected beforehand. It also has to do with the fact that you can do your work there undisturbed. No phone rings, nothing. We enjoyed it so much that we decided to record the album there as well. That deviated from the initial plan. So we had all the equipment brought to that barn. We wanted to keep the energy we felt there.

Would you say that gave the album more of a live feel?

Yes, we wanted to keep the energy and the rawness of the sound of that space. We wrote the songs and then played them live. We tried out different sounds until we had exactly the sound we thought fit best. Especially in the recording phase, I started looking for the ideal sound so it sounded perfect. So even though there was some tinkering with the sound, the ideas themselves still contain the energy of the live context in which they were written.

You guys immortalized that sound at the end of At Wit’s End.

Yes, we did. There are some nice fragments hidden on the album, like in the bonus track Viper King, where you hear someone yell something like “go with it.”

And in S2N, you hear someone yelling “wow.”

Yes, we felt it was important to have some fun elements. Prog is very serious, but I’ve always felt that you should also be able to show some lighter and fun elements. In the past, we did that in Dance Of Eternity on Scenes From A Memory with a “honky-tonk piano part.” It was a relief to see people smiling in the studio in between all the seriousness.

What was the reason or reasons for agreeing to spend some time together in a barn? Was it to connect with each other or to go back to basics, for example?

John Petrucci and I wanted to do something different with The Astonishing. We wanted to make a concept album. At the time, we specifically chose to write the album with just the two of us. It was fun to do and I consider it one of most cool experiences with Dream Theater. John and I have always been the main writers of Dream Theater songs, but this time, with Distance Over Time, we wanted to do it together and so we got together. It resulted in contributions from everyone. So you can hear more of Mike Mangini than ever before, both in terms of music and lyrics. It was great to have everyone together in one room. We could try a lot of different things, everyone could have a say, and that created a unity. It brought the energy level up. And yes, it was also partly a return to the core. We sound heavier as a result. We didn’t opt for long songs. We wanted to sound focused and, as I said, show the fun element.

Did playing Images And Words live also contribute to that heavier sound?

It’s a combination of factors. It’s also kind of a counter-reaction to The Astonishing, in the sense that we had unleashed a very different kind of creativity on that. Afterwards, that was out of our system and we felt it was time to get back to a more solid sound. Let’s have fun by getting back to the core of the Dream Theater domain.

What’s also nice is that John Myung’s bass parts are easy to hear. That seems to me to have been a very conscious choice compared to the couple of previous albums.

I’m very glad you noticed that. The sound of the bass is very cool. We’re very happy with his contributions and how they turned out.

So everyone gets plenty of space this time. You especially got the Hammond back in there more often.

Yes, it was very cool to get the Hammond back in a little more often. You can hear that instrument on The Astonishing, but on Distance Over Time I used it much more often. I also take it on tour, so that brings a whole different kind of energy.

There are not a lot of instrumental passages in the songs where the technical playing reigns supreme, but in S2N, At Wit’s End and especially Pale Blue Dot you can have a good time.

Yes, Pale Blue Dot is therefore among my favorites of the album. It has a lot of instrumental passages and does have something in the spirit or past of Metropolis and Dance Of Eternity. There are vocals, but it has something adventurous and there are twists and turns in it that Dream Theater is known for. It’s an adventurous composition.

You like to experiment with sounds. Did you use any new effects or tools on Distance Over Time?

So I used the Hammond more often this time and for the rest I use a lot of other cool stuff. For the orchestrations and the choruses, I use sounds from the company East West. You can’t really hear it, but I use a virtual instrument, where you type in words. Then when you play your keyboard, the instrument creates a certain expression of those words. That’s kind of fun to do. I also work with the company Eight for different sounds.

Besides Dream Theater, you play in different projects. We talked briefly about your solo album. You also play in Intersonic. What about your collaboration with Levin and Minnemann under the name LMR?

We don’t have a new album planned at the moment, but Marco Minnemann can be heard on my new solo album on a track that’s about twenty minutes long. I’m sure we will work together again in the future. Maybe not under the name LMR, but maybe we will.

There has been some talk about a Dream Theater acoustic album. When can we expect that?

We’ve thought about it, but I see it more likely that we’ll do some acoustic shows, and when we talk about an album, I see myself writing an acoustic album rather than the whole band.

The last question: what’s it like for you to be performing Metropolis, Pt. 2: Scenes From A Memory live soon, the first Dream Theater album you’re featured on.

I love that album, so I’m looking forward to performing it live. Especially since it’s my first album with Dream Theater, I’m looking forward to the tour. Celebrating the album’s 20th anniversary feels to me like celebrating my own 20th anniversary with the band.

