Liquid Evolution

Sakis Fragos

April 9, 2021

Liquid Tension Experiment hadn’t released a record in so many years, it was impossible not to talk to one of their members about what happened and they released a record 20+ years after “II”, but also not to trace what’s going on in the Dream Theater camp, whose next album has already been recorded. Sakis Fragos, as always, chatted in a very friendly style with Jordan Rudess, keyboardist of both of these bands, who not only was completely honest, but didn’t miss the opportunity to play various melodies on the piano! So read what happened with the re-collaboration with Mike Portnoy, what to expect from Dream Theater’s new album, and what the non-involved members of Liquid Tension Experiment think about the rest of the band’s collaboration with Portnoy. And of course, much more...

I’m sure the pandemic has helped you find free time, outside of touring, to get together, again. Who was the one who suggested the idea of Liquid Tension Experiment to the others? Was it just the fact that John Petrucci and Mike Portnoy worked together on John’s “Terminal Velocity”?

Look, this is a project we’ve wanted to do for many, many years. I can’t count how many messages Mike and John and I had exchanged over the years, but the constant commitments, the events with Mike leaving Dream Theater... So many things happened that made the reunion just unlikely to happen for many years. In time, though, the wounds “healed”. It’s like going to bed in a cloudy night and waking up to the sun being out and it’s clear. I was ready to play with Liquid Tension Experiment at any time, regardless of my tour schedule, my solo career or anything else. The closing at our homes certainly worked positively in that direction, as we were all into the possibility of a new LTE record, so we started texting each other that this was a great opportunity to make this album, arranged the details, and here we are talking about “LTE3”.

Was there any period in the past when you were really close to a new Liquid Tension Experiment album?

I think in the past, either there wasn’t the time, or there wasn’t the desire at that particular time, to do something like that.

In previous years, you were the first to “break the ice” with Mike Portnoy. How had the other members of Dream Theater viewed that?

Obviously there was some inner turbulence (ed. He said it laughing, since he used the phrase “inner turbulence”), since each member has a different relationship with Mike, but on a personal level, I’m pretty comfortable getting over some situations and I appreciate all the years Mike and I spent touring and the fun we had, even though a lot of weird stuff had happened, on different levels. But he’s a person I love dearly and he’s a friend of mine. We, we had always stayed in touch, but like I said, every member deals with situations differently. But John Petrucci, who is very important for the Liquid Tension Experiment album (laughs) has a very, very good relationship with Mike Portnoy and he had it even when things were difficult. Their wives are best friends, for example, so it wasn’t difficult to solve any misunderstandings and everything worked as it should.

The album starts with “Hypersonic”, a song that all Liquid Tension Experiment fans have been eagerly awaiting... Millions of notes, as befits the opening of such an album...

A storm of notes. Indeed! If you listen to that minute where the mayhem of consecutive notes happens, it has two options. Either stop the song, or shout “Yes, they’re back!!!”

I think your fans, from the trailer alone, shouted that “Yes, they’re back”!!! If I’m not mistaken, that was the last song you wrote, because you wanted to open the album with a song like “Paradigm Shift” or ‘Acid Rain”. Did you have a certain formula in mind when you were composing the songs?

There’s ALWAYS a formula when you’re dealing with Portnoy and Petrucci. They operate that way all the time and I think that’s one of the reasons they’ve become successful and one of the reasons I appreciate being a member of Dream Theater so much. I’m a composer who lives and breathes to write music, but not to that degree of “molding”. You know, I’m not concerned with the architecture of the tracks, the architecture of the album, how it’s going to fit together with the previous one, things that fans love, the concepts behind the albums, the way things come together or relate to each other. All of that is very cool.

...and as I understand it, we have a lot of them in “LTE3”, like for example “Chris And Kevin’s Amazing Odyssey”, which has to do with “Chris And Kevin’s Excellent Adventure”, but also “Chris And Kevin’s Bogus Journey” (Jordan laughs)... There are a lot of little things within the album that are similar to the previous ones. Like that “wow” like sound at the end of “Hypersonic”, which is the same as “When The Water Breaks” from “LTE2”...

Exactly (laughs)... Go on!!!!

Of course there are the duets. You with John and Mike with Tony Levin. That’s part of the “architecture” you described.

Exactly that. You totally nailed it. We wanted to have a consistency and continuity with the previous records. I was thinking from my side, my contribution, what is the important element to keep unchanged and apart from the fast parts, very important is the melody and the chord changes that have a very nice feeling. That go to the happy side of things. And I tried to contribute very much in that area on the record. Yes, we can play shred to the fullest extent, but I wanted to make sure that there was that element, definitely. There was a combination of themes that I had thought of beforehand and themes that came out that we were there, together. I’m very happy to see that that element that I wanted to put in there is there in a big way. There’s a song, “Liquid Evolution”, which is the definition of Liquid Tension Experiment. It’s a composition essentially, but it has a very strong element of improvisation. That’s what Liquid Tension Experiment is. As far as the duets you mentioned, we knew beforehand that I wanted to do a duet with John, like we did on “State Of Grace” or “Hourglass”. I was on holiday and this came to mind (ed. He came back and played it on the piano), I sent it to John and Mike and they said they really liked it and we should use it on the record. I didn’t have anything more than that melody, but on that, I built a song together with John.

