Dream Theater – True to Their Conscience

Dream Theater is an icon of progressive metal – perhaps the most popular band in the history of the genre. They’ve had their ups and downs, yet for the past few years, they’ve consistently seemed to be on an upward trajectory. To mark the release of the band’s fifteenth album, A View From The Top Of The World, we spoke with their bassist, John Myung – who, contrary to popular belief, turned out to be a very talkative person.

Lukasz Brzozowski: Do you feel the passage of time yourself?

John Myung: That’s an interesting question, though I’m not entirely sure in what context you’re asking. [laughs] Could you elaborate?

LB: Dream Theater is hitting its 36th anniversary this year, and A View From The Top Of The World is your 15th album. I realized just how fast it all goes by because I first discovered the band around the time of 2009’s Black Clouds & Silver Linings...

JM: Well, I’d agree with you there, but you know, it’s not like I have many moments where I sit down and reflect on how time is slipping away. Quite the opposite: I’m actually grateful to providence that I can live the life I do – that the band is thriving, we’re releasing another album, and fans still want to listen to us and come to our shows... It’s amazing, especially since many bands with a similar tenure have seen a significant drop in popularity, whereas we’ve managed to maintain a pretty satisfying position. That makes me very happy.

LB: Furthermore, there has never been a period in your career where that popularity declined drastically.

JM: Exactly. When we released our debut, absolutely no one knew us – we were nobodies in the music business – but after Images And Words came out, everything did a complete 180. Since then, our status has been very stable, which gives us total artistic freedom – basically, the ability to do whatever we feel like doing. We’ve had moments that were, let’s say, more or less critical, but those were just minor details – cosmetic issues – that didn’t stop Dream Theater.

LB: John, what does a typical day look like for you? You’re the most enigmatic member of Dream Theater; fans know relatively little about you...

JM: Yeah, I guard my privacy, and I consider that a good thing. [laughs] Plus, well, that’s just how I am in everyday life. I didn’t come up with a “quiet guy” persona just to make people more intrigued by me. By nature, I’m a bit withdrawn and maybe not always eager to socialize with others. But as for what a typical day looks like... It’s very ordinary, just like for any of us. I get up, take care of general household matters, and try to write music and practice on my own. During the pandemic, I’ve had plenty to do, and home has become the natural place to get it all done. It took me a while to get used to it, but eventually, I managed.

LB: What exactly do you mean by that?

JM: We meet for rehearsals much less frequently than we did before the pandemic. Because of that, we’re forced to work through new ideas on our own and – if I may call it that – engage in “increased creativity.”

LB: How exactly should I interpret the term “increased activity”?

JM: The main thing is that we exchange the lion’s share of our ideas via the internet rather than during rehearsals. We send them to each other on various platforms, learn them, play around with them, make adjustments, modify them, or even scrap them entirely if we feel something doesn’t quite fit a particular track. It’s a far more complex process – I’d even say much more intricate – than just jamming at a rehearsal or anything of that sort. You have less freedom here and have to think more analytically, which pays off in the long run; since not everything happens 100% spontaneously, you can give things proper thought and really hone and refine every detail.

LB: It’s interesting, because I’ve never associated Dream Theater with a band that acted spontaneously and on the spur of the moment.

JM: See, I’m going to surprise you specifically here, because for a long time this is how we have acted and created music. Of course, our songs are created very carefully, we take care of every detail and we do not allow ourselves to make mistakes when working in the recording studio, but previously the creation of a given song could often be determined by a riff just thrown in the rehearsal room, which, over hours of jam time, could evolve into the skeleton of a full song. Then we just refined it all and we had a finished track.

LB: Do you guys in Dream Theater ever get sentimental?

JM: Everyone gets sentimental – it becomes more apparent as you get older. We like to reminisce about the old days sometimes, but it’s not as if living in the past dictates our creative output. When we write new music, we’re hyper-focused; we don’t try to look back, but rather aim for a contemporary sound.

LB: I don’t doubt that, but I’m asking in a slightly different context. The title track that closes the new album is an epic colossus spanning 20 minutes – it’s a band trademark, certainly, but also the first track of its kind since your self-titled album from 2013. Did you miss that kind of format?

