Watching From The Top Of The World

Sakis Fragos

Seeing the cover of “A Change Of Seasons”, we thought that Dream Theater were sending the rest of the bands to take their buckets and go to another beach. With “Falling Into Infinity”, that the rest of us are watching them through binoculars. Now, with “A View From The Top Of The World”, they’ve sat down on their throne, way up high, on top of the world. Is that so? Everyone has their own opinion, but the big picture is that the undisputed kings of prog metal have put out an album that is one of their best in recent years. Let’s see what Jordan Rudess had to say in the ninth interview we did...

Can you tell me how you managed to put out such a positive album, even though both “A View From The Top Of The World” and the Liquid Tension Experiment album were written in quarantine?

It was very difficult to get together with the rest of the guys and put together the new Dream Theater album, just as it was very difficult to do that for LTE. In time, we found our footing and what we needed to do and we were relieved when we got there. All the tension around us helped us to be even more serious, but at the same time even more “crazy” musically.

And certainly the tour you did for “Scenes From A Memory”, but also the Liquid Tension Experiment album gave you the necessary impetus to at least play a lot of notes [laughs].

Yeah, a lot of notes [laughs]. We were definitely inspired by what you said. Touring for years for “Scenes...”, we once again realized what it means to people and we did a “soft analysis” on why people love it so much and we tried to apply some of that to our album and transfer that energy. Having played so many shows with this album recently, it wasn’t hard to get into that mental state. In terms of LTE, even though it’s just me and John Petrucci, I think we carried the energy that we had and it helped us do some things in a different way. Like for example, we didn’t sit around thinking about whether on a lead solo, it should be all guitar or all keyboards. We were trying out solutions without boundaries, without restrictions. Whatever was best for the song.

I was struck by the fact that while there are a lot of notes – too many – there are also fewer lyrics. Does it have to do with the fact that James participated via Zoom and was not present physically? That is, you were writing a 9-minute song and telling him: “Okay James, here, you’ve got three minutes to sing, because for the rest of the song we’ll go crazy”? [laughs]

Hmmm... You got me thinking with what you said... I had never thought about the ratio of lyrics and music. Do you really think there are less lyrics on this album?

Yes, I think so.

You know what I see coming, then, don’t you? Find a Dream Theater fan who can time the length of the lyrics of each album and come up with a detailed table!!! Can you take the responsibility of finding someone to do it? Throw out the idea and someone will be found to solve this “mystery”!!!

To stay with James a little longer... On the album he sounds like he sings more “earthy”. He doesn’t hit crazy high notes and I think you made sure he sings at a range that he can deliver almost 100% in concert. When you were writing the songs, did you take that fact very seriously? Because, a singer when he grows older, it’s not so easy to sing as 20-30 years ago...

I wouldn’t say it’s something new, that we pay a lot of attention to where his voice is now. We know he can’t sing like he did on “Images And Words”, that’s not possible. As songwriters, we always have in mind what his best notes are and we write music with the voice as an instrument in mind. It’s hard for James to sing the old songs, as his voice can’t stay at the same level as the years go by. That’s just the reality.

I’m just emphasizing it, because I think on “A View...”, you achieved that with James, perhaps to the absolute degree. I leave you and John, who have proven many times what you can do on albums and I go to Mike Mangini. It sounds to me like you unleashed the beast and he’s been playing the most difficult, weird and imaginative stuff for as long as he’s been in Dream Theater. Do you think that inwardly he felt he had to go a little further after your collaboration with Mike Portnoy in Liquid Tension Experiment? That is, he wanted to show the world that “look, I’m Mike Mangini”.

You want to say “I’m Mike “fuckin’” Mangini!” [laughs]

You said it! [laughs] I think on this album, he got his best performance on a Dream Theater album.

I believe that too. And on top of that, I think his drum sound is the best he’s ever had. Very powerful, very natural, very pleasant. Plus, I think he shows in a very, very convincing way what he can do. On other albums, we’ve had people talking about the sound from the drums, from the cymbals. People, of course, can’t understand that every sound engineer has certain things in mind on every album he works on, about how each instrument is going to sound. On this album, we broke it all down. I don’t think there’s anybody who would even think about going into the process of critiquing how they sound.