What a magical melody, really... It’s very important to write music to make people happy in the situation we’re in. We all have enough depression and I think we should listen to music that lifts us up psychologically.

Well done. That was our goal when we wrote the album. It has elements of metal, but it’s a positive record, proggy, a little bit lighter, with a lot of maggiore.

Even the news of Mike’s reunion, per se, with you and John, and also Tony Levin, gives positive vibes... When you guys got together, there was obviously an awkwardness, right? But I don’t think there was once you picked up your instruments and started playing...

From the moment we entered the studio, everything went very, very smoothly, as if no time had passed. It changed the sense of time for me. Think about how many years had passed since the last time I was in the studio with Mike Portnoy and suddenly, without a second having passed, you’re back together and everyone is happy, they know what to do, like no time has passed at all. I think there were no changes other than Mike was more carefree, more mellow, more mature, I would say.

Did you notice anything different in Mike’s playing after 10+ years of playing together? I ask that because he’s played a lot of different things than he did in Dream Theater in the interim.

I didn’t notice anything different. He continues to play very, very well. Maybe I see a different perspective of his playing because I got used to playing with other drummers in the meantime, like Mike Mangini who we work a lot together. Being in a room with Portnoy, his energy and his drumming, I was able to evaluate it differently. He may do things differently than he has in the past, but I didn’t think that way. I wasn’t thinking about whether his technique has changed, I just appreciated his musicality, as he knows very well how to make the right fill at the right time. He also has an amazing memory and loves so many different kinds of music, which gives him the ability where he’s playing to say “now a John Bonham fill would really fit” and then further down the line he’ll say “and now some Ringo Starr-like playing would fit” and eventually it all comes together and becomes “Mike”. It’s a unique thing to see his mind in action...

It must be a pleasure to work with such charismatic drummers like Portnoy, Mangini, Marco Minnemann...

A pleasure, really. I learn so many things from them... Every time I play with Dream Theater, it’s like going to school! Mike Mangini is a real genius with numbers and rhythm. I don’t think there’s anyone else who can think that way. Amazing, I don’t miss his lessons (laughs). And Marco Minnemann, he has such dynamics, such flow in his playing and I’ve never seen a drummer catch the rhythm so fast. I’m very lucky to be able to work with such musicians. I have to say though, it was great to work with Tony Levin again after 20 years in the studio together. We had played on the Levin / Minnemann / Rudess project, but we hadn’t been in the studio together. We went into the studio and played a jam for half an hour and said, “Okay, we’ve got it.”

We, Dream Theater fans, used to say that Liquid Tension Experiment’s debut album saved Dream Theater’s career by giving them the boost they needed. Although Dream Theater doesn’t need something like that now since they are in a very good moon, this isn’t 1998; do you think this musical adventure will help your main band? I say this because you and John are the main songwriters in Dream Theater as well.

I understand what you mean and I believe that this is the case to the ABSOLUTE degree. First of all, when a musician works with other people, he has so much to learn. And it’s a very important experience for me and John to do something outside of Dream Theater. We had a picture of what Liquid Tension Experiment is, but it’s very important to open that door and let yourself go on this musical journey. We were playing and laughing, saying it’s like making a new Dream Theater album.

Now let’s go to the new Dream Theater album, after studying it!!! As we speak, it’s already written and if I’m not mistaken, James is recording his vocals, right?

Actually, James has just finished his vocals and now it’s just a matter of mixing, mastering and producing and generally all the things that go into finishing an album.

You guys sound very excited about this record. Every comment I’ve read from various members of the group is raving. Honestly, I can’t remember the last time I heard you guys talk so enthusiastically about an album you’re recording!

That’s simply because I think it’s the best record we’ve ever written, or a very good candidate for best record (laughs). I can tell you, with very great confidence, that it’s one of the best records we’ve ever made. The reason I say that is because we’re good at learning from each other’s experiences. Let’s take it from a sonic point of view. What does the bass or guitar sound like, how do we record the drums, how do we deal with the keyboards, the vocal microphones. We’re constantly leveling up and we’re not the kind of people who forget what things we like when we try them out, either with each other or with other musicians, so that we can put them into our sound and get better. So, sonically, there’s no doubt that it’s a better record. It’s very important that we now have our own “headquarters” where we can concentrate completely on our music and we had a great time searching for the best sounds, virtual instruments, choirs, new software. On every level, I think we went up a level and above all, we had a great time composing and writing the album. I remember, one night when we had finished recording the instruments (not the vocals yet), walking to our cars, I said to John Petrucci “we may be getting older, but we’re not getting slower! It’s crazy! I feel like we have more and more energy” and we laughed, because it’s true. I think sooner or later we’re going to have to get our own line of vitamins. New product from Dream Theater! (laughs)

Whoa!!! Petrucci has his own beard oil. You get the vitamins. He doesn’t want everything for himself!