JM: I don’t know if “miss” is the right word – let me put it this way. We like that format, but it’s never a case of sitting in a circle and deciding, “Okay, we’ll end the album with a long track this time, but we won’t do it again for a few years.” It all just happens organically, because we don’t plan the length of our songs at all. Sometimes we just have the seed of a sound that interests us, and we sit with it, tinkering and experimenting, until suddenly it turns into this massive beast of a track. That’s exactly how ‘A View From The Top Of The World’ came together. The outline of the song was created quite early on – it was actually the first track we wrote for the new album – and we gradually built other elements around it, which is how it ended up taking its final shape.

LB: I also noticed that the album as a whole is more varied than Distance Over Time. That record was a bit like Train Of Thought – somewhat one-dimensional in a way – whereas here, you’re really focusing on diversity.

JM: I wouldn’t say Distance Over Time was a uniform record, because there was a lot going on there. We had moments that were more lyrical alongside others that packed a real heavy punch. But yes, I agree that A View From The Top Of The World is exceptionally diverse. That said, I’ll repeat myself: we didn’t plan it that way. It just happened naturally. I think we were simply excited about building the material around contrasts, so you’ll find heavy metal hits, subtler and more melodic parts, and – of course – plenty of progressive rock. There’s something for everyone, and it was all done true to our own artistic conscience.

LB: Have you ever created anything that wasn’t true to your own conscience?

JM: No, there’s never been a moment like that. In the past – as you probably know – the label had a lot of input during the making of some of our albums and came to us with plenty of suggestions. However, it never reached a point where their tinkering with the tracks resulted in a product that wasn’t authentic – or made us seem inauthentic. As I said, we have immense creative freedom as Dream Theater; for a long time now, no one but us has interfered with what we do. We simply create the material for the album, send it to the label, and they handle distribution and promotion. That’s it.

LB: Can you imagine a situation now – after all this time – where someone might interfere with your music?

JM: No, not really! You know, we have to make a distinction here: it’s one thing when someone hired by the label modifies a finished track, but it’s something else entirely when you collaborate with another artist and work on a song or album together. In that case, there’s a creative exchange of ideas – everyone has a say, and the process is fully democratic. Besides, democracy is crucial within Dream Theater itself; everyone in the band has equal rights, and anyone can influence the final form a song takes.

LB: Do you think that ‘A View From The Top Of The World’ will become as popular as such classic songs as ‘Metropolis pt. 1’ or even ‘The Count Of Tuscany’, taking into consideration the current incarnation of the band?

JM: Honestly? I have no idea, I’ve never thought about it. We don’t write with the intention of our songs becoming classics or anything like that. We do it straight from the heart and that’s it. If fans appreciate our album, we will of course be very happy about it, because we worked hard on it, and we know that we wrote only good songs and we have something to be proud of. After all, the opinion of our listeners is very important to us, because if it weren’t for them, we wouldn’t be where we are today. We owe them a lot – it’s wonderful to have such devoted and loyal fans.

LB: How do you feel about the break that the pandemic has given us? Most of last year passed without constant concert tours, you could rest more, spend time with your families...

JM: Yes, I know what you’re talking about. And it is true that Covid has given us a lot of space to breathe. At first I felt strange about it, because I spent the most time at home since... I don’t even remember since when, but of course I felt very comfortable with it. [laughs] Despite everything, I assume that now that I have had time to recharge my batteries, it would be nice to play live again, because all of us in the band feel hungry for playing concerts, it’s one of the most beautiful parts of being in a band. To sum up: the break is nice, but we can’t wait for more tours and interactions with our wonderful fans. We will also be checking in on Poland!

LB: Yes, I know, at Tauron Arena in Krakow.

JM: That’s right, I can’t wait! Polish fans have always provided us with a lot of support, and playing in your country has always been an incredible pleasure. Polish crowds are always so lively, enthusiastic and, above all, loud. Brilliant stuff.

LB: A View From The Top Of The World will be released soon and... what’s next?

JM: Then we will go on tour, we will take care of promotion and everything will be the same as in previous years. Regardless, it gives us incredible energy and we love doing all these things.