Beyond the sound though, I think that playfully, what he’s doing is superior to what he’s done before... It’s like you let him loose...

What happened is that both John and I were more receptive to Mike’s rhythmic ideas this time around, and many parts developed from the rhythms he played us. That is, he came up with a 23/8 rhythm that we really liked and we built on it.

Apart from that, I have to point out that you avoided a lot of the norms that you used on the previous albums. For example, there is no ballad. The second song on the album is not what we call “commercial”. The only norm you kept, is that you have “Transcending Time” which sounds very much like a Rush song. Was that song a kind of tribute to Rush? It sounds quite similar to songs like “Limelight”, “Red Barchetta” and a few others...

[laughs] I’m trying to remember the phrase we use when you’re trying to get something out of something and it’s not possible, but it’s not coming to me...

You know, after so many interviews, all that’s left is to overanalyze everything!!!

[laughs] You can’t get Rush out of the two Johns [Petrucci and Myung – ed.] or out of Mike. The Rush influences are always there and no one is ashamed of it. They keep the Rush flag flying high [laughs]. Luckily, I’m not a Rush fanatic, because it seems to me that we wouldn’t have any originality in our sound. [laughs] Seriously though, the Rush influence is so strong and everyone is proud of it. Indeed, it’s like a tribute to that band.

On “Awaken The Master”, John Petrucci plays 8-string guitar. How do you think the way he composes and plays music has changed using this unusual instrument?

That’s a question for John Petrucci. [laughs] I would say he had some “lower” notes. [laughs]

Obviously to compete more intensely with you.

Yeah. With me and my 88 keys! [laughs] Aside from the fun, I think it gave him inspiration to come up with new things. There are so many bands that by using an extra string, they are look for and find ways to sound different. And you know what? We’re only talking about a few more low notes. There’s Animals As Leaders, for example, who play with an 8-string guitar, so when John got the guitar, he tried to figure out what the extra possibilities were and how he could take advantage of those extra low notes on “Awaken The Master”. I can say that it reminded me of when he first picked up the 7-string and played that awesome theme on “The Dark Eternal Night” [oops! Remember the album introduction at that point]. He was playing some notes that were so low I couldn’t even hear them and there was a sound like an animal roar!!! I had a lot of trouble figuring out what notes he was playing on his guitar and I assure you I have a perfect ear in that area. It sounded to me like the noise produced by an animal. [laughs]

I see. I imagine on the next album you playing with keyboards that have 188 keys to compete!!! [laughs from both of them] On “A View From The Top Of The World”, I think you use a wider variety of sounds than ever before. Did you use any new effects? In every song it’s like you have dozens of different sounds.

Every Dream Theater album I see as an opportunity to try new things, from software to instruments. On this album, I had the chance to try a lot of different things. So I brought in an electro-mechanical piano from the Brazilian company Valente. You can hear it in the intro of “Sleeping Giant”. Also, this year, I got a Mini Moog from 1973. I grew up playing that instrument, but I sold it 40 years ago. I wanted a new one now and got it from a friend of mine who repairs and “refurbishes” such old musical instruments. I almost didn’t take it to the studio with me because I didn’t want to carry something so important in my car. I ended up taking it and using the Moog One, the most “powerful” piece in the series, which was in the studio. I was also influenced by a company that makes synthesizers called Waldorf. So I got the desktop version of Iridium. Going to the studio, with all the instruments I had, there wasn’t enough room to play, so I went next door to Jimmy T’s office, who was recording. Jimmy loved the Iridium, he wouldn’t even let me go looking for different cool sounds and he wanted to experiment with it himself. It would be unfair if I didn’t mention the instrument you see me on stage with, the Korg Kronos, which also played a very important role on the album. Over the years, I’ve developed a very great store of sounds on the Kronos, many of which I used on the album, too. Before we go any further, I have to say that I also used some great software, PluginGuru with the Unify program. I used this program for the various orchestral sounds that exist. Finally, there’s the company 8dio, which has some programs that give you 66 trombones or 66 tuba. They had, that is, 66 trombone players and they produced the sound that this produces. So when you hear on the album some sounds that sound like that, it’s 66 trombones playing together. It’s bigger than any orchestra and much more economical. [laughs]

What do you think will be the ultimate challenge for Dream Theater? Maybe release an album with four-minute songs?