Yeah! “Dream Theater vitamins! You take them and grow hair like mine!” (laughs)

Looks like you got your first customer! (laughs)

I laugh at people who keep writing me “Oh my god, you have hair”!!! “Yeah, if you don’t shave it, it’ll grow out”. (laughs)

I have to tell you straight up something I’ve been thinking about lately... With Portnoy playing with you and now recording an album with Dream Theater, did Mike Mangini feel as comfortable as he should have during the recording sessions? I mean, he was bound to start speculating about Portnoy’s return, social media comments and all that. Did you have to talk to each other?

I think he’s cool. He knows that we know he’s amazing, no doubt about it. Okay, it’s definitely not the best thing for us to be playing with Portnoy, with all that history, I’m sure a lot of fans are writing idiotic things. But I think he’s been around long enough, he realizes how important Liquid Tension Experiment is to our history, to our lives, and he accepts it. That vibe is generally there. The same goes for James. As I said “time heals and we all move forward”. Sorry to cut you off, but we’re running out of time and Zoom is going to close...

So you’re just barely in time to tell me why you’re releasing a solo album and putting it out on Bandcamp and not Mascot Records, where you had your last solo album out.

Thanks so much for bringing it up in our conversation, “A Chapter In Time” is my new solo album and it’s the most personal album I’ve done. It was like a musical diary, with so many emotions, since it was written during the hard lockdown and I felt like I needed to externalize my feelings with my music. So I went to the studio, found the right sound and let the music come out on its own. I used Bandcamp because I wanted to see if I could make some money from the record. If I’d done it any other way, I wouldn’t have made anything. You’re not going to make money from streaming platforms.

So why not from Mascot?

I didn’t go to Mascot because it’s a very personal, ambient album, not rock. When I put out a rock album, I’m more than happy to discuss it with Mascot or any other label. But “A Chapter In Time”, I wanted to do it on my own, through Bandcamp. Somehow the musician has to survive and the only way to make some money, even a little, is this.

Thank you so much for your time. It was, once again, a great pleasure to see you and catch up.

It was great to see you again, too, Saki. I hope this whole thing that’s going on will be over soon and we can meet again in person. I hope you enjoyed “LTE3”.

Sakis Fragos

Original text

Liquid Tension Experiment Interview (Jordan Rudess)

Σάκης Φράγκος

April 9, 2021

Τόσα χρόνια είχαν να βγάλουν δίσκο οι Liquid Tension Experiment, ήταν αδύνατο να μην συνομιλούσαμε με κάποιο από τα μέλη τους για το τι συνέβη κι έβγαλαν δίσκο 20+ χρόνια μετά το “II”, αλλά και να μην ανιχνεύσουμε τι συμβαίνει στο στρατόπεδο των Dream Theater, που ο επόμενος δίσκος τους έχει ήδη ηχογραφηθεί. Ο Σάκης Φράγκος, συνομίλησε, όπως πάντα, σε πολύ φιλικό ύφος με τον Jordan Rudess, πληκτρά και των δύο αυτών σχημάτων, ο οποίος όχι μόνο υπήρξε απόλυτα ειλικρινής, αλλά δεν έχασε την ευκαιρία να παίξει στο πιάνο και διάφορες μελωδίες! Διαβάστε λοιπόν τι συνέβη με την εκ νέου συνεργασία με τον Mike Portnoy, τι να περιμένουμε από το νέο άλμπουμ των Dream Theater, αλλά και τι πιστεύουν τα μη εμπλεκόμενα μέλη στους Liquid Tension Experiment, για τη συνεργασία των υπολοίπων με τον Portnoy. Και φυσικά, πολλά ακόμη...

