Dream Theater: Featuring John Myung

Ever since forming in 1985 under the name Majesty, John Myung has been the quiet force of Dream Theater. During band interviews, he keeps to himself. Still, he is willing to say a few words about the fifteenth Dream Theater album A View From The Top Of The World and gets excited when it comes to his instrument and equipment.

How’s it going over there?

Here everything is going well with me and my family. The tour has unfortunately been postponed, so that’s a somewhat unexpected change. Everyone was about to leave and I was looking forward to it, but John Petrucci and I unfortunately couldn’t convince the others that it was safe to tour. There’s nothing to be done about it, unfortunately.

Does it also mean that the European tour, which starts on April 20, will be rescheduled?

I don’t think so. The U.S. tour now starts in early February, so the rest of the schedule remains intact. The NAMM show has been moved from January to June, so it looks like next year everything will be closer to normal again than it is now. As a matter of fact, it already feels relatively normal now, and that’s even though the news suggests otherwise. Schools are open again, people are going back to work, so it looks like further easing is not long in coming.

On February 23 last year, you guys played the last gig of the tour before it was cancelled. Then you guys decided to record an album. In the meantime, Dream Theater headquarters was ready and you worked on the album there. In what ways did the stay there differ from that of Distance Over Time’s barn?

The setting of the barn was beautiful. The space was meant to be a practice location for a pianist. Our headquarters is more modern. Both are great locations, but if I were to build a studio, it would be in a barn like the one we used during the making of Distance Over Time. The wood, the soul, beautiful. It was perfect for a whole band because the space was very large. The energy differed from that while playing in the new, cool space we have at our disposal now. You can come in whenever you want. There is no time pressure. You don’t have to worry about your equipment being there. We wrote Distance Over Time in the spring and A View From The Top Of The World in the fall, so that was a difference as well.

The previous album Distance Over Time was written in just eighteen days. You guys used more time now I assume?

We started writing in October. The first song we worked on was The Alien, the second was Sleeping Giant. At that point we were already well into it. We spent the longest time writing the epic. By December, just about everything was written. Yet we got together again in January to record an extra song. John really wanted that. He had just bought an eight-string Ernie Ball Music Man and wanted to feature it on the album.

In 2019, you guys did jam sessions in the barn on occasion. This time, you mostly worked separately. How was that different approach?

There is always someone else who comes up with an idea. We then start working on that. We develop the idea until we are satisfied and if after several times it doesn’t turn out to be what we hoped for, then we start working on another idea. It’s mostly experimentation and trial and error. Inspiration can come either from lyrics, things around you, things you experience or a melody. After that, the music basically writes itself.

What is your input regarding the songwriting? In which tracks can we hear your brainwaves?

Each of us has moments on the album where ideas come back that we wanted to implement. If anyone at all comes up with a strong idea, it always finds its way into a composition. However, the most important thing is that we don’t continue working on a song until everyone is satisfied. In that sense, it also doesn’t matter whether you come up with an idea or not. The most important thing is to work on ideas together. I would much rather sit and play together than have someone come into the room and say, “This is the demo” and then explain how to play it. We develop songs as a band. This approach takes longer and has its ups and downs, but if you keep the focus and keep working on ideas, something good will come out. The end result is a collective experience and that’s what I really like.

Why did you choose Andy Sneap to do the mixing and mastering?

We wanted something new and not repetitive. It has to sound fresh. Each album has a time stamp as it were. Our first albums were recorded on tape, later came other techniques. We’ve been working digitally for a while now and that brings a different sound. Nowadays you can distinguish all the contributions much better.

For example, your bass playing on Distance Over Time was a bit more prominent in the mix than on the albums before, and on A View From The Top Of The World your contributions are even more emphatic in the mix.

That was a conscious decision. We went for a different sound than on Distance Over Time and used more direct signals. It was three different line-level bass notes reduced to one.

Did you use the Bongo 6 in particular?

