Older, More Experienced, Wiser

After Mike Portnoy’s return to Dream Theater, the band had already recorded an album, but its release was scheduled for next year. The starting point for our conversation with the legendary drummer was the 40th Anniversary Tour, which will also cover Poland. On November 3rd, we’ll see the musicians at the Atlas Arena in Łódź.

Interview with Mike Portnoy

Nostalgic Experience

Wiesław Weiss: Long before returning to Dream Theater, you admitted: “I dreamed many times about playing in a band again. I imagined the moment of performing with them again as something incredibly exciting.” But that experience is still ahead of you...

Mike Portnoy: That’s true. Another one hundred days [the interview took place on July 10th – Ed.]. In exactly one hundred days, that big moment I’ve dreamed about so many times will come. I’m very excited.

WW: You’re starting your tour in October in London. You called it the 40th Anniversary Tour, but it’s been 35 years since the release of Dream Theater’s first album, When Dream And Day Unite, not 40...

MP: Well, yes, but the band was formed earlier, in 1985 [initially as Majesty, it only became Dream Theater in 1987 – Ed.]. So its fortieth anniversary falls next year. And next year we’ll still be on tour, so it all adds up. [laughs]

WW: It’s going to be a nostalgia tour that will bring back many memories...

MP: Exactly. Some people scoff at nostalgia, but I have no problem with it. An anniversary tour is a good way to summarize everything that has made up the band’s history. And to remind them of our extensive legacy. It’s worth noting that this lineup hasn’t played together in almost fifteen years. And for people who once saw Dream Theater with me, it will be – as you said – a nostalgic experience, but I suspect younger fans will also come to the concerts. Either way, it promises to be something special.

WW: Are you preparing a special stage design?

MP: And you know that’s the case. Tickets are selling very well, people are excited, so we have to do everything we can to live up to expectations. And the production also has to be spectacular – especially since the concerts are scheduled in large arenas. Currently, we’re working on the video projections and lighting.

Doors To The World

WW: You’ll obviously be playing the most famous songs from Dream Theater’s history. Can we also expect something rarer, something new?

MP: We won’t be playing anything new before the new album comes out. We’re looking back on this tour, going all the way back to the band’s beginnings. We’re currently putting together a setlist that will cover all periods of Dream Theater’s forty-year history. It’s not ready yet, so I can’t reveal any details. However, next year, when the album is released, we’ll also play songs from it.

WW: Am I to understand that you’ll also be playing songs written after you left Dream Theater?

MP: Of course. The set, as I said, will cover the entire history of the band.

WW: Will there be more songs from the album Images And Words, considered by many fans to be the true beginning of Dream Theater?

MP: Definitely. I don’t recall any tour not including music from Images And Words. It’s an important album that opened the door to the world for us.

WW: What are your memories of working on it?

MP: If you want to know the truth, it was a very difficult time for the band. After the first album, we tried to change labels [Mechanic didn’t fulfill their obligations to the band – Ed.], but as a result, we were left without a contract, and it took us three years to sign with Atco. We searched for a vocalist for almost as long [after removing Charlie Dominici, who sang on When Dream And Day Unite, and then his replacement, Steve Stone – Ed.] before we hired James LaBrie. And the recording session itself was fraught with conflict – we didn’t really get along with the producer Atco had imposed on us [David Prater – Ed.]. We really had a rough time. But fortunately, when the album Images And Words finally hit the market, it was a huge success and immediately changed the band’s situation. That’s why it’s a wonderful memory for us today, despite being created under such difficult circumstances.

WW: You’ve swapped instruments on stage in the past. Can we expect something like that on the 40th anniversary tour?

MP: Indeed, in the late ‘90s, we appeared on stage for encores as Nightmare Cinema, and in this incarnation, we swapped instruments. I played bass, Derek Sherinian on guitar, John Petrucci on drums, and John Myung on keyboards. Only James LaBrie did what he always does – sing. It was a project made for fun. We didn’t play our own songs, just Deep Purple’s ‘Perfect Strangers.’ And you know what? Maybe it’s a good idea to revive Nightmare Cinema.

Die Again

WW: Years ago, you told me that your favorite Dream Theater album was Metropolis Part 2: Scenes From A Memory. I’m curious if you’ll play more songs from it, because a few years ago, the band performed it in its entirety at live shows, as did Images And Words.

MP: I’m aware that in recent years, Dream Theater has performed the music from Scenes From A Memory, as well as Images And Words, in its entirety. But the situation is different today, because with my return, the lineup that created and recorded Scenes From A Memory has been revived. So revisiting these songs will have a different weight than back then. And of course, we’ll do it: at least a few songs from that album will definitely appear on tour.