Είμαι βέβαιος ότι η πανδημία σας βοήθησε να βρείτε ελεύθερο χρόνο, εκτός περιοδειών, ώστε να βρεθείτε μαζί, ξανά. Ποιος ήταν αυτός που πρότεινε την ιδέα των Liquid Tension Experiment στους άλλους; Ήταν απλά το γεγονός ότι ο John Petrucci και ο Mike Portnoy δούλεψαν μαζί για το “Terminal velocity” του John;

Κοίτα, αυτό το project θέλαμε να το κάνουμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Δεν μπορώ να  υπολογίσω πόσα μηνύματα είχαμε ανταλλάξει με τον Mike και τον John τα τελευταία χρόνια, αλλά οι συνεχείς υποχρεώσεις, τα γεγονότα με τον Mike που έφυγε από τους Dream Theater... Συνέβησαν τόσα πράγματα, που έκαναν το reunion απλά απίθανο να συμβεί για πολλά χρόνια. Με τον καιρό όμως, «γιατρεύτηκαν οι πληγές». Είναι σαν να πέφτεις για ύπνο με συννεφιά και όταν ξυπνήσεις να έχει βγει ο ήλιος και να έχει ξαστεριά. Εγώ ήμουν έτοιμος να παίξω με τους Liquid Tension Experiment οποιαδήποτε στιγμή, ανεξάρτητα από το πρόγραμμα της περιοδείας μου, τη σόλο καριέρα μου ή οτιδήποτε άλλο. Το κλείσιμο στα σπίτια μας, βεβαίως και λειτούργησε θετικά προς αυτήν την κατεύθυνση, αφού όλοι ήμασταν μέσα στο ενδεχόμενο ενός νέο δίσκου LTE, οπότε αρχίσαμε τα μηνύματα ο ένας στον άλλον, ότι είναι μία πολύ καλή περίπτωση να κάνουμε το άλμπουμ αυτό, κανονίσαμε τις λεπτομέρειες και να ‘μαστε εδώ να μιλάμε για το “LTE3”.

Είχε υπάρξει κάποια περίοδος στο παρελθόν που να ήσασταν πραγματικά κοντά σ’ ένα νέο άλμπουμ των Liquid Tension Experiment;

Νομίζω πως παλιότερα, είτε δεν υπήρχε ο χρόνος, είτε δεν υπήρχε η επιθυμία στο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, να κάνουμε κάτι τέτοιο.

Τα προηγούμενα χρόνια, εσύ ήσουν ο πρώτος που «έσπασε τον πάγο» με τον Mike Portnoy. Πως το είχαν δει αυτό τα υπόλοιπα μέλη των Dream Theater;

Είναι προφανές ότι υπήρχαν κάποιες εσωτερικές ταραχές (σ.σ. το είπε γελώντας, αφού χρησιμοποίησε την έκφραση “inner turbulence”), αφού κάθε μέλος έχει διαφορετική σχέση με τον Mike, αλλά σε προσωπικό επίπεδο, είμαι αρκετά άνετος στο να ξεπερνάω μερικές καταστάσεις κι εκτιμώ όλα τα χρόνια που περάσαμε με τον Mike στις περιοδείες και την πλάκα που είχαμε, παρότι είχαν συμβεί πολλά περίεργα πράγματα, σε διάφορα επίπεδα. Είναι όμως ένα πρόσωπο που το αγαπάω πολύ και είναι φίλος μου. Εμείς, είχαμε μείνει πάντα σε επαφή, αλλά όπως σου είπα, κάθε μέλος αντιμετωπίζει διαφορετικά τις καταστάσεις. Ο John Petrucci όμως, που είναι πολύ σημαντικός για το άλμπουμ των Liquid Tension Experiment (γέλια) έχει μία πάρα πολύ καλή σχέση με τον Mike Portnoy και την είχε ακόμα κι όταν οι καταστάσεις ήταν δύσκολες. Οι γυναίκες τους είναι οι καλύτερες φίλες, για παράδειγμα, οπότε δεν ήταν δύσκολο να λυθούν όποιες παρεξηγήσεις και όλα δούλεψαν όπως έπρεπε.

Ο δίσκος ξεκινά με το “Hypertension”, ένα τραγούδι που όλοι οι οπαδοί των Liquid Tension Experiment, περιμέναμε με ανυπομονησία... Εκατομμύρια νότες, όπως αρμόζει στο άνοιγμα ενός τέτοιου δίσκου...

Καταιγίδα από νότες. Όντως! Αν ακούσεις αυτό το λεπτό που γίνεται ο χαμός από τις συνεχόμενες νότες, έχει δύο επιλογές. Είτε να σταματήσεις το κομμάτι, είτε να φωνάξεις “Yes, they’re back!!!”.

Νομίζω ότι οι οπαδοί σας, από το trailer και μόνο, αναφώνησαν αυτό το “Yes, they’re back”!!! Αν δεν κάνω λάθος, αυτό ήταν το τελευταίο τραγούδι που γράψατε, επειδή θέλατε να ανοίγει το δίσκο ένα κομμάτι σαν το “Paradigm Shift” ή το ‘Acid Rain”. Είχατε μία συγκεκριμένη φόρμουλα στο μυαλό όταν συνθέτατε τα κομμάτια;