Dream Theater: Met Jordan Rudess

Door Jeffrey

Geplaatst in februari 2019

Met Distance Over Time is Dream Theater alweer toe aan album nummer veertien. Dat gebeurt in het jaar waarin de progformatie het twintigjarig jubileum van Metropolis, Pt. 2: Scenes From A Memory viert. Dat is het eerste album met toetsenist Jordan Rudess. Recentelijk was er een korte gelegenheid om hem vragen te stellen over de verschillende aspecten van de nieuwe collectie songs.

Je bent afgelopen weekend naar The NAMM Show in Anaheim Convention Center geweest, één van de grootste muziekbeurzen ter wereld. Hoe was het daar?

Geweldig. Ik ben nu nog aan het bijkomen ervan, haha. Ik heb daar verschillende optredens en clinics verzorgd. Ik heb genoten, veel vrienden gesproken en voor het eerst heb ik mijn solo-album aangekondigd.

Dat solo-album komt in april uit. Wat kun je er nu al over vertellen?

Het album komt op 19 april uit via Music Theories Recordings / Mascot Label Group en heet Wired For Madness.

Het is een prog-rock georiënteerd album.

Dat klopt. Ik noem het “hyper-progressive”, omdat het zo wild is. Het is niet alleen maar extreem, want het bevat ook zachtere fases. Er zijn wat gastartiesten op te horen, zoals drummers Marco Minnemann en Rod Morgenstein, maar zelfs James LaBrie is erop te horen. Het was een groot en leuk project om samen met anderen aan te werken.

2018 is dus een druk jaar voor je geweest. Hoe kijk je terug op de vier maanden dat je samen met de andere jongens van Dream Theater in een ‘barn’ hebt doorgebracht?

Het was een mooie ervaring. Toen we het plan opvatten om daarheen te gaan, voelde het als een soort zomerkamp. Het voelde in eerste instantie een beetje ongemakkelijk. We wisten van te voren niet hoe het zou uitpakken, maar uiteindelijk hebben we een geweldige tijd gehad. Het was een schuur die was omgebouwd tot oefenruimte en studio. Het was echt in the middle of nowhere. We vonden het erg prettig om er te zijn. We zijn productief geweest en hebben veel lol gehad, met onder andere barbecues. Het schrijfgedeelte van het album was snel afgerond.

Slechts achttien dagen hebben jullie erover gedaan om het album te schrijven.

Inderdaad. Het was veel sneller dan we van tevoren hadden verwacht. Het heeft ook te maken met dat je daar ongestoord je werk kunt doen. Er gaat geen telefoon over, niets. We hadden het zo naar onze zin, dat we besloten het album daar ook op te nemen. Dat week af van het initiële plan. We hebben dus allemaal apparatuur naar die schuur laten brengen. We wilden de energie die we daar voelden, behouden.

Zou je zeggen dat het album daardoor meer een live-gevoel heeft gekregen?

Ja, we wilden de energie en de rauwheid van het geluid van die ruimte behouden. We schreven de nummers en speelden ze daarna live. We probeerden verschillende geluiden uit totdat we precies de sound hadden die we het beste vonden passen. Zeker in de opnamefase ben ik gaan zoeken naar de ideale sound, zodat het perfect klonk. Ondanks dat er dus nog wel wat aan het geluid is gesleuteld, bevatten de ideeën zelf nog de energie van de live-context waarin ze geschreven zijn.

Jullie hebben die sound vereeuwigd aan het einde van At Wit’s End.

Ja, dat klopt. Er zijn wat leuke fragmenten op het album verstopt, zoals in de bonustrack Viper King, waarin je iemand zoiets als “go with it” hoort roepen.

En in S2N hoor je iemand “wow” roepen.

Ja, we vonden het belangrijk dat er wat fun-elementen te horen zijn. Prog is heel serieus, maar ik heb altijd al gevonden dat je ook wat lichters en leuks moet kunnen laten horen. In het verleden hebben we dat ook gedaan in Dance Of Eternity op Scenes From A Memory met een “honky-tonk piano part”. Het was een opluchting om mensen te zien glimlachen in de studio tussen al het serieuze door.

Wat was de reden of waren de redenen om met elkaar af te spreken om een tijd lang met elkaar in een schuur te zitten? Was dat de verbinding met elkaar opzoeken of om back to basics te gaan bijvoorbeeld?