That’s a completely different technique. When we write a long song, we use these compositional techniques, like taking a melody from the highest notes to the lowest and seeing what fits, or changing the tempos. There are a lot of things you can do when you “stretch” a song. We can also write short, commercial songs, but that’s something completely different.

Is there anything from Dream Theater’s past that you think you could “revisit”? I mean, everything. From equipment, clothes, studios, to... members!

There’s always lots of cool stuff you can find from the past. For example, there are some Kevin Moore sounds that are very, very cool. I really like, a lot of his sounds, from “Awake”, for example.

I understand that you didn’t have a lot of different options in terms of song length, but can you tell me what you wanted to show by putting out “The Alien” as the first single, which is nine minutes long?

It’s always important to talk about the first single. I think given this album that we put out, “The Alien” shows a picture of what’s to come. Dream Theater fans have very strong opinions and try to draw conclusions from everything. When we read comments, after a while we stop, because we’re mad about the conclusions that some people draw. [laughs] “The Alien”, I think, is a song that has everything Dream Theater fans want to hear, but it’s definitely very different from a classic, first single. The way I see things, this song has received the best reviews of any other song we have released on previous albums.

How much of a role did it play that you recorded in your own studio this time?

Very important. First of all, we were more focused on the goal. Then, the space we were playing in is kind of small and that made us feel the need to work even more. But when it came time to record everyone’s parts, things were much more comfortable; we had the space to look for different things, because, for example, it was just me and Jimmy T alone and we were looking for sounds. In short, when we were together, we felt the pressure that you have to have when you want to create, and when you were recording, you had the comfort and space you needed to perform better.

How do your fans view the releases from the Lost Not Forgotten Archives that you’ve started and are putting out through Inside Out?

You know that Dream Theater fans love these kinds of releases... The response that we’re getting is fantastic. But I have to let you go, because I’m already late for the next interview. It was nice talking to you again and I look forward to seeing you in person at one of our shows.

Watching From The Top Of The World

Σάκης Φράγκος

Βλέποντας το εξώφυλλο του “A Change Of Seasons”, λέγαμε ότι οι Dream Theater στέλνουν τα υπόλοιπα σχήματα να πάρουν το κουβαδάκι τους και να πάνε σε άλλη παραλία. Με το “Falling Into Infinity”, ότι οι υπόλοιποι τους βλέπουν με τα κιάλια. Τώρα, με το “A View From The Top Of The World”, έχουν στρογγυλοκάτσει στο θρόνο του, πολύ ψηλά, στην κορυφή του κόσμου. Είναι έτσι; Έκαστος έχει την άποψή του, η γενική εικόνα όμως, είναι ότι οι αδιαμφισβήτητοι βασιλιάδες του prog metal, έβγαλαν ένα δίσκο, που είναι από τους καλύτερούς τους των τελευταίων ετών. Ας πάμε να δούμε τι μας είπε ο Jordan Rudess, στη νιοστή συνέντευξη που κάναμε...

Μπορείς να μου πεις πως καταφέρατε να βγάλετε έναν τόσο θετικό δίσκο, παρότι και το “A View From The Top Of The World” αλλά και το άλμπουμ των Liquid Tension Experiment, γράφτηκαν μέσα στην καραντίνα;
Ήταν πάρα πολύ δύσκολο να βρεθούμε με τα υπόλοιπα παιδιά και να οργανώσουμε το νέο άλμπουμ των Dream Theater, όπως ήταν και πάρα πολύ δύσκολο να συμβεί αυτό και για τους LTE. Με τον καιρό, βρήκαμε τα πατήματά μας και τι έπρεπε να κάνουμε και ήμασταν ανακουφισμένοι όταν φτάσαμε εκεί. Όλη αυτή η ένταση που υπήρχε γύρω μας, μας βοήθησε να είμαστε ακόμα πιο σοβαροί, αλλά ταυτόχρονα και ακόμα πιο «τρελοί», μουσικά.