Dream Theater – W Zgodzie Z Sumieniem

Rozmawiał: Lukasz Brzozowski

Dream Theater to ikona progresywnego metalu, być może najpopularniejszy zespół w historii całego nurtu. Mieli momenty zwyżkowe, mieli też te gorsze ale jednak od kilku lat cały czas wydają się być na fali wznoszącej. Z okazji premiery piętnastego już krążka formacji, „A View From The Top Of The World”, rozmawiamy z jej basista. Johnem Myungiem, który wbrew obiegowej opinii okazał się być bardzo rozmownym człowiekiem.

MH: Czujesz na własnej skórze upływający czas?

JM: To interesujące pytanie, choć nie do końca wiem, w jakim kontekście pytasz (śmiech). Mógłbyś przybliżyć?

MH: Dream Theater w tym roku stuka 36. rocznica działalności, a „A View from the Top of the World” to już wasza 15. płyta. Sam zorientowałem się, że to wszystko mija tak szybko, bo poznałem was na etapie „Black Clouds & Silver Linings” z 2009 roku...

JM: Cóż, mogę się tutaj z tobą zgodzić, ale wiesz, to nie jest też tak, że mam wiele chwil, w których siadam sobie gdzieś i oddaję się myślom w stylu ale ten czas ucieka. Wręcz przeciwnie: jestem raczej wdzięczny opatrzności, że mogę żyć w sposób, w jaki żyję, a zespół dobrze prosperuje, wydajemy kolejną już płytę, a fani chcą nas słuchać, chodzić na koncerty... To niesamowite, zwłaszcza że dużo zespołów o stażu podobnym do naszego zdążyło zaliczyć sporą zniżkę popularnościową, a my jednak wciąż utrzymujemy się na całkiem satysfakcjonującej pozycji. Bardzo mnie to cieszy.

MH: Ponadto nigdy nie było w waszej karierze okresu, by ta popularność jakoś drastycznie malała.

JM: Dokładnie. Przy wydaniu debiutu nie znał nas absolutnie nikt, byliśmy szarymi myszkami muzycznego biznesu, ale po wydaniu „Images and Words” wszystko zmieniło się o 180 stopni. Od tamtego czasu nasz status jest bardzo stabilny, co w pełni pozwala nam na swobodę artystyczną, czyli po prostu robienie tego, na co mamy ochotę. Miewaliśmy momenty, nazwijmy to, mniej lub bardziej kryzysowe, ale to tylko drobne detale, kosmetyka, która nie zatrzymała Dream Theater.

MH: John, jak wygląda twój typowy dzień? Jesteś najbardziej enigmatycznym członkiem Dream Theater, fani wiedzą o tobie relatywnie niewiele...

JM: Tak, dbam oswoją prywatność i uznaję to za dobrą cechę (śmiech). Plus, no, taki już jestem na co dzień. Nie wymyśliłem sobie pozy cichego faceta po to, by ludzie byli mną bardziej zaintrygowani. Z natury uznaję się za kogoś wycofanego i może nie zawsze chętnego na socjalizowanie się z innymi. Ale jak wygląda mój typowy dzień... Bardzo zwyczajnie, jak u każdego z nas. Wstaję, ogarniam szeroko pojęte sprawy domowe, próbuję pisać muzykę i ćwiczyć na własną rękę. W dobie pandemii mam całkiem sporo zajęć, a przestrzeń domowa stała się naturalną do ich wykonania. Potrzebowałem trochę czasu, by się do tego przyzwyczaić, ale z czasem jakoś dało radę.

MH: Co masz konkretnie na myśli?

JM: Spotykamy się na próbach znacznie rzadziej niż przed okresem pandemicznym. Z racji tego jesteśmy zmuszeni do ogrywania nowych pomysłów na własną rękę i – pozwól, že to tak nazwę – wzmożonej kreatywności.

MH: Jak dokładnie powinienem interpretować termin „wzmożona aktywność”?

JM: Chodzi przede wszystkim o to, że lwią częścią pomysłów wymieniamy się nie na próbach, a za pośrednictwem internetu. Wysyłamy sobie je na różnych platformach, uczymy się ich, ogrywamy, nanosimy pewne korekty, modyfikujemy albo w ogóle relegujemy, jeśli uznamy, że coś niekoniecznie pasuje do danego utworu. To proces znacznie bardziej złożony i rzekłbym nawet, że znacznie bardziej skomplikowany niż jammowanie na próbie czy coś innego w tym stylu. Tutaj jednak masz mniej swobody i musisz myśleć bardziej analitycznie, co w dłuższej perspektywie czasowej przynosi korzyści, bo jednak nie wszystko przebiega w stu procentach spontanicznie, więc pewne rzeczy można sobie należycie przemyśleć i wszystko poddać sztuce cyzelowania.