WW: Is Metropolis Part 2: Scenes From A Memory still your favorite Dream Theater album?

MP: You know I do! Of course, I like many of our albums, each for a different reason. I like Train Of Thought because it was incredibly heavy. I like Six Degrees Of Inner Turbulence because it was very experimental, sonically and production-wise. And so on. Actually, every album we’ve made holds a special place in my heart. But Scenes From A Memory is undoubtedly something special – Dream Theater’s first concept album, the first album produced by ourselves, the first recorded with Jordan Rudess. It’s an incredibly important work for many reasons. And it still ranks at the very top of my list of favorite albums by the band.

WW: The novel version of Metropolis Part 2: Scenes From A Memory will be released in October. Are you pleased with how the author, Peter Orullian, has developed the threads of your story?

MP: Honestly? I haven’t read Peter Orullian’s book yet. We only received the final, edited version a few days ago. But I can’t wait to see what Peter has done with the story we came up with, because there’s no doubt the book version is much more developed and in-depth.

WW: Do you remember how the idea for this extraordinary story, with its themes of reincarnation, crime, and ghosts, was born? Did you come up with it?

MP: It was John Petrucci who came up with the initial idea and presented it to us in conversation. And then the entire band spent a lot of time on it. Everyone added their own unique touches. However, John and I, as producers, had the greatest contribution to refining the story and building the album from it. I also think it was I who brought John and the other bandmembers to the attention of Kenneth Branagh’s film Dead Again from the early 1990s, with its interesting take on reincarnation combined with a murderous plot. And that film served as our main source of inspiration. Building the plot of Scenes From A Memory and setting it to music obviously required a tremendous amount of work, but we did it with passion.

WW: Your story could also be the basis for a film.

MP: Absolutely! People have been telling us that for twenty-five years. But it’s still not too late. And who knows, maybe a film like that will be made in the future.

WW: Who would you envision as the main characters: Nicholas, Victoria, and the murderer, Edward?

MP: Jake Gyllenhaal would be a great Nicholas. For the role of Victoria, I’d choose Mia Goth – I recently saw her in the film MaXXXine, and I think she’d be perfect. And Edward was a politician – who could play a politician? I know! Joe Hamm.

Night Sessions In Carmel

WW: You never had the opportunity to perform the ‘12 Step Suite’ you created for Dream Theater live with the band, but you did play it at solo shows with The Shattered Fortress. Do you think you’ll perform it with Dream Theater again someday?

MP: I hope so! I certainly felt a sense of accomplishment when I played it with The Shattered Fortress, but I also created it for Dream Theater [in fragments scattered across albums, from Six Degrees Of Inner Turbulence to Black Clouds & Silver Linings – Ed.] and ended up wanting to play the whole thing with the band, which obviously didn’t happen; I left in 2010. It remained a dream that hasn’t come true yet, but I hope we’ll do it someday.

WW: Did the band have any reservations about recording something as personal as the subsequent sections of the suite – ‘The Glass Prison,’ ‘This Dying Soul,’ and ‘The Shattered Fortress’ – about your struggle with alcoholism?

MP: If they had, we wouldn’t have recorded them. You know, I’ve always dealt with very personal topics in my lyrics. I wrote about my mother’s death in a plane crash in ‘A Change Of Seasons.’ I wrote about the loss of my father to cancer in ‘The Best Of Times.’ I wrote about the negative energy that permeated my relationship with my stepfather in ‘Honor Thy Father.’ I’ve always exposed myself in my lyrics, appreciating their therapeutic power. And I had the support of the entire band in this.

WW: Do you think ‘12 Step Suite’ could also have helped listeners struggling with alcoholism?

MP: I know it did. After shows, many fans told me about their addiction problems and how the ‘12 Step Suite,’ based on a program developed by Alcoholics Anonymous, helped them better understand this disease and face it. So it’s wonderful that I managed to create a series that helped not only me but others as well. The last track, ‘The Shattered Fortress,’ includes the words: “If anyone, anywhere, needs help, I want to help them.” I wrote them with a sense of mission. I truly want to be of help to anyone who needs help.

WW: You mentioned your dad earlier, for whom you wrote the song ‘The Best Of Times.’ I know he came up with the band’s name. He was kind of like their godfather, right?