Και σίγουρα, η περιοδεία που κάνατε για το “Scenes From A Memory”, αλλά και το άλμπουμ των Liquid Tension Experiment, σας έδωσε και την απαραίτητη ώθηση, τουλάχιστον να παίξετε πάρα πολλές νότες (γέλια).
Ναι, πάαααρα πολλές νότες (γέλια). Σίγουρα εμπνευστήκαμε από αυτά που είπες. Περιοδεύοντας μετά από χρόνια για το “Scenes...”, συνειδητοποιήσαμε εκ νέου τι σημαίνει για τον κόσμο και στην κάναμε μία «απαλή ανάλυση», σχετικά με τους λόγους για τους οποίους ο κόσμος το αγαπάει τόσο πολύ και προσπαθήσαμε να εφαρμόσουμε κάποιους από αυτούς, στο δίσκο μας και να μεταφέρουμε αυτήν την ενέργεια. Έχοντας παίξει σε τόσες συναυλίες αυτό το άλμπουμ πρόσφατα, δεν ήταν και δύσκολο να μπούμε σ’ αυτήν την πνευματική κατάσταση. Σε ότι αφορά στους LTE, παρόλο που είμαστε μόνο εγώ κι ο John Petrucci, νομίζω ότι μεταφέραμε την ενέργεια που είχαμε και μας βοήθησε να κάνουμε κάποια πράγματα με διαφορετικό τρόπο. Όπως για παράδειγμα, δεν καθόμασταν να σκεφτούμε αν σε κάποιο lead σόλο, έπρεπε να είναι μόνο κιθάρα ή μόνο πλήκτρα. Δοκιμάζαμε λύσεις, χωρίς στεγανά, χωρίς περιορισμούς. Ότι πήγαινε περισσότερο στο τραγούδι.

Μου έκανε εντύπωση το γεγονός ότι υπάρχουν μεν πολλές νότες, πάρα πολλές, υπάρχουν όμως και λιγότεροι στίχοι. Έχει να κάνει με το γεγονός ότι ο James συμμετείχε μέσω Zoom και δεν ήταν παρών ως φυσική παρουσία; Δηλαδή, γράφατε ένα 9λεπτο τραγούδι και του λέγατε: «ΟΚ James, εδώ, έχεις τρία λεπτά να τραγουδήσεις, γιατί στο υπόλοιπο τραγούδι ξεσαλώνουμε»; (γέλια)
Χμμμ... Με έβαλες σε σκέψεις με αυτό που μου είπες... Δεν είχα σκεφτεί ποτέ την αναλογία στίχων και μουσικής. Αλήθεια πιστεύεις ότι είναι λιγότεροι οι στίχοι σ’ αυτόν το δίσκο;

Ναι, νομίζω πως έτσι είναι.
Ξέρεις τι βλέπω να έρχεται, λοιπόν, έτσι; Να βρεθεί ένας οπαδός των Dream Theater, που να χρονομετρήσει τη διάρκεια των στίχων κάθε δίσκου και να βγάλει έναν αναλυτικό πίνακα!!! Μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη, να βρεις κάποιον να το κάνει; Ρίξε την ιδέα και όλο και κάποιος θα βρεθεί να λύσει αυτό το «μυστήριο»!!!

Να μείνω λίγο στον James... Στο δίσκο ακούγεται να τραγουδά πιο «γήινα». Δεν πιάνει τρελά ψιλές νότες και νομίζω ότι φροντίσατε να τραγουδά σε μία έκταση την οποία μπορεί να αποδώσει σχεδόν 100% στις συναυλίες. Όταν γράφατε τα τραγούδια, λάβατε πολύ σοβαρά υπόψη αυτό το γεγονός; Διότι, ένας τραγουδιστής όταν μεγαλώνει, δεν είναι και τόσο εύκολο να τραγουδήσει όπως 20–30 χρόνια πριν...
Δεν θα έλεγα ότι είναι κάτι καινούργιο, το ότι προσέχουμε πάρα πολύ που βρίσκεται η φωνή του τώρα. Ξέρουμε ότι δεν μπορεί να τραγουδήσει όπως στο “Images And Words”, δεν είναι δυνατόν αυτό. Ως συνθέτες, πάντα έχουμε στο μυαλό μας, ποιες είναι οι καλύτερές του νότες και γράφουμε μουσική, έχοντας τη φωνή ως όργανο στο μυαλό μας. Είναι δύσκολο για τον James να τραγουδά τα παλιά κομμάτια, αφού η φωνή δεν μπορεί να παραμείνει στο ίδιο επίπεδο όσο περνούν τα χρόνια. Αυτό είναι απλά η πραγματικότητα.