MH: To ciekawe, bo Dream Theater jakoś nigdy nie kojarzył mi się z zespołem działającym spontanicznie i pod wpływem chwili.

JM: Widzisz, tu cię konkretnie zaskoczę, ponieważ przez długi czas tak się właśnie zachowywaliśmy i na takiej zasadzie tworzyliśmy. Oczywiście, nasze utwory są tworzone bardzo dokładnie, dbamy o każdy detal i nie pozwalamy sobie na błędy przy pracy w studiu nagraniowym, ale wcześniej o powstaniu danego numeru często potrafił zadecydować riff ot tak rzucony na salce prób, który przez godziny jammu potrafił wyewoluować w szkielet pełnej piosenki. Potem tylko to wszystko poprawialiśmy i mieliśmy gotowca.

MH: Bywacie w Dream Theater sentymentalni?

JM: Każdy bywa sentymentalny – im starszy człowiek jest, tym łatwiej można dostrzec. Lubimy sobie czasami powspominać pewne czasy, ale też nie wygląda to tak, że bujanie w obłokach decyduje o naszej twórczości. Gdy piszemy nową muzykę, jesteśmy maksymalnie skupieni i nie próbujemy cofać się do przeszłości, tylko brzmieć aktualnie.

MH: Nie wątpię, ale pytam o to w nieco innym kontekście. Wieńczący nową płytę numer tytułowy to epicki kolos rozciągnięty na 20 minut – mówimy tu więc o znaku firmowym zespołu, ale jednocześnie pierwszym takim utworze od czasów waszego eponimicznego albumu z 2013 roku. Stęskniliście się za taką formułą?

JM: Nie wiem, czy tęsknota to dobre określenie – tak ci powiem. Lubimy taką formę, ale to też nigdy nie wygląda tak, że siadamy sobie w kółku i decydujemy ok, to teraz zakończymy płytę długim kawałkiem, ale za parę lat już tego nie zrobimy. Wszystko wychodzi dopiero w praniu, bo my w ogóle nie planujemy długości naszych utworów. Czasami po prostu mamy jakiś zalążek brzmienia, które nas interesuje i tak nad nim siedzimy, dłubiemy, kombinujemy, aż nagle wychodzi z tego taka monstrualna rzecz. „A View from the Top of the World” powstawał właśnie na takiej zasadzie. Zarys utworu powstał dosyć wcześnie, bo to tak naprawdę pierwszy kawałek, jaki napisaliśmy na potrzeby nowej płyty, a później stopniowo dobudowywaliśmy do niego kolejne elementy i w taki sposób ma on taki kształt, a nie inny.

MH: Zauważyłem też, że całość albumu jest bardziej zróżnicowana od „Distance Over Time” – tamta płyta była trochę jak „Train of Thought”, w pewien sposób jednowymiarowa, a tutaj stawiacie na różnorodność.

JM: Nie powiedziałbym, że „Distance Over Time” była jednorodną płytą, bo działo się na niej sporo. Mieliśmy momenty i bardziej liryczne, i takie, które odznaczały się bardzo konkretnym ciężarem. Ale tak, zgodzę się, że „A View from the Top of the World” jest wyjątkowo zróżnicowana. Przy czym powtórzę się: nie planowaliśmy tego. Tak już po prostu wyszło. Chyba zwyczajnie mieliśmy taką zajawkę, że tworzyliśmy ten materiał w oparciu o kontrasty, więc znajdziesz na nim i konkretne metalowe uderzenia, i bardziej subtelne, przebojowe partie, i oczywiście masę rocka progresywnego. Dla każdego coś dobrego, a wszystko zgodzie z własnym sumieniem.

MH: A kiedykolwiek tworzyliście nie w zgodzie z własnym sumieniem?