MP: Without a doubt. He was a huge fan of what we were doing – from the very beginning, from the band’s inception in 1985 in Berklee, when it was just John Petrucci and John Myung. He came to all the shows. He listened to all the new songs. And he was very supportive. And when we were looking for a name [because it turned out someone else had the rights to Majesty – Ed.], he suggested Dream Theater, named after his favorite movie theater in Carmel, California, where he lived.

WW: You went there too, right?

MP: Oh yes, very often. I spent every summer in Carmel with my dad, and we went to the Dream Theater together. I saw a lot of great movies there, often at midnight screenings, like A Clockwork Orange, Rocky Horror Picture Show, Rock ‘n’ Roll High School by the Ramones, and Yellow Submarine by the Beatles. Back then, going to the movies had something magical about it, and especially at the Dream Theater, because it was a very beautiful theater [unfortunately, it closed in 1999 – Ed.]. I have many wonderful memories there.

Thirteen-Year Break

WW: I have the impression that in 2010 you didn’t want to leave Dream Theater at all. Two years later, you confessed: “All I wanted was a break. I thought we should all take a break, rest for a while.” Why do you think it didn’t work out?

MP: You’d have to ask the others. They didn’t want a break. They didn’t agree to it. And because I really needed a break, I backed out. But you’re right. I didn’t really want to leave. I didn’t want to leave the band forever. It was supposed to be a break. I didn’t realize it would last thirteen years, though. [laughs] But here we are – we’re back together. It took a while, but... Better late than never.

WW: I know your wife, Marlene, and John Petrucci and John Myung’s wives, Rena and Lisa, played in the metal band Meanstreak years ago and are playing again. How did you meet them?

MP: In the late 1980s, I was going to concerts every weekend in clubs in New York and on Long Island to hear metal. And I often stumbled upon Meanstreak, an all-girl band, because they were supporting various bands I wanted to see – Anthrax, Overkill, Motörhead. As a result, I became friends with the drummer, Yael Rallis, and she introduced me, John Petrucci, and John Myung to Marlene, Rena, and Lisa [guitarists Marlene Apuzzo and Rena Sands, and bassist Lisa Martens Pace – Ed.]. All three of us are still with them to this day.

WW: Do you think the fact that your wives have always been, and still are, close made it easier for you to return to Dream Theater?

MP: Absolutely. In 2022, I went on John Petrucci’s solo tour. And Meanstreak reunited to support him. So we spent two months together on the tour bus – John, me, and our wives – which was a bit like a family reunion. And I’d be lying if I said that experience didn’t have any influence on me returning to Dream Theater. It was during those shows and those moments spent on the tour bus with my family that John and I realized what an incredible chemistry we had. You know, we grew up together; we’ve known each other since we were eighteen. So yes, the fact that we’re like family played a huge role in me being back in Dream Theater. We’ve grown together, our families have grown together, and sometimes those things are more important than the bickering and mudslinging that happened when I left the band. They erase them.

WW: Meanstreak, your wives’ band, recently released the highly successful EP Blood Moon...

MP: These are songs that were written over thirty years ago, when John Petrucci, John Myung, and I started dating Rena, Lisa, and Marlene. However, when we married and had children, the girls put down their instruments and devoted themselves to family life. But, as I said, years later they reunited the band, not only for concerts – they’ll also be opening for my show with Metal Allegiance in September – but also to finally record their old compositions.

Like Al Pacino

WW: Years ago, you said about Dream Theater: “The mistakes we’ve made and the lessons life has taught us have made us stronger.” Do you think you’re an even stronger band today than you were in the past?

MP: We really are. In the early days, we argued about everything, fought with each other. It wasn’t possible to function like that; democracy at that stage of our careers proved ineffective, and in the late ‘90s, John Petrucci and I took over the reins of the band: we started making all the decisions ourselves and also took on the album production. But that wasn’t the best solution either, especially since I was a real boss at the time: I bossed others around, leaving no room for anyone else’s ideas. And when I left in 2010, the band changed its approach to a more democratic one, which I had to respect upon my return. So the situation is different now than it was before, but we are much older, more experienced, and wiser people. And we can make decisions together. Of course, the past year required mutual adjustments: we had to learn to function together under new rules. But we succeeded, and today we are a tighter team than ever. Work on the new album, now completed, has shown that everything is running smoothly and without any disruptions, which makes me very excited and happy.

WW: Right after you returned to Dream Theater, you said that not only did you no longer want to be in charge of the band, but you wouldn’t even write lyrics. Really?