ΠΑΝΤΑ υπάρχει μία φόρμουλα όταν έχεις να κάνεις με τον Portnoy και τον Petrucci. Λειτουργούν συνεχώς με αυτόν τον τρόπο και νομίζω ότι είναι ένας από τους λόγους που έχουν γίνει επιτυχημένοι κι ένας από τους λόγους που εκτιμώ πάρα πολύ όντας μέλος των Dream Theater. Είμαι ένας συνθέτης που ζει και αναπνέει για να γράφει μουσική, αλλά όχι σε τέτοιο βαθμό «καλουπώματος». Ξέρεις, εγώ δεν ασχολούμαι με την αρχιτεκτονική των κομματιών, την αρχιτεκτονική του δίσκου, πως θα ενώνεται με τον προηγούμενο, πράγματα δηλαδή που λατρεύουν οι οπαδοί, τα concept πίσω από τα άλμπουμ, τον τρόπο που ενώνονται ή σχετίζονται διάφορα πράγματα. Όλα αυτά είναι πολύ cool.

...και όπως καταλαβαίνω, έχουμε πολλά από αυτά στο “LTE3”, όπως για παράδειγμα το “Chris And Kevin’s Amazing Odyssey”, που έχει να κάνει με το “Chris And Kevin’s Excellent Adventure”, αλλά και το ‘Chris And Kevin’s Bogus Journey” (γελά ο Jordan)... Υπάρχουν πολλά μικρά πραγματάκια μέσα στο άλμπουμ που μοιάζουν με τα προηγούμενα. Όπως αυτός ο ήχος σαν “wow” που ακούγεται στο τέλος του “Hypersonic”, που είναι ίδιος με αυτόν του “When the water breaks” από το “LTE2”...

Ακριβώς (γέλια)... Για συνέχισε!!!

Φυσικά υπάρχουν και τα ντουέτα. Εσύ με τον John κι ο Mike με τον Tony Levin. Αυτό είναι μέρος της «αρχιτεκτονικής» που μου περιέγραφες.

Ακριβώς αυτό. Το έπιασες απόλυτα. Θέλαμε να έχουμε μία συνέπεια και συνέχεια με τους προηγούμενους δίσκους. Σκεφτόμουν από τη δική μου την πλευρά, τη δική μου συνεισφορά, ποιο είναι το σημαντικό στοιχείο που πρέπει να κρατήσουμε απαράλλακτο και πέρα από τα γρήγορα σημεία, πολύ σημαντικό ρόλο παίζει η μελωδία και οι αλλαγές των ακόρντων που έχουν ένα πολύ ωραίο συναίσθημα. Που πηγαίνουν στη χαρούμενη πλευρά των πραγμάτων. Και προσπάθησα να συνεισφέρω πάρα πολύ σ’ αυτόν τον τομέα στο δίσκο. Ναι, μπορούμε να παίζουμε shred στον απόλυτο βαθμό, αλλά ήθελα να σιγουρέψω ότι θα υπάρχει κι αυτό το στοιχείο, οπωσδήποτε. Υπήρχε ένας συνδυασμός θεμάτων που είχα σκεφτεί από πριν και θεμάτων που μας βγήκαν ότι ήμασταν εκεί, μαζί. Είμαι πολύ χαρούμενος που βλέπω ότι αυτό το στοιχείο που ήθελα να βάλω, βρίσκεται εκεί σε μεγάλο βαθμό. Υπάρχει ένα τραγούδι, το “Liquid Evolution”, που είναι ο ορισμός των Liquid Tension Experiment. Πρόκειται για μία σύνθεση ουσιαστικά, η οποία όμως έχει πάρα πολύ έντονο το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού. Αυτό είναι οι Liquid Tension Experiment. Σε ότι αφορά τα ντουέτα που είπες, ξέραμε από πριν ότι θέλαμε να κάνουμε ένα ντουέτο με τον John, όπως είχαμε κάνει στο “State of grace” ή το “Hourglass”. Ήμουν διακοπές και μου ήρθε αυτό το θέμα στο μυαλό (σ.σ. γύρισε και μου το έπαιξε στο πιάνο), το έστειλα στον John και το Mike και μου είπαν ότι τους άρεσε πάρα πολύ κι έπρεπε να το χρησιμοποιήσουμε στο δίσκο. Δεν είχα κάτι παραπάνω από αυτή τη μελωδία, αλλά πάνω σ’ αυτή, χτίσαμε ένα κομμάτι παρέα με τον John.

Τι μαγική μελωδία, αλήθεια... Είναι πολύ σημαντικό να γράφεις μουσική για να κάνεις τον κόσμο χαρούμενο στην κατάσταση την οποία βιώνουμε. Αρκετή κατάθλιψη έχουμε όλοι μας και νομίζω ότι πρέπει να ακούσουμε και μουσική που μας ανεβάζει ψυχολογικά.

Μπράβο. Αυτός ήταν και ο σκοπός μας όταν γράψαμε το δίσκο. Έχει στοιχεία metal, αλλά είναι ένας θετικός δίσκος, proggy, λίγο πιο ελαφρύς, με πολύ ματζόρε.