Απλά το τονίζω, επειδή θεωρώ πως στο “A view...”, το πετύχατε αυτό με τον James ίσως στον απόλυτο βαθμό. Αφήνω εσένα και τον John, που έχετε αποδείξει πάρα πολλές φορές τι μπορείτε να παίξετε στους δίσκους και πάω στον Mike Mangini. Μου μοιάζει σαν να αμολήσατε το θηρίο και παίζει τα πιο δύσκολα, περίεργα κι ευφάνταστα θέματα όσο καιρό παίζει στους Dream Theater. Πιστεύεις ότι ενδόμυχα ένιωσε πως έπρεπε να βγει λίγο πιο μπροστά, μετά τη συνεργασία σας με τον Mike Portnoy στους Liquid Tension Experiment; Ήθελε δηλαδή, να δείξει στον κόσμο ότι «κοιτάξετε, είμαι ο Mike Mangini».
Θέλεις να πεις ότι «είμαι ο Mike “fuckin’” Mangini» (γέλια).

Εσύ το είπες! Χαχαχαχα! Νομίζω ότι σ’ αυτό το άλμπουμ, έπιασε την καλύτερή απόδοσή του σε δίσκο των Dream Theater.
Κι εγώ το πιστεύω αυτό. Κι επιπλέον, νομίζω ότι και ο ήχος των τυμπάνων του είναι ο καλύτερος που είχε ποτέ. Πολύ δυναμικός, πολύ φυσικός, πολύ ευχάριστος. Πλέον, νομίζω ότι δείχνει με πάρα πολύ πειστικό τρόπο, τι μπορεί να κάνει. Σε άλλους δίσκους, είχαμε κόσμο να λέει για τον ήχο από το ταμπούρο, από τα πιατίνια. Ο κόσμος βέβαια, δεν μπορεί να καταλάβει ότι κάθε μηχανικός ήχου, έχει κάποια συγκεκριμένα πράγματα στο μυαλό του σε κάθε δίσκο που δουλεύει, σχετικά με το πώς θα ακούγεται το κάθε όργανο. Σ’ αυτό το δίσκο, τα διαλύσαμε όλα. Νομίζω ότι δεν υπάρχει κάποιος που να σκεφτεί καν να μπει στη διαδικασία να κριτικάρει το πώς ακούγονται.

Πέραν του ήχου όμως, νομίζω ότι και παιχτικά, αυτά που κάνει είναι ανώτερα από πριν... Λες και τον αμολήσατε...
Αυτό που συνέβη, είναι ότι κι εγώ και ο John, ήμασταν αυτή τη φορά πιο δεκτικοί στις ρυθμικές ιδέες του Mike και πολλά σημεία αναπτύχθηκαν από τους ρυθμούς που μας έπαιζε. Ερχόταν, δηλαδή, μ’ έναν ρυθμό 23/8 που μας άρεσε πολύ και χτίζαμε πάνω σ’ αυτόν.

Εκτός αυτών, πρέπει να επισημάνω ότι αποφύγατε πολλές νόρμες, που χρησιμοποιούσατε στους προηγούμενους δίσκους. Για παράδειγμα, δεν υπάρχει μπαλάντα. Το δεύτερο τραγούδι του δίσκου, δεν είναι αυτό που λέμε «εμπορικό». Η μόνη νόρμα που κρατήσατε, είναι πως έχετε το “Transcending time” που ακούγεται πάρα πολύ σαν τραγούδι των Rush. Ήταν αυτό το τραγούδι ενός είδους tribute στους Rush; Ακούγεται αρκετά όμοιο με τραγούδια όπως το “Limelight”, το “Red Barchetta” και κάποια ακόμα...
(γέλια) Προσπαθώ να θυμηθώ τη φράση που χρησιμοποιούμε όταν προσπαθείς να βγάλεις κάτι από κάπου κι αυτό δεν είναι δυνατό, αλλά δεν μου έρχεται...