MP: I could give that up. I have no desire to write lyrics. Since I left Dream Theater, I’ve only written two: one for Metal Allegiance and one for The Winery Dogs. But as Al Pacino said in The Godfather: Part III: “Just when I thought I had it together, they drag me back in!” [laughs] It’s the same with me. While working on the new album, my friends made me pick up the pen again. They encouraged me, they wanted me to write again. And I decided I couldn’t disappoint them. [laughs]

WW: Will you still be active in your other projects: Metal Allegiance, The Winery Dogs, Flying Colors, or Transatlantic?

MP: Time will tell. Right now, I want to focus entirely on Dream Theater, especially since we have a long tour coming up. But in a few years, there will definitely come a time when we can all do something separately. We’ll see which of my projects survive.

WW: Tell me more, what memories you have from your stays and concerts in Poland?

MP: I have wonderful memories of every visit to Poland – with Dream Theater, but also with The Neal Morse Band and The Winery Dogs. The reception has always been fantastic. Polish audiences have a ton of energy and passion, which rubs off on the musicians, which always translates to a great concert. And I believe it will be the same in November in Łódź.

Interview: Wiesław Weiss

Original text

Starsi, Bardziej Doswiadczeni, Mądrzejsi

Po powrocie do składu Dream Theater Mike’a Portnoya zespół zdążył już nagrać płytę, ale jej wydanie zaplanował na przyszły rok i punktem wyjścia do naszej rozmowy z legendarnym perkusistą była raczej trasa 40th Anniversary Tour, która obejmie też Polskę. 3 listopada zobaczymy muzyków w Atlas Arenie w Łodzi.

Rozmowa Z Mike’em Portnoyem

Nostalgiczne Przeżvcie

Wiesław Weiss: Na długo przed powrotem do Dream Theater przyznałeś: Wiele razy śniłem o tym, że znowu gram w zespole. Wyobrażałem sobie moment ponownego wyjścia z nimi na scenę jako coś niesamowicie ekscytującego. Ale to przeżycie nadal przed tobą...

Mike Portnoy: To prawda. Jeszcze sto dni (rozmowa odbyła się 10 lipca – red.). Równo za sto dni nadejdzie ta wielka chwila, o której tyle razy śniłem. Jestem bardzo podekscytowany.

WW: Zaczynacie trasę w październiku w Londynie. Nazwaliście ją 40th Anniversary Tour, ale przecież od premiery pierwszej płyty Dream Theater, When Dream And Day Unite, minęło 35 lat, nie 40...

MP: No tak, ale zespół powstał wcześniej, w 1985 (początkowo jako Majesty, dopiero w 1987 przeobraził się w Dream Theater – red.). Jego czterdziesta rocznica przypada więc na przyszły rok. A w przyszłym roku nadal będziemy w trasie, więc wszystko się zgadza (śmiech).

WW: Zapowiada się nostalgiczna trasa, która przywoła wiele wspomnień...

MP: Dokładnie tak. Niektórzy kpią z nostalgii, ale ja nie mam z nią problemu. Rocznicowa trasa to dobry sposób, żeby podsumować wszystko, co złożyło się na historię zespołu. I przypomnieć, jak wielki ma dorobek. Dodajmy, że ten skład nie grał ze sobą od prawie piętnastu lat. I dla ludzi, którzy widzieli kiedyś Dream Theater ze mną, będzie to – jak powiedziałeś – nostalgiczne przeżycie, ale, jak przypuszczam, na koncerty przyjdą też młodsi fani. Tak czy inaczej, zapowiada się coś wyjątkowego.

WW: Przygotowujecie specjalną scenografię?

MP: A wiesz, że tak. Bilety sprzedają się świetnie, ludzie są podekscytowani, musimy więc zrobić wszystko, by nie zawieść oczekiwań. I także produkcja musi być spektakularna – zwłaszcza że koncerty zaplanowano w dużych halach. W tej chwili trwają prace nad projekcjami wideo i oprawą świetlną.

Drzwi Do Świata

WW: Zagracie oczywiście najsłynniejsze numery z historii Dream Theater. Możemy spodziewać się także czegoś rzadszego, czegoś nowego?

MP: Przed ukazaniem się nowej płyty nie będziemy grać nic premierowego. Spoglądamy na tej trasie w przeszłość, sięgamy aż do początków zespołu. W tej chwili sporządzamy setlistę, która obejmie wszystkie okresy z czterdziestoletniej historii Dream Theater. Nie jest jeszcze gotowa, więc nie mogę zdradzić szczegółów. Natomiast w przyszłym roku, kiedy płyta będzie już na rynku, sięgniemy też po kawałki z niej.

WW: Czy mam rozumieć, że będziecie też grać utwory, które powstały po twoim odejściu z Dream Theater?