Ακόμα και η είδηση της επανασύνδεσης, καθ’ αυτή, του Mike με σένα και τον John, αλλά και τον Tony Levin, δίνει θετικά vibes... Όταν βρεθήκατε, προφανώς υπήρχε μία αμηχανία, έτσι; Αλλά δε νομίζω να υπήρχε μόλις πιάσατε τα όργανά σας και αρχίσατε να παίζετε...

Από τη στιγμή που μπήκαμε στο στούντιο, όλα πήγαν πάρα πολύ ομαλά, λες και δεν είχε περάσει χρόνος. Άλλαξε την αίσθηση του χρόνου για εμένα. Για θυμήσου πόσα χρόνια είχαν περάσει από την τελευταία φορά που βρέθηκα στο στούντιο με τον Mike Portnoy και ξαφνικά, χωρίς να περάσει ένα δευτερόλεπτο, βρίσκεσαι και πάλι μαζί και όλοι είναι χαρούμενοι, γνωρίζουν τι να κάνουν, σαν να μην κύλησε καθόλου ο χρόνος. Νομίζω ότι δεν υπήρχαν αλλαγές πέραν του ότι ο Mike ήταν πιο ξένοιαστος, πιο ήπιος, πιο ώριμος, θα έλεγα.

Παρατήρησες κάτι διαφορετικό στο παίξιμο του Mike μετά από 10+ χρόνια που είχατε να παίξετε μαζί; Το ρωτάω γιατί έχει παίξει πολλά διαφορετικά πράγματα απ’ ότι στους Dream Theater, στο μεταξύ.

Δεν παρατήρησα κάτι διαφορετικό. Συνεχίζει να παίζει πάρα πολύ ωραία. Ίσως να βλέπω μία άλλη προοπτική του παιξίματός του, επειδή συνήθισα να παίζω με άλλους ντράμερ στο μεταξύ, όπως τον Mike Mangini που δουλεύουμε πολλή ώρα μαζί. Το να είμαι σ’ ένα δωμάτιο με τον Portnoy, την ενέργειά του και το drumming του, είχα τη δυνατότητα να το αξιολογήσω διαφορετικά. Μπορεί να κάνει πράγματα διαφορετικά από το παρελθόν, αλλά εγώ δεν σκεφτόμουν έτσι. Δεν σκεφτόμουν αν έχει αλλάξει η τεχνική του, απλά εκτιμούσα τη μουσικότητά του, αφού γνωρίζει πάρα πολύ καλά πώς να κάνει το σωστό γέμισμα την κατάλληλη στιγμή. Έχει και καταπληκτική μνήμη και αγαπά τόσα πολλά και διαφορετικά είδη μουσικής, που του δίνει τη δυνατότητα εκεί που παίζει να λέει «τώρα θα κολλάει πολύ ένα John Bonham γέμισμα» και παρακάτω να λέει «και τώρα θα ταίριαζε ένα παίξιμο σαν του Ringo Starr” και τελικά όλο μαζί, γίνεται “Mike”. Είναι κάτι μοναδικό να βλέπεις το μυαλό του σε δράση...

Πρέπει να είναι απόλαυση να δουλεύεις με τόσο χαρισματικούς ντράμερ όπως τον Portnoy, τον Mangini, τον Marco Minnemann...

Απόλαυση, πραγματικά. Μαθαίνω τόσα πράγματα από αυτούς... Κάθε φορά που παίζω με τους Dream Theater, είναι σαν να πηγαίνω στο σχολείο! Ο Mike Mangini είναι πραγματική ευφυΐα με τους αριθμούς και τον ρυθμό. Δε νομίζω ότι υπάρχει κάποιος άλλος που μπορεί να σκεφτεί με αυτόν τον τρόπο. Εκπληκτικός, δεν χάνω μάθημά του (γέλια). Και ο Marco Minnemann, έχει τέτοια δυναμική, τέτοια ροή στο παίξιμό του και δεν έχω ξαναδεί ντράμερ να πιάνει το ρυθμό τόσο γρήγορα. Είμαι πολύ τυχερός που έχω τη δυνατότητα να δουλεύω με τέτοιους μουσικούς. Θα πρέπει να πω όμως, ότι ήταν φοβερό που ξαναδουλέψαμε με τον Tony Levin μετά από 20 χρόνια μαζί στο στούντιο. Είχαμε παίξει στο Levin / Minnemann / Rudess  project, δεν είχαμε βρεθεί στο στούντιο όμως παρέα. Μπήκαμε στο στούντιο και παίξαμε ένα jam για μισή ώρα και είπαμε, «Οκ, το έχουμε».