Ξέρεις, μετά από τόσες συνεντεύξεις, το μόνο που έχει απομείνει είναι να υπεραναλύουμε τα πάντα!!!
(γέλια) Δεν μπορείς να βγάλεις τους Rush από τους δύο John (σ.σ. Petrucci και Myung) ή από τον Mike. Οι επιρροές από τους Rush υπάρχουν πάντα και κανείς δεν ντρέπεται γι’ αυτό. Κρατούν ψηλά τη σημαία των Rush (γέλια). Ευτυχώς, εγώ δεν είμαι φανατικός των Rush, γιατί μου φαίνεται ότι δεν θα είχαμε καμία πρωτοτυπία στον ήχο μας. Χαχαχαχαχα. Σοβαρά τώρα, όμως, η επιρροή από τους Rush είναι τόσο έντονη και όλοι τους είναι περήφανοι γι’ αυτό. Όντως, είναι σαν ένα tribute στο συγκρότημα αυτό.

Στο “Awaken The Master”, ο John Petrucci παίζει 8χορδη κιθάρα. Πως πιστεύεις ότι άλλαξε ο τρόπος που συνθέτει και παίζει μουσική, χρησιμοποιώντας αυτό το ασυνήθιστο όργανο;
Αυτή είναι μία ερώτηση για τον John Petrucci. Χαχαχαχα. Θα έλεγα ότι είχε μερικές πιο «χαμηλές» νότες. Χαχαχαχα!

Προφανώς για να συναγωνιστεί πιο έντονα μαζί σου.
Ναι. Με μένα και τα 88 πλήκτρα μου! Χαχαχαχα! Πέρα από την πλάκα, νομίζω ότι του έδωσε έμπνευση να βρει καινούργια πράγματα. Υπάρχουν τόσα σχήματα που χρησιμοποιώντας μία παραπάνω χορδή, ψάχνουν και βρίσκουν τρόπους να ακούγονται διαφορετικοί. Και ξέρεις κάτι; Μιλάμε μόνο για λίγες, χαμηλές νότες παραπάνω. Υπάρχουν για παράδειγμα οι Animals As Leaders που παίζουν με 8χορδη κιθάρα, οπότε όταν πήρε την κιθάρα ο John, προσπάθησε να βρει ποιες είναι οι έξτρα δυνατότητες που του δίνει και πως μπορεί να εκμεταλλευτεί αυτές τις επιπλέον χαμηλές νότες στο “Awaken the master”. Μπορώ να πω ότι μου θύμιζε όταν είχε πάρει για πρώτη φορά την 7χορδη κιθάρα κι έπαιζε αυτό το τρομερό θέμα στο “Dark eternal night” (σ.σ. ουπς! Θυμηθείτε την παρουσίαση του δίσκου στο συγκεκριμένο σημείο). Έπαιζε κάποιες νότες που ήταν τόσο χαμηλές, που δεν μπορούσα καν να τις ακούσω κι έβγαινε ένας ήχος σαν βρυχηθμός ζώου!!! Αντιμετώπισα πολύ μεγάλο πρόβλημα να καταλάβω ποιες νότες έπαιζε στην κιθάρα του και σε διαβεβαιώνω ότι έχω τέλειο αυτί σ’ αυτόν τον τομέα. Μου ακουγόταν σαν θόρυβος που παράγεται από ζώο. Χαχαχα.