John Petrucci en ik wilden met The Astonishing wel eens wat anders. We wilden een concept-album maken. We hebben er destijds specifiek voor gekozen om het album met ons tweeën te schrijven. Het was leuk om te doen en ik beschouw het als één van meest gave ervaringen met Dream Theater. John en ik zijn altijd de voornaamste schrijvers van Dream Theater-songs geweest, maar dit keer, met Distance Over Time, wilden we het samen doen en daarom zijn we bij elkaar gekomen. Het resulteerde in bijdragen van iedereen. Zo hoor je meer van Mike Mangini terug dan ooit tevoren, zowel op het gebied van muziek als teksten. Het was geweldig om iedereen samen in een ruimte te hebben. We konden veel verschillende dingen proberen, iedereen kon er wat van zeggen en dat schiep een eenheid. Het bracht het energieniveau omhoog. En ja, het was ook deels een terugkeer naar de kern. We klinken daardoor heavier. We hebben niet gekozen voor lange songs. We wilden gefocust klinken en zoals gezegd het fun-element laten horen.

Heeft het live spelen van Images And Words ook bijgedragen aan die zwaardere sound?

Het is een combinatie van factoren. Het is ook een soort tegenreactie op The Astonishing, in de zin van dat we daarop een heel ander soort creativiteit hadden losgelaten. Nadien was dat uit ons systeem en vonden we het tijd om weer wat steviger voor de dag te komen. Laten we lol hebben door terug te keren naar de kern van het Dream Theater-domein.

Wat ook prettig is, is dat de baspartijen van John Myung goed te horen zijn. Dat lijkt me een heel bewuste keuze geweest te zijn ten opzichte van de paar vorige albums.

Ik ben erg blij dat je dat is opgevallen. Het geluid van de bas is heel cool. We zijn erg blij met zijn bijdragen en hoe ze hebben uitgepakt.

Zo krijgt iedereen dit keer voldoende ruimte. Jij hebt vooral de hammond er weer vaker bij gepakt.

Ja, het was erg gaaf om de hammond er weer wat vaker bij te pakken. Op The Astonishing hoor je dat instrument ook wel terug, maar op Distance Over Time heb ik het veel vaker gebruikt. Ik neem ‘m ook mee op tour, dus dat brengt weer een heel ander soort energie.

Er zijn niet veel instrumentale passages in de songs waarin het technische spel hoogtij viert, maar in S2N, At Wit’s End en met name Pale Blue Dot kun je toch aardig je ei kwijt.

Ja, Pale Blue Dot behoort dan ook tot mijn favorieten van het album. Het heeft veel instrumentale passages en heeft wel iets in de geest of het verleden van Metropolis en Dance Of Eternity. Er zijn wel vocalen, maar het heeft iets avontuurlijks en er zitten twists en turns in waar Dream Theater om bekend staat. Het is een avontuurlijke compositie.

Je houdt ervan om te experimenteren met geluiden. Heb je nog nieuwe effecten of tools gebruikt op Distance Over Time?

Ik heb de hammond dit keer dus vaker gebruikt en voor de rest gebruik ik veel andere coole dingen. Voor de orkestraties en de koren gebruik ik sounds van het bedrijf East West. Je kunt het niet echt horen, maar ik gebruik een virtueel instrument, waarbij je woorden intypt. Als je dan op je keyboard speelt, zorgt het instrument voor een bepaalde expressie van die woorden. Dat is wel leuk om te doen. Verder werk ik voor verschillende geluiden samen met het bedrijf Eight.

Naast Dream Theater speel je in verschillende projecten. We hebben het kort over je solo-album gehad. Je speelt ook nog in Intersonic. Hoe staat het met de samenwerking met Levin en Minnemann onder de naam LMR?

We hebben geen nieuw album gepland op dit moment, maar Marco Minneman is wel te horen op mijn nieuwe solo-album in een track van ongeveer twintig minuten. Ik weet zeker dat we in de toekomst weer gaan samenwerken. Misschien niet onder de naam LMR, maar misschien ook wel.

Er is wel eens gesproken over een akoestisch album van Dream Theater. Wanneer kunnen we dat verwachten?

We hebben er wel over nagedacht, maar ik zie het eerder gebeuren dat we een aantal akoestische shows gaan geven en als we het over een album hebben, zie ik mezelf eerder een akoestisch album schrijven dan dat de hele band dat gaat doen.

De laatste vraag: hoe is het voor jou om binnenkort Metropolis, Pt. 2: Scenes From A Memory live ten gehore te brengen, het eerste Dream Theater-album waarop je te horen bent.

Ik hou van dat album, dus ik kijk ernaar uit om het live ten gehore te brengen. Zeker omdat het mijn eerste album met Dream Theater is, kijk ik uit naar de tour. Het vieren van het twintigjarig bestaan van het album voelt voor mij als het vieren van mijn eigen twintigjarige jubileum bij de band.