MP: Oczywiście. Program, jak powiedziałem, obejmie całą historię zespołu.

WW: Pojawi się więcej numerów z albumu Images And Words, przez wielu fanów uważanego za prawdziwy początek Dream Theater?

MP: Na pewno. Nie przypominam sobie zresztą, żeby na jakiejkolwiek trasie zabrakło muzyki z Images And Words. To ważny album, który otworzył nam drzwi do świata.

WW: Jak wspominasz pracę nad nim?

MP: Jeśli chcesz znać prawdę, był to bardzo trudny czas dla zespołu. Po pierwszej płycie próbowaliśmy zmienić wydawcę (firma Mechanic nie wywiązywała się z zobowiązań wobec zespołu – red.), a w rezultacie zostaliśmy bez kontraktu i dopiero po trzech latach udało nam się podpisać umowę z Atco. Prawie tak samo długo szukaliśmy wokalisty (po usunięciu ze składu Charliego Dominiciego, który śpiewał na When Dream And Day Unite, a potem jego następcy Steve’a Stone’a – red.), zanim zaangażowaliśmy Jamesa LaBrie. A sama sesja przebiegała w konfliktowej atmosferze – nie bardzo dogadywaliśmy się z producentem narzuconym nam przez Atco (Davidem Praterem – red.). Naprawdę mieliśmy pod górkę. Ale szczęśliwie, kiedy płyta Images And Words trafiła wreszcie na rynek, odniosła wielki sukces i z miejsca zmieniła sytuację zespołu. Dlatego jest dla nas dziś wspaniałym wspomnieniem, mimo że powstała w tak: trudnych okolicznościach.

WW: W przeszłości zdarzało się wam zamieniać na scenie instrumentami. Możemy się spodziewać czegoś takiego na trasie z okazji czterdziestolecia?

MP: Rzeczywiście, w końcu lat 90. na bisy pojawialiśmy się na scenie jako Nightmare Cinema i w tym wcieleniu zamienialiśmy się instrumentami. Ja grałem na basie, Derek Sherinian na gitarze, John Petrucci na perkusji, a John Myung na klawiszach. Tylko James La Brie robił to co zawsze – śpiewał. To był projekt stworzony dla jaj. Nie graliśmy naszych utworów, tylko ‘Perfect Strangers’ Deep Purple. I wiesz co? Może to dobry pomysł, by przywrócić Nightmare Cinema do życia. ·

Umrzeć Powtórnie

WW: Przed laty powiedziałeś mi, że twoim ulubionym albumem Dream Theater jest Metropolis Part 2: Scenes From The Memory. Ciekaw jestem, czy z niego również zagracie więcej utworów, bo kilka lat temu zespół wykonywał go na koncertach w całości, podobnie zresztą jak Images And Words.

MP: Jestem świadom, że w ostatnich latach Dream Theater wykonywał muzykę z Scenes From The Memory, tak jak i z Images And Words, w całości. Ale sytuacja jest dziś inna, bo wraz z moim powrotem odrodził się skład, który stworzył i nagrał Scenes From The Memory. A więc powrót do tych utworów będzie miał inny ciężar gatunkowy niż wtedy. I oczywiście zrobimy to: na trasie na pewno pojawi się co najmniej kilka numerów z tego albumu.

WW: Czy Metropolis Part 2: Scenes From The Memory to nadal twój ulubiony album Dream Theater?

MP: A wiesz, że tak! Oczywiście lubię wiele naszych płyt, każdą z innego powodu. Lubię Train Of Thought, bo była niesamowicie ciężka. Lubię Six Degrees Of Inner Turbulence, bo brzmieniowo i produkcyjnie była bardzo eksperymentalna. I tak dalej. Właściwie każda nasza płyta zajmuje specjalne miejsce w moim sercu. Ale Scenes From The Memory to bez wątpienia coś wyjątkowego – pierwszy concept album Dream Theater, pierwszy album wyprodukowany przez nas samych, pierwszy nagrany w składzie z Jordanem Rudessem. To z wielu powodów niezwykle ważne dzieło. I nadal lokuje się na samym szczycie mojej listy ulubionych albumów zespołu.

WW: W październiku ukaże się powieściowa wersja Metropolis Part 2: Scenes From A Memory. Jesteś zadowolony z tego, jak autor, Peter Orullian, rozwinął wątki waszej opowieści?