It’s the debut of the Ernie Ball Music Man John Myung Signature Bongo, which came out last year. The first one was black, but because of the one-year anniversary we are going to release a different color. Coming back to the recording experiences and the sound, the Bongo 6 certainly had its contributions in that. It is a lot more comfortable to play on than its predecessors. I had to stretch the fingers of the left hand quite a bit to play well. We’ve now adjusted the neck a bit and it plays a lot more comfortably. The higher notes sound brighter because of the maple wood. The low notes warm because of the rosewood. So the neck contains two types of wood. In terms of EQ, this is the most ideal combination for me. I want the lower strings to sound more subdued and the higher ones to be sharper.

Besides bass, you also play the stick, the cello and the double bass. At ten minutes in, we hear a cello part, but those are Jordan Rudess’ contributions on his keyboard, right?

That’s right. It sounds nice and we didn’t feel the need to change that.

What pedals did you use this time?

I mainly use the Rupert Neve DI as an interface for the album. That goes into the recording jack, aka Shelford channel. I also use a Radio Amp Switcher to get the direct line-level signal. For the third signal, I used a Suncoast EPI, more precisely the Suncoast B501 Bass Preamp, a replica of the original BSP 1 series, which provides a good distortion sound. Those are the three sounds I used on this album. If you’re playing by yourself in a practice room, you’ll be fine with simpler equipment. But if I’m recording or touring, I need a little more. Then one type of sound is not enough. After all, you’re part of a bigger picture, rather than playing for yourself on your own. I am happy with the mix I have now.

Your sound is always evolving, both in the studio and on stage. Because you haven’t been able to tour, have you become more interested in the technical aspects of sound?

Definitely. I’ve been working with Ashdown for the past year and a half. So that got me more involved in product development. I’ve always had a thing for bass combos (pre-amp and speaker in 1) and the sound of a 15” speaker, so the plan is to develop a 15” jam/bass combo (Ashdown bass amp). In addition, I have become a bit more interested in pedals and have teamed up with Ashdown to develop the Jam Double Drive which is ideally suited for distortion. It has two unique drive settings. I needed something that gave me the right distortion response and this is the perfect result. I wanted something that put me “in the zone” of the bass parts of the intro to As I Am, something simple. It was very difficult to find a pedal for that, but this one comes close with the drive-1 setting. The second setting gives me just a little more drive and presence, which I feel I need, especially live, to feel more connected to my instrument and get in the zone. Live the whole thing is a bit more in overdrive anyway, so then it’s nice to have something tangible, a connection to your instrument.

Dream Theater: Met John Myung

Door Jeffrey

Geplaatst in oktober 2021

Al sinds de oprichting in 1985 onder de naam Majesty is John Myung de stille kracht van Dream Theater. Tijdens bandinterviews houdt hij zich. Toch wil hij wel wat kwijt over het vijftiende Dream Theater-album A View From The Top Of The World en wordt hij enthousiast als het over zijn instrument en uitrusting gaat.

Hoe gaat het daar?

Hier gaat alles goed met mij en mijn familie. De tour is helaas uitgesteld, dus dat is een wat onverwachte verandering. Iedereen stond op het punt om te vertrekken en ik had er zin in, maar John Petrucci en ik konden helaas de anderen niet overtuigen dat het veilig was om te gaan touren. Er is helaas niets aan te doen.

Betekent het ook dat de Europese tour, die op 20 april start, verschoven wordt?

Dat denk ik niet. De Amerikaanse tour start nu begin februari, dus de rest van het schema blijft intact. De NAMM-show is verplaatst van januari naar juni, dus het ziet ernaar uit dat volgend jaar alles weer dichter bij normaal komt dan nu het geval is. Het voelt nu trouwens al relatief normaal en dat terwijl het nieuws anders doet geloven. Scholen zijn weer open, mensen gaan weer naar hun werk, dus het ziet ernaar uit dat verdere versoepelingen niet lang op zich laten wachten.