JM: Nie, nie było takiego momentu. W przeszłości, jak pewnie wiesz, przy tworzeniu niektórych z naszych płyt wytwórnia miała wiele do powiedzenia i przychodzili do nas z dużą liczbą sugestii, ale nigdy nie doszło do sytuacji, że ich grzebanie w utworach miałoby ostatecznie poskutkować produktem, który nie byłby szczery, a razem z nim i my. Jak już mówiłem, jako Dream Theater mamy ogromną swobodę twórczą, a od długiego czasu nikt poza nami samymi nie ingeruje w to, co robimy. Po prostu tworzymy materiał na płytę, wysyłamy go wydawcy, a on potem zajmuje się dystrybucją i promocją. Tyle.

MH: Wyobrażasz sobie sytuację, w której teraz – po tak długim czasie – ktoś miałby ingerować w waszą muzykę?

JM: Nie, raczej nie! Wiesz, musimy też rozgraniczyć to pojęcie, bo co innego, gdy wynajęty przez wytwórnię człowiek modyfikuje gotowy już utwór, a co innego, gdy kooperujesz z innym artystą i pracujecie nad utworem czy płytą razem. Wtedy dochodzi do kreatywnej wymiany pomysłów, więc każdy ma coś do powiedzenia, a proces przebiega w pełni demokratycznie. Zresztą, w samym Dream Theater demokracja też jest bardzo ważna, bo jednak każdy ma w zespole równe prawa i każdy może mieć wpływ na to, jaką formę ostatecznie może przybrać któryś utwór.

MH: Wydaje ci się, że „A View from the Top of the World” wylansuje tak klasyczne numery jak chociażby „Metropolis pt. 1” czy nawet „The Count of Tuscany”, jeśli brać pod uwagę nowsze wcielenie zespołu?

JM: Szczerze? Nie mam bladego pojęcia, nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Nie tworzymy z intencją, by nasze utwory zyskały miano klasyków czy cokolwiek z tych rzeczy. Robimy to prosto z serca i tyle. Jeśli fani docenią naszą płytę, to oczywiście bardzo nas ten fakt ucieszy, ponieważ nieźle się nad nią napracowaliśmy, a w dodatku wiemy, że napisaliśmy same dobre kawałki imamy czym się pochwalić. Bądź co bądź opinia słuchaczy jest dla nas bardzo ważna, ponieważ gdyby nie oni, nie bylibyśmy w tym miejscu, w którym jesteśmy dzisiaj. Zawdzięczamy im naprawdę wiele – cudowna sprawa mieć tak oddanych i wiernych odbiorców.

MH: Jak w ogóle postrzegasz okres przerwy, który zapewniła nam pandemia? Ubiegły rok w znacznej większości przebiegł wam bez ciągłych tras koncertowych, mogliście więcej poodpoczywać, spędzić czas z rodzinami...

JM: Tak, wiem o czym mówisz. I prawdą jest, że covid dał nam sporą przestrzeń do odetchnięcia. Początkowo dziwnie się z tym czułem, bo spędziłem w domu najwięcej czasu od... Nawet nie pamiętam od kiedy, ale oczywiście bardzo mi było z tym faktem wygodnie (śmiech). Mimo wszystko, wychodzę jednak z założenia, że skoro już zdążyłem naładować baterie, fajnie byłoby znowu pograć na żywo, bo wszyscy w zespole czujemy głód grania koncertów, to jedna z najpiękniejszych części bycia w zespole. Sumując: przerwa to fajna sprawa, ale jednak nie możemy się doczekać kolejnych tras i interakcji z naszymi wspaniałymi fanami. W Polsce też się zameldujemy!

MH: Tak, wiem, w krakowskiej Tauron Arenie.

JM: Zgadza się, nie mogę się doczekać! Polscy fani zawsze zapewniali nam ogrom wsparcia, a granie w waszym kraju to od zawsze niesamowita przyjemność. Polskie tłumy są zawsze tak żywe, entuzjastyczne i przede wszystkim głośne. Genialna sprawa.

MH: „A View from the Top of the World” ukaże się już niedługo i... co dalej?

JM: Potem ruszymy właśnie w trasę koncertową, zajmiemy się promocją i wszystko będzie przebiegało podobnie jak w poprzednich latach. Mimo wszystko, daje nam to niesłychaną energię i kochamy robić te wszystkie rzeczy.