Εμείς, οι οπαδοί των Dream Theater, συνηθίζουμε να λέμε ότι το ντεμπούτο των Liquid Tension Experiment, έσωσε την καριέρα των Dream Theater, αφού τους έδωσε την απαραίτητη ώθηση. Παρότι δεν χρειάζονται κάτι τέτοιο τώρα οι Dream Theater αφού βρίσκονται σε πολύ καλό φεγγάρι δεν είμαστε στο 1998- πιστεύεις ότι αυτή η μουσική περιπέτεια θα βοηθήσει το βασικό σας συγκρότημα; Το λέω αυτό, επειδή εσύ κι ο John είστε οι βασικοί συνθέτες και στους Dream Theater.

Καταλαβαίνω τι εννοείς και πιστεύω ότι αυτό συμβαίνει στον ΑΠΟΛΥΤΟ βαθμό. Πρώτα απ’ όλα, όταν ένας μουσικός δουλεύει με άλλους ανθρώπους, έχει τόσα πολλά να μάθει. Και είναι μία πολύ σημαντική εμπειρία για εμένα και τον John, να κάνουμε κάτι έξω από τους Dream Theater. Είχαμε εικόνα τι είναι οι Liquid Tension Experiment, αλλά είναι πολύ σημαντικό να ανοίξεις αυτήν την πόρτα και να αφεθείς σ’ αυτό το μουσικό ταξίδι. Παίζαμε και γελούσαμε, λέγοντας ότι είναι σαν να κάνουμε νέο άλμπουμ Dream Theater.

Πάμε τώρα στο νέο άλμπουμ των Dream Theater, αφού το μελετήσαμε!!! Τη στιγμή που μιλάμε, έχει ήδη γραφτεί και αν δεν κάνω λάθος, ο James ηχογραφεί τα φωνητικά του, έτσι δεν είναι;

Για την ακρίβεια, ο James μόλις τελείωσε τα φωνητικά του και πλέον μένει να γίνει η μίξη, το mastering και η παραγωγή και γενικά όλα τα πράγματα που χρειάζονται για να τελειώσεις ένα δίσκο.

Ακούγεστε πολύ ενθουσιασμένοι γι’ αυτόν το δίσκο. Ότι σχόλιο έχω διαβάσει από διάφορα μέλη του γκρουπ, είναι διθυραμβικό. Ειλικρινά, δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που σας άκουσα να μιλάτε με τόσο ενθουσιασμό για δίσκο που ηχογραφείτε!

Αυτό συμβαίνει, πολύ απλά, επειδή θεωρώ ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχουμε γράψει ποτέ, είτε ένας πολύ καλός υποψήφιος για καλύτερος δίσκος (γέλια). Μπορώ με πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη, να σου πω ότι είναι ένας από τους καλύτερους δίσκους που έχουμε κάνει. Ο λόγος που το λέω, είναι ότι είμαστε καλοί στο να μαθαίνουμε από τις άλλες μας εμπειρίες. Ας το πάρουμε από ηχητικής άποψης. Πως ακούγεται το μπάσο ή η κιθάρα, πως ηχογραφούμε τα τύμπανα, πως ασχολούμαστε με τα πλήκτρα, τα μικρόφωνα των φωνητικών. Συνεχώς ανεβαίνουμε επίπεδο και δεν είμαστε από τους ανθρώπους που ξεχνάμε ποια πράγματα μας αρέσουν όταν τα δοκιμάζουμε είτε μεταξύ μας, είτε με άλλους μουσικούς, ώστε να τα βάλουμε στον ήχο μας και να γίνουμε καλύτεροι. Ηχητικά, λοιπόν, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι είναι καλύτερος ο δίσκος. Είναι πάρα πολύ σημαντικό ότι πλέον έχουμε το δικό μας «αρχηγείο», όπου μπορούμε να συγκεντρωθούμε απόλυτα στη μουσική μας και πέρασα υπέροχα ψάχνοντας τους καλύτερους ήχους, τα virtual όργανα, τις χορωδίες, καινούργια software. Σε κάθε επίπεδο, νομίζω ότι ανεβήκαμε level και πάνω απ’ όλα, περάσαμε υπέροχα συνθέτοντας και γράφοντας το δίσκο. Θυμάμαι, κάποιο βράδυ που είχαμε τελειώσει τις ηχογραφήσεις των οργάνων (όχι τα φωνητικά ακόμα), που πηγαίνοντας προς τα αυτοκίνητά μας, είπα στον John Petrucci «μπορεί να μεγαλώνουμε, αλλά δεν γινόμαστε πιο αργοί! Είναι τρελό! Νιώθω ότι έχουμε ολοένα και περισσότερη ενέργεια» και γελούσαμε, επειδή είναι αλήθεια. Νομίζω ότι αργά ή γρήγορα θα πρέπει να βγάλουμε δική μας σειρά με βιταμίνες. Νέο προϊόν από τους Dream Theater! (γέλια)

Ώπα!!! Ο Petrucci έχει το δικό του λάδι για τα μούσια. Εσύ θα πάρεις τις βιταμίνες. Μην τα θέλει όλα δικά του!

