Derek Sherinian interview (excerpt)

Now, I have to admit that I love your playing, sound and style on the keyboards. The main reason is because your work with Dream Theater has a special place in my heart as it introduced me to the band and this kind of music in general!

That’s nice...

For example “A Change Of Seasons” was the first song I heard from Dream Theater and it remains my all-time favorite in general. Really, how do you feel when you look back on these works?

Dream Theater was a great experience for me, as it was a new style of music that I had never played before and also my musical level really rose quickly in a very short period of time. I also learned a lot regarding making my equipment sound as good as possible.

In general, I try to keep the positives from everything I’ve done in the past, so Dream Theater was a positive experience for those reasons.

Something I was thinking about is that even though you’ve played with great musicians and bands – Kiss or Alice Cooper to name a few – what defined your career for a lot of people was your selection as Dream Theater’s keyboardist when you joined them. Why do you think that’s the case?

I don’t know. It just went well and I ended up as their keyboardist and that was something that opened up a whole world for me, both in terms of the players and the music, so it was a great experience!

Is there a song – or a few – that you wrote with Dream Theater that are favorites or special to you for some reason?

I think the intro to “Lines In The Sand” is great and we play that song with Sons Of Apollo. As well as, “Hell’s Kitchen” is a very nice piece of music. These records definitely have some very nice moments...

Not just some nice moments I would say... In fact, I have a theory about “Falling Into Infinity”, which I love and it really stamps your playing. It was great from the start, but maybe it came out a little earlier than it should have for some fans. And I dare say that’s how Dream Theater should be playing today, twenty years later, more organically and maturely. Do you agree?

You know what? I don’t know. Who knows?

Τώρα, οφείλω να ομολογήσω πως λατρεύω το παίξιμο, τον ήχο και το στυλ σου στα πλήκτρα. Ο κύριος λόγος είναι διότι οι δουλειές σου με τους Dream Theater έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου καθώς αυτές με εισήγαγαν στην μπάντα και γενικότερα σε αυτό το είδος μουσικής!

Αυτό είναι ωραίο...

Για παράδειγμα το "A Change Of Seasons" ήταν το πρώτο τραγούδι που άκουσα από Dream Theater και παραμένει το αγαπημένο μου όλων των εποχών γενικώς. Αλήθεια, πως νιώθεις όταν κοιτάς πίσω σε αυτές τις δουλειές;

Οι Dream Theater αποτέλεσαν μια σπουδαία εμπειρία για μένα, καθώς ήταν ένα νέο στυλ μουσικής που δεν είχα παίξει ποτέ πιο πριν και επίσης το μουσικό μου επίπεδο πραγματικά ανέβηκε γρήγορα, σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Επίσης, έμαθα πολλά αναφορικά με το να κάνω τον εξοπλισμό μου να ακούγεται όσο το δυνατόν καλύτερα.

Γενικά, προσπαθώ να κρατάω τα θετικά από κάθε τι που έχω κάνει στο παρελθόν, οπότε οι Dream Theater ήταν μια θετική εμπειρία για τους παραπάνω λόγους.

Κάτι που σκεφτόμουν είναι πως παρόλο που έχεις παίξει με φοβερούς μουσικούς και μπάντες - όπως οι Kiss ή ο Alice Cooper ενδεικτικά - αυτό που καθόρισε την καριέρα σου για πολύ κόσμο ήταν η επιλογή σου ως πληκτράς των Dream Theater, όταν εντάχθηκες σε αυτούς. Γιατί πιστεύεις ότι συμβαίνει αυτό;

Δεν ξέρω. Απλά πήγε καλά και κατέληξα ως ο πληκτράς τους και αυτό ήταν κάτι που άνοιξε έναν ολόκληρο κόσμο για μένα, τόσο όσον αφορά στους παίκτες, όσο και στην μουσική, οπότε ήταν μια σπουδαία εμπειρία!

Υπάρχει κάποιο τραγούδι - ή κάποια - που έγραψες με τους Dream Theater και είναι για κάποιο λόγο αγαπημένα σου ή ξεχωριστά;

Νομίζω πως η εισαγωγή του "Lines In The Sand" είναι πολύ ωραία και το παίζουμε αυτό το κομμάτι με τους Sons Of Apollo. Όπως επίσης, το "Hell's Kitchen" είναι ένα πολύ ωραίο κομμάτι μουσικής. Αυτοί οι δίσκοι έχουν σίγουρα κάποιες πολύ ωραίες στιγμές...

Όχι απλά κάποιες ωραίες στιγμές θα έλεγα... Στην πραγματικότητα, έχω μια θεωρία για το "Falling Into Infinity", το οποίος λατρεύω και το στιγματίζει το παίξιμό σου. Ήταν εξαρχής σπουδαίο, αλλά ίσως βγήκε λίγο πιο νωρίς από ότι έπρεπε για κάποιους οπαδούς. Και τολμώ να πω ότι έτσι θα έπρεπε να παίζουν σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, οι Dream Theater, πιο οργανικά και ώριμα. Συμφωνείς;

Ξέρεις κάτι; Δεν ξέρω... Ποιος ξέρει;