Κατάλαβα. Σε βλέπω στον επόμενο δίσκο να παίζεις με keyboards που έχουν 188 πλήκτρα για να του την μπεις!!! (γέλια και από τους δύο) Στο “A View From The Top Of The World”, νομίζω ότι χρησιμοποιείς μεγαλύτερη ποικιλία ήχων από ποτέ. Χρησιμοποίησες κάποιο καινούργιο εφέ; Σε κάθε τραγούδι είναι λες κι έχεις δεκάδες διαφορετικούς ήχους. 
Κάθε δίσκο των Dream Theater, τον βλέπω ως ευκαιρία να δοκιμάσω καινούργια πράγματα. Από software, μέχρι όργανα. Σ’ αυτό το άλμπουμ, είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω αρκετά διαφορετικά πράγματα. Έφερα, δηλαδή, ένα ηλεκτρο-μηχανικό πιάνο από τη βραζιλιάνικη εταιρία, Valente. Το ακούς στην εισαγωγή του “Sleeping giant”. Επίσης, φέτος, απέκτησα ένα mini Moog του 1973. Μεγάλωσα παίζοντας με αυτό το όργανο, αλλά το πούλησα πριν από 40 χρόνια. Ήθελα πλέον ένα καινούργιο και το πήρα από έναν φίλο μου που επισκευάζει και «ανακαινίζει» τέτοιου είδους παλιά μουσικά όργανα. Παραλίγο να μην το πάρω στο στούντιο μαζί μου, επειδή δεν ήθελα να κουβαλάω στο αμάξι μου κάτι τόσο σημαντικό. Τελικά το πήρα και χρησιμοποίησα και το Moog One, το πιο «δυνατό» κομμάτι της σειράς, που υπήρχε στο στούντιο. Επίσης, επηρεάστηκα από μία εταιρία που φτιάχνει synthesizer και λέγεται Waldorf. Απέκτησα τη desktop version του Iridium, λοιπόν. Πηγαίνοντας στο στούντιο, με όλα αυτά τα όργανα που είχα, δεν υπήρχε αρκετός χώρος για να παίζω και πήγα δίπλα στο γραφείο του Jimmy T, που έκανε την ηχογράφηση. Ο Jimmy, λάτρεψε το Iridium, που δεν με άφηνε καν να ψάχνω εγώ για διάφορους cool ήχους και ήθελε να πειραματιστεί ο ίδιος, ψάχνοντας. Θα ήμουν άδικος αν δεν ανέφερα και το όργανο με το οποίο με βλέπεις στην σκηνή, το Korg Kronos, το οποίο έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο δίσκο, επίσης. Όλα αυτά τα χρόνια, έχω αναπτύξει μία πολύ σπουδαία αποθήκη ήχων στο Kronos, πολλούς από τους οποίους χρησιμοποίησα στο δίσκο, επίσης. Προτού προχωρήσουμε, πρέπει να πω ότι χρησιμοποίησα και πολύ σπουδαίο software, το PluginGuru με το πρόγραμμα Unify. Αυτό το πρόγραμμα το χρησιμοποίησα για τους διάφορους ήχους από ορχήστρα που υπάρχουν. Τέλος, υπάρχει η εταιρία 8dio, που έχει κάποια προγράμματα που σου δίνουν 66 τρομπόνια ή 66 τούμπες. Είχαν, δηλαδή 66 παίχτες τρομπονιού και παρήγαγαν τον ήχο που βγάζει αυτό. Έτσι, όταν ακούς στο δίσκο κάποιους ήχους που μοιάζουν με αυτό, είναι 66 τρομπόνια να παίζουν μαζί. Είναι μεγαλύτερο από κάθε ορχήστρα και πολύ πιο οικονομικό. Χαχαχαχα.

Ποια πιστεύεις ότι θα είναι η απόλυτη πρόκληση για τους Dream Theater; Πιθανώς να βγάλουν ένα δίσκο με τετράλεπτα τραγούδια;
Αυτό είναι μία εντελώς διαφορετική τεχνική. Όταν γράφουμε ένα μεγάλο σε διάρκεια τραγούδι, χρησιμοποιούμε αυτές τις τεχνικές σύνθεσης, όπως να παίρνουμε μία μελωδία από τις πιο ψιλές νότες στις πιο χαμηλές και να βλέπουμε τι ταιριάζει, ή να αλλάζουμε τους χρόνους. Είναι πολλά πράγματα που μπορείς να κάνεις όταν «απλώνεις» ένα τραγούδι. Μπορούμε να γράψουμε και μικρά, εμπορικά τραγούδια, αλλά αυτό είναι κάτι εντελώς διαφορετικό.