Ναι! «Βιταμίνες Dream Theater! Τις παίρνετε και βγάζετε μαλλιά, σαν τα δικά μου» Χαχαχαχαχαχα!

Βρήκες τον πρώτο σου πελάτη, μου φαίνεται! Χαχαχαχα!

Γελάω με τον κόσμο που συνεχώς μου γράφει «Θεέ μου, έχεις μαλλιά»!!! «Ναι, αν δεν τα ξυρίσεις, θα βγουν». Χαχαχαχα!

Πρέπει να σου πω ευθέως κάτι που σκεφτόμουν τον τελευταίο καιρό... Με τον Portnoy να παίζει μαζί σας και τώρα να ηχογραφείτε δίσκο με τους Dream Theater, ο Mike Mangini αισθάνθηκε όσο άνετος έπρεπε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων; Εννοώ, ότι ήταν βέβαιο ότι θα άρχιζαν οι σπέκουλες για επιστροφή του Portnoy, τα σχόλια στα social media κι όλα αυτά. Χρειάστηκε να συζητήσετε μεταξύ σας;

Νομίζω ότι είναι άνετος. Γνωρίζει ότι ξέρουμε πως είναι εκπληκτικός, χωρίς αμφιβολία. Εντάξει, σίγουρα δεν είναι ότι καλύτερο γι’ αυτόν να παίζουμε με τον Portnoy, με όλο αυτό το παρελθόν, σίγουρα πολλοί οπαδοί γράφουν ηλιθιότητες. Νομίζω όμως ότι έχει περάσει αρκετός καιρός, συνειδητοποιεί πόσο σημαντικοί είναι οι Liquid Tension Experiment για την ιστορία μας, για τις ζωές μας και το αποδέχεται. Αυτό το vibe υπάρχει γενικώς. Το ίδιο ισχύει και για τον James. Όπως είπα «ο χρόνος γιατρεύει και όλοι προχωράμε μπροστά». Με συγχωρείς που θα σε κόψω, αλλά τελειώνει ο χρόνος μας και θα κλείσει το Zoom...

Οπότε προλαβαίνεις οριακά να μου πεις για ποιον λόγο κυκλοφορείς σόλο δίσκο και τον βγάζεις από το Bandcamp κι όχι από τη Mascot Records, που είχες βγάλει το τελευταίο σου σόλο άλμπουμ.

Ευχαριστώ πάρα πολύ που το ανέφερες στην κουβέντα μας, Το “A Chapter In Time” είναι ο καινούργιος σόλο δίσκος μου και είναι το πιο προσωπικό άλμπουμ που έχω κάνει. Ήταν σαν ένα μουσικό ημερολόγιο, με πάρα πολλά συναισθήματα, αφού γράφτηκε κατά τη διάρκεια του σκληρού lockdown κι ένιωθα ότι έπρεπε να εξωτερικεύσω τα συναισθήματά μου με τη μουσική μου. Πήγα λοιπόν στο στούντιο, βρήκα τον κατάλληλο ήχο και άφησα τη μουσική να βγει από μόνη της. Χρησιμοποίησα το Bandcamp επειδή ήθελα να δω αν θα μπορούσα να βγάλω και λίγα χρήματα από το δίσκο. Αν το έκανα με διαφορετικό τρόπο, δεν θα έβγαζα τίποτα. Δεν πρόκειται να βγάλει κανείς λεφτά από τις streaming πλατφόρμες.

Γιατί όχι από τη Mascot λοιπόν;

Δεν πήγα στη Mascot, επειδή είναι ένα πολύ προσωπικό, ambient άλμπουμ, όχι rock. Όταν βγάλω rock άλμπουμ, πολύ ευχαρίστως να το συζητήσω με τη Mascot ή οποιαδήποτε άλλη εταιρία. Το “A Chapter In Time” όμως, ήθελα να το κάνω μόνος μου, μέσα από το Bandcamp. Με κάποιον τρόπο ο μουσικός πρέπει να επιβιώσει και ο μόνος τρόπος να βγουν κάποια χρήματα, έστω και λίγα, είναι αυτός.

Ευχαριστώ πάρα πολύ για τον χρόνο σου. Ήταν για μία ακόμη φορά, πολύ μεγάλη ευχαρίστηση που σε είδα και τα είπαμε.

Κι εγώ χάρηκα πολύ που σε είδα πάλι Σάκη. Ελπίζω όλο αυτό που συμβαίνει να τελειώσει σύντομα και να ξαναβρεθούμε από κοντά. Ελπίζω να σου άρεσε το “LTE3”.

Σάκης Φράγκος