MP: Szczerze? Jeszcze nie czytałem książki Petera Orulliana. Dopiero kilka dni temu dostaliśmy ostateczną wersję tekstu, po redakcji. Ale nie mogę się już doczekać, żeby przekonać się, co Peter zrobił z wymyśloną przez nas historią, bo bez wątpienia wersja książkowa jest o wiele bardziej rozbudowana i pogłębiona.

WW: A pamiętasz, jak narodził się pomysł tej niezwykłej opowieści z motywami reinkarnacji, zbrodni, duchów? Ty ją wymyśliłeś?

MP: To John Petrucci rzucił wstępny pomysł i przedstawił go nam w rozmowie. A potem cały zespól poświęcił mu wiele czasu. Każdy dodawał coś od siebie. Z tym że największy wkład w dopracowanie historii i zbudowanie z niej albumu mieliśmy John i ja – jako producenci. Myślę też, że to ja zwróciłem uwagę Johna i pozostałych kolegów na film Kennetha Branagha Umrzeć powtórnie z początku lat 90., z ciekawie ujętym wątkiem reinkarnacji w połączeniu z motywem zbrodni. I właśnie ten film posłużył nam za główne źródło inspiracji. Konstruowanie fabuły Scenes From The Memory i obudowywanie jej muzyką wymagało oczywiście ogromnego wkładu pracy, ale robiliśmy to z pasją.

WW: Wasza opowieść też mogłaby stać się podstawą filmu.

MP: Bez dwóch zdań! Ludzie mówią nam to od dwudziestu pięciu lat. Ale nadal nie jest za późno. I kto wie, może w przyszłości powstanie taki film.

WW: Kogo widziałbyś jako odtwórców głównych bohaterów: Nicholasa, Victorii i mordercy – Edwarda?

MP: Jake Gyllenhaal byłby świetnym Nicholasem. Do roli Victorii wybrałbym Mię Goth – niedawno widziałem ją w filmie MaXXXine i myślę, że byłaby doskonała. A Edward był politykiem – kto mógłby zagrać polityka? Wiem! Joe Hamm.

Nocne Seanse W Carmel

WW: Nie miałeś nigdy sposobności wykonać ‘12 Steps Suite’, którą stworzyłeś dla Dream Theater, na żywo z zespołem, ale grałeś ją na solowych koncertach z projektem The Shattered Fortress. Myślisz, że zaprezentujesz ją jeszcze kiedyś z Dream Theater?

MP: Liczę na to! Miałem oczywiście poczucie spełnienia, kiedy grałem ją z The Shadow Fortress, ale jednak tworzyłem ją dla Dream Theater (we fragmentach rozsianych po kolejnych płytach, od Six Degrees Of Inner Turbulence po Black Clouds & Silver Linings – red.) i kończyłem z myślą, by zagrać całość z zespołem, co oczywiście nie nastąpiło, bow2010 odszedłem. I pozostało marzeniem, które jak dotąd się nie spełniło, ale mam nadzieję, że któregoś dnia to zrobimy.

WW: Czy zespół nie miał oporów przed nagraniem czegoś tak osobistego jak kolejne części suity – ‘The Glass Prison’, ‘This Dying Soul’ czy ‘The Shattered Fortress’ – dotyczące twojej walki z alkoholizmem?

MP: Gdyby miał, nie nagralibyśmy ich. Wiesz, ja zawsze podejmowałem w swoich tekstach bardzo osobiste tematy. Pisałem o śmierci mamy w katastrofie lotniczej -w ‘A Change Of Seasons’. Pisałem o utracie taty, który zmarł na raka – w ‘The Best Of Times’. Pisałem o negatywnej energii, która przepełniała moje stosunki z ojczymem – w ‘Honor Thy Father’. Zawsze obnażałem się w swoich tekstach, doceniając ich terapeutyczną moc. I miałem w tym wsparcie ze strony całego zespołu.

WW: Myślisz, że ‘12 Step Suite’ mogła też pomóc słuchaczom zmagającym się z problemem alkoholowym?

MP: Wiem, że tak było. Po koncertach wielu fanów opowiadało mi o swoich problemach z uzależnieniami oraz o tym, że ‘12 Step Suite’, oparta na programie wypracowanym przez Anonimowych Alkoholików, pomogła im lepiej zrozumieć, na czym polega ta choroba, oraz stawić jej czoło. Cudowne jest więc to, że udało mi się stworzyć cykl, który pomógł nie tylko mi, ale też innym. W ostatnim utworze, ‘The Shattered Fortress’, padają słowa: Jeśli ktokolwiek gdziekolwiek będzie potrzebował pomocy, chcę mu jej udzielić. Pisałem je z poczuciem misji. Rzeczywiście chcę być pomocny, jeśli ktoś tej pomocy potrzebuje.