Op 23 februari vorig jaar speelden jullie het laatste optreden van de tour, voordat deze gecanceld werd. Vervolgens hebben jullie besloten om een album op te nemen. In de tussentijd was het Dream Theater-hoofdkwartier gereed en hebben jullie daar aan het album gewerkt. In welke opzichten verschilde het verblijf daar met die van schuur van Distance Over Time?

De setting van de schuur was prachtig. De ruimte was bedoeld als oefenlocatie voor een pianist. Ons hoofdkwartier is moderner. Beide zijn prima locaties, maar als ik een studio zou bouwen, zou dat in een schuur zijn zoals die we tijdens het maken van Distance Over Time hebben gebruikt. Het hout, de ziel, prachtig. Het was uitermate geschikt voor een hele band, want de ruimte was heel groot. De energie verschilde van die tijdens het spelen in de nieuwe, coole ruimte die we nu tot onze beschikking hebben. Je kunt er binnenkomen wanneer je wilt. Er is geen tijdsdruk. Je hoeft je geen zorgen te maken om je uitrusting die daar is. We hebben Distance Over Time in de lente geschreven en A View From The Top Of The World in de herfst, dus ook dat was een verschil.

Het vorige album Distance Over Time is in slechts achttien dagen geschreven. Jullie hebben nu meer tijd benut neem ik aan?

We begonnen met schrijven in oktober. Het eerste nummer waaraan we werkten, was The Alien, het tweede was Sleeping Giant. Op dat moment zaten we er al lekker in. Het langste hebben we aan de epic geschreven. In december was ongeveer alles wel geschreven. Toch kwamen we in januari nog een keer samen om een extra nummer op te nemen. Dat wilde John graag. Hij had net een achtsnarige Ernie Ball Musi Man gekocht en wilde die graag op het album laten horen.

In 2019 hebben jullie weleens jamsessies gedaan in de schuur. Dit keer hebben jullie vooral separaat gewerkt. Hoe verliep die andere benadering?

Er is steeds iemand anders die met een idee komt. Daar gaan we dan mee aan de slag. We ontwikkelen het idee totdat we tevreden zijn en als het na meerdere keren toch niet datgene wordt wat we hoopten, dan beginnen we met aan een ander idee te werken. Het is veelal experimenteren en trial and error. Inspiratie kan zowel uit teksten, uit dingen om je heen, dingen die je meemaakt of een melodie ontstaan. Daarna schrijft de muziek in feite zichzelf.

Wat is jouw inbreng met betrekking tot de songwriting? In welke tracks horen we jouw hersenspinselen?

Ieder van ons heeft momenten op het album waarin ideeën terugkomen die we graag wilden implementeren. Als er al iemand met een sterk idee komt, vindt het altijd zijn weg wel in een compositie. Het belangrijkste is echter dat we niet verder gaan werken aan een nummer voordat iedereen tevreden is. In die zin maakt het ook niet uit of je wel of niet met een idee komt. Het belangrijkste is dat je samen aan ideeën werkt. Ik zit veel liever samen met anderen te spelen dan dat iemand de kamer binnenkomt en zegt: “Dit is de demo” en vervolgens uitlegt hoe die gespeeld moet worden. We ontwikkelen songs als een band. Deze benadering duurt langer en heeft zijn ups en downs, maar als je de focus bewaart en blijft werken aan ideeën, komt er vanzelf iets goeds uit. Het eindresultaat is een collectieve ervaring en dat is wat ik erg prettig vind.

Waarom hebben jullie voor Andy Sneap gekozen voor de mix en mastering?

We wilden iets nieuws en geen herhaling. Het moet fris klinken. Elk album heeft een tijdstempel als het ware. Onze eerste albums zijn op tape opgenomen, later kwamen er andere technieken. We werken nu al een tijd lang digitaal en dat brengt een ander geluid met zich mee. Tegenwoordig kun je alle bijdragen veel beter van elkaar onderscheiden.

Zo was jouw basspel op Distance Over Time wat prominenter in de mix dan op de albums ervoor en op A View From The Top Of The World staan jouw bijdragen nog nadrukkelijker in de mix.