Υπάρχει κάτι από το παρελθόν των Dream Theater που θεωρείς ότι θα μπορούσατε να το «επισκεπτόσασταν» ξανά; Εννοώ, τα πάντα. Από εξοπλισμό, ρούχα, στούντιο, μέχρι... μέλη!
Πάντα υπάρχουν πολλά και ωραία πράγματα που μπορείς να βρεις από το παρελθόν. Για παράδειγμα, υπάρχουν μερικοί ήχοι του Kevin Moore που είναι πάρα πολύ cool. Μου αρέσουν πάρα πολύ, αρκετοί ήχοι του, από το “Awake”, για παράδειγμα.

Καταλαβαίνω ότι δεν είχατε και πολλές διαφορετικές επιλογές σε σχέση με τη διάρκεια των τραγουδιών, αλλά μπορείς να μου πεις τι θέλατε να δείξετε, βγάζοντας το “The Alien” ως πρώτο single, που κρατάει εννιά λεπτά;
Πάντα είναι σημαντικές οι συζητήσεις για το πρώτο single. Νομίζω ότι με δεδομένο αυτόν το δίσκο που βγάλαμε, το “The Alien”, δείχνει μία εικόνα του τι θα ακολουθήσει. Οι οπαδοί των Dream Theater έχουν πολύ έντονη γνώμη και προσπαθούν να βγάλουν συμπεράσματα από το οτιδήποτε. Όταν διαβάζουμε σχόλια, μετά από λίγο σταματάμε, γιατί έχουμε τρελαθεί από τα συμπεράσματα που βγάζουν μερικοί άνθρωποι. Χαχαχα. Το “The Alien”, είναι, νομίζω, ένα τραγούδι που έχει όλα όσα θέλουν να ακούσουν οι οπαδοί των Dream Theater, αλλά είναι σίγουρα πολύ διαφορετικό από ένα κλασικό, πρώτο single. Έτσι όπως βλέπω τα πράγματα, το τραγούδι αυτό, έχει πάρει τις καλύτερες κριτικές από οποιοδήποτε άλλο τραγούδι έχουμε βγάλει πρώτο, σε προηγούμενους δίσκους.

Πόσο σημαντικό ρόλο έπαιξε ότι ηχογραφήσατε στο δικό σας στούντιο, πλέον;
Πολύ σημαντικό. Πρώτα απ’ όλα, ήμασταν πιο συγκεντρωμένοι στο στόχο. Έπειτα, ο χώρος που παίζαμε είναι κάπως μικρός κι αυτό μας έκανε να αισθανόμαστε ακόμα μεγαλύτερη την ανάγκη να δουλέψουμε. Όταν όμως ήρθε η στιγμή να ηχογραφήσει ο καθένας τα μέρη του, τα πράγματα ήταν πολύ πιο άνετα, είχαμε το χώρο να ψάξουμε διάφορα πράγματα, αφού, για παράδειγμα, ήμουν μόνος με τον Jimmy T και ψάχναμε ήχους. Με λίγα λόγια, όταν ήμασταν μαζί, νιώθαμε την πίεση που πρέπει να έχεις όταν θέλεις να δημιουργήσεις και όταν ηχογραφούσες, είχες την απαραίτητη άνεση και το χώρο που χρειάζεσαι για να αποδώσεις καλύτερα.

Πως βλέπουν οι οπαδοί σας τις κυκλοφορίες από τα Lost Not Forgotten Archives που έχετε ξεκινήσει και βγάζετε μέσα από την Inside Out;
Αφού ξέρεις τώρα ότι οι οπαδοί των Dream Theater, λατρεύουν αυτού του είδους τις κυκλοφορίες... Η ανταπόκριση που έχουμε, είναι φανταστική. Πρέπει όμως να σε αφήσω, γιατί ήδη έχω καθυστερήσει για την επόμενη συνέντευξη. Χάρηκα που τα είπαμε και πάλι και περιμένω να σε δω από κοντά σε κάποια από τις συναυλίες μας.