WW: Wspomniałeś wcześniej tatę, dla którego napisałeś piosenkę ‘The Best Of Times’. Wiem, że to on wymyślił nazwę zespołu. Był kimś w rodzaju jego ojca chrzestnego, prawda?

MP: Bez wątpienia. Był entuzjastą tego, co robiliśmy – od samego początku, od momentu narodzin zespołu, w 1985 roku w Berkeley, kiedy oprócz mnie tworzyli go tylko John Petrucci i John Myung. Przychodził na wszystkie koncerty. Słuchał wszystkich nowych kompozycji. I bardzo nas wspierał. A kiedy szukaliśmy nazwy (bo okazało się, że prawa do Majesty ma ktoś inny – red.), zaproponował Dream Theater od swojego ulubionego kina w Carmel w Kalifornii, gdzie mieszkał.

WW: Też tam bywałeś, prawda?

MP: O tak, bardzo często. Każde lato spędzałem w Carmel z tatą i razem chodziliśmy do Dream Theater. Widziałem tam, często na nocnych seansach, mnóstwo świetnych filmów, jak Mechaniczna pomarańcza, Rocky Horror Picture Show, Rock’n’Roll High School Ramones, Żółtą łódź podwodną Beatlesów. W tamtych czasach seans w kinie miał w sobie coś magicznego, a w Dream Theater szczególnie, bo było to bardzo piękne kino (niestety, zamknięto je w 1999 roku – red.). Mam stamtąd wiele cudownych wspomnień.

Trzynastoletnia Przerwa

WW: Mam wrażenie, że w 2010 roku wcale nie chciałeś odejść z Dream Theater. Dwa lata później zwierzałeś się: Jedyne, czego chciałem, to zrobić sobie przerwę. Uważałem, że wszyscy powinniśmy zrobić sobie przerwę, odpocząć przez jakiś czas. Jak myślisz, dlaczego nie wyszło?

MP: Musiałbyś zapytać pozostałych. To oni nie chcieli przerwy. Nie zgodzili się na to. A ponieważ bardzo potrzebowałem odpoczynku – wycofałem się. Ale masz rację. Tak naprawdę nie chciałem odejść. Nie chciałem rozstać się z zespołem na zawsze. To miała być przerwa. Nie zdawałem sobie jednak sprawy, że potrwa aż trzynaście lat (śmiech). Ale proszę – znowu jesteśmy razem. Trochę to trwało, ale... Lepiej późno niż wcale.

WW: Wiem, że twoja żona, Marlene, oraz żony Johna Petrucciego i Johna Myunga, Rena i Lisa, grały przed laty i znowu grają w zespole metalowym Meanstreak. Jak je poznaliście?

MP: W końcu lat 8o. w każdy weekend chodziłem na koncerty do klubów w Nowym Jorku i na Long Island, żeby posłuchać metalu. I wielokrotnie trafiałem na Meanstreak, złożony z samych dziewczyn, bo supportował różne zespoły, które chciałem zobaczyć – Anthrax, Overkill, Motörhead. W rezultacie zakumplowałem się z perkusistką, Yael Rallis, a ona poznała mnie oraz Johna Petrucciego i Johna Myunga z Marlene, Reną i Lisą (gitarzystkami Marlene Apuzzo i Reną Sands oraz basistką Lisą Martens Pace – red.). Wszyscy trzej jesteśmy z nimi do dziś.

WW: Jak myślisz, czy fakt, że wasze żony zawsze były i nadal są ze sobą blisko, ułatwił twój powrót do Dream Theater?

MP: Bez wątpienia. W 2022 roku wziąłem udział w solowej trasie Johna Petrucciego. I Meanstreak reaktywował się, żeby go supportować. A tym samym dwa miesiące spędziliśmy razem w autokarze – ja, John i nasze żony, co było trochę jak zlot rodzinny. I skłamałbym, gdybym powiedział, że to doświadczenie nie miało żadnego wpływu na to, iż wróciłem do Dream Theater. To podczas tych koncertów i podczas tych chwil spędzonych w autokarze w rodzinnym gronie John i ja zdaliśmy sobie sprawę, jak niezwykła chemia nas łączy. Wiesz, my dorastaliśmy razem, znamy się, od kiedy skończyliśmy po osiemnaście lat. A więc tak, ogromną rolę w tym, że jestem znowu w Dream Theater, odegrało to, że jesteśmy jak rodzina. Dojrzewaliśmy razem, nasze rodziny dojrzewały razem i czasem takie rzeczy okazują się ważniejsze niż przepychanki i obrzucanie się błotem, do czego doszło, kiedy przestałem być członkiem zespołu. Wymazują je.

WW: Meanstreak, zespół waszych żon, wydał niedawno bardzo udaną epkę Blood Moon...

MP: To numery, które powstały ponad trzydzieści lat temu, kiedy John Petrucci, John Myung i ja zaczęliśmy spotykać się z Reną, Lisą i Marlene. Kiedy jednak się z nimi pobraliśmy i kiedy przyszły na świat dzieci, dziewczyny odstawiły instrumenty i poświęciły się życiu rodzinnemu. Ale, jak mówiłem, po latach reaktywowały zespół, nie tylko na koncerty – we wrześniu będą też otwierać mój występ z Metal Allegiance – a również po to, żeby wreszcie nagrać swoje dawne kompozycje.

Jak Al Pacino

WW: Przed laty powiedziałeś o Dream Theater: Błędy, które popełniliśmy, i lekcje, które dało nam życie, uczyniły nas silniejszymi. Jak myślisz, jesteście dziś jeszcze silniejszym zespołem niż w przeszłości?

MP: Jesteśmy, naprawdę. W początkach działalności o wszystko się spieraliśmy, walczyliśmy ze sobą. Nie dało się tak funkcjonować, demokracja na tamtym etapie działalności się pi e sprawdziła i pod koniec lat 90. John Petrucci i ja przejęliśmy stery w zespole: zaczęliśmy sami podejmować wszystkie decyzje, zajęliśmy się też produkcją płyt. Ale to również nie było najlepsze rozwiązanie, zwłaszcza że ja strasznie się wtedy rządziłem: dyrygowałem innymi, nie pozostawiałem nikomu przestrzeni na własne pomysły. I kiedy w 2010 roku odszedłem, zespół znowu zmienił sposób działania na bardziej demokratyczny, co po powrocie musiałem uszanować. Sytuacja jest więc obecnie inna niż dawniej, ale jesteśmy przecież o wiele starszymi, bardziej doświadczonymi i mądrzejszymi ludźmi. I potrafimy wspólnie podejmować decyzje. Oczywiście miniony rok wymagał wzajemnego dopasowania się: musieliśmy nauczyć się funkcjonować razem na nowych zasadach. Ale udało się i jesteśmy dziś bardziej zgranym zespołem niż kiedykolwiek. Praca nad nową płytą, już ukończona, pokazała, że wszystko przebiega gładko, bez zakłóceń, co sprawia, że jestem bardzo podekscytowany i szczęśliwy.

WW: Zaraz po powrocie do Dream Theater mówiłeś, że nie tylko nie chcesz się już rządzić w zespole, ale nie będziesz nawet pisał tekstów. Naprawdę?

MP: Mógłbym z tego zrezygnować. Nie mam parcia na pisanie tekstów. Odkąd odszedłem z Dream Theater, napisałem tylko dwa: jeden dla Metal Allegiance i jeden dla The Winery Dogs. Ale jak mówił Al Pacino w Ojcu chrzestnym III: Kiedy myślałem, że mam to już za sobą, znowu mnie w to wciągają! (śmiech) Tak samo ze mną. Podczas pracy nad nowym albumem koledzy sprawili, że znowu sięgnąłem po pióro. Zachęcali mnie do tego, chcieli, żebym znowu pisał. A ja uznałem, że nie mogę sprawić im zawodu (śmiech).

WW: Nadal będziesz działał w swoich innych projektach: Metal Allegiance, The Winery Dogs, Flying Colors czy Transatlantic?

MP: Czas pokaże. Teraz chcę się całkowicie skupić na Dream Theater, zwłaszcza że czeka nas długa trasa. Ale za kilka lat na pewno nadejdzie moment, kiedy wszyscy będziemy mogli zrobić coś osobno. Zobaczymy, które z moich projektów przetrwają do tej pory.

WW: Powiedz mi jeszcze, jakie wspomnienia zachowałeś z pobytów i koncertów w Polsce?

MP: Mam cudowne wspomnienia z każdej wizyty w Polsce – z Dream Theater, ale też z The Neal Morse Band czy The Winery Dogs. Przyjęcie zawsze było świetne. Polska publiczność ma w sobie mnóstwo energii i pasji, które udzielają się muzykom, co za każdym razem oznacza wspaniały koncert. I wierzę, że tak samo będzie w listopadzie w Łodzi.

rozmawiał: Wiesław Weiss