Dat was een bewuste beslissing. We zijn voor een ander geluid gegaan dan op Distance Over Time en hebben meer gebruik gemaakt van direct signals. Het waren drie verschillende line-level bastonen teruggebracht tot één.

Heb je met name de Bongo 6 gebruikt?

Het is het debuut van de Ernie Ball Music Man John Myung Signature Bongo, die vorig jaar op de markt kwam. De eerste was zwart, maar vanwege het eenjarig jubileum gaan we een andere kleur uitbrengen. Terugkomen op de opname-ervaringen en de sound heeft de Bongo 6 daarin zeker zijn bijdragen gehad. Hij is een stuk comfortabeler om op te spelen dan zijn voorgangers. Ik moest de vingers van de linkerhand nogal stretchen om goed te kunnen spelen. We hebben nu de nek wat aangepast en dat speelt een stuk comfortabeler. De hogere tonen klinken helderder door het esdoornhout. De lage tonen warm vanwege het rozenhout. De nek bevat dus twee soorten hout. Op het gebied van EQ is dit voor mij de meest ideale combinatie. Ik wil dat de lagere snaren wat ingetogener klinken en de hogere juist scherper zijn.

Naast bas speel je ook nog de stick, de cello en de contrabas. Op tien minuten in … horen we een cellopartij, maar dat zijn toch de bijdragen van Jordan Rudess op zijn keyboard?

Dat klopt. Het klinkt mooi en we hebben geen behoefte gehad om dat te veranderen.

Welke pedalen heb je dit keer gebruikt?

Ik gebruik vooral de Rupert Neve DI als een interface voor het album. Die gaat in de opname-aansluiting, ook wel Shelford channel genaamd. Daarnaast gebruik ik een Radio Amp Switcher om het directe line-level-signaal te krijgen. Voor het derde signaal heb ik een Suncoast EPI gebruikt, om precies te zijn de Suncoast B501 Bass Preamp, een replica van de originele BSP 1-serie, die voor een goed distortion-geluid zorgt. Dat zijn de drie klanken die ik heb gebruikt op dit album. Als je in je eentje in een oefenruimte speelt, kun je prima uit de voeten met eenvoudiger uitrusting. Maar als ik ga opnemen of ga touren, heb ik wel wat meer nodig. Dan kan ik niet volstaan met één type geluid. Je bent namelijk onderdeel van een groter geheel, en niet meer in je eentje bezig met spelen voor jezelf. Ik ben blij met de mix die ik nu heb.

Je geluid blijft zich altijd ontwikkelen, zowel in de studio als op het podium. Heb je, doordat je niet hebt kunnen touren, meer interesse gekregen in de technische aspecten van het geluid?

Zeker. Ik heb de afgelopen anderhalf jaar samengewerkt met Ashdown. Zodoende ben ik me meer gaan bezighouden met productontwikkeling. Ik heb altijd al iets met bascombo’s (pre-amp en speaker in 1) en het geluid van een 15” speaker gehad, dus het plan is om een 15” jam/bascombo te ontwikkelen (Ashdown bass amp). Daarnaast ben ik wat meer geïnteresseerd geraakt in pedalen en heb ik samen met Ashdown the Jam Double Drive ontwikkeld die uitermate geschikt is voor distortion. Het heeft twee unieke drive-instellingen. Ik had iets nodig dat me de juiste distortion-respons gaf en dit is het perfecte resultaat. Ik wilde iets dat me “in the zone” bracht van de baspartijen van de intro van As I Am, iets simpels. Het was erg lastig om daar een pedaal voor te vinden, maar deze komt met de drive-1-setting dicht in de buurt. De tweede setting geeft me net iets meer drive en aanwezigheid, waarvan ik het gevoel heb dat ik die nodig heb, met name live, om me meer verbonden te voelen met mijn instrument en om in de zone te komen. Live is het geheel toch wat meer in de overdrive, dus dan is het fijn dat je wat tastbaars hebt, een connectie